bizim ekip

"Kelbin kalbi kırılmasın, gıybet de olmasın"

2011-02-16T07:26:00.001+02:00

Bu söze bayılıyorum. Nasıl bir incelik ve şefkatdir Üstadınki.."Kelbin kalbi kırılmasın, gıybet de olmasın"

Geçtiği yer Mesnevi-i Nuriye'de tam olarak şöyle:

İ'lem:Sebeblere yapışıp kalmak, zillet ve hakaret sebebidir. Görmüyor musun: Köpek on kadar güzel sıfatla şöhret bulduğu ve hatta sadakat ve vefası darbımesel hükmüne geçtiği halde, bu sıfatlarıyla insanlara arasında mübarek addedilmesi gerkirken, mübarekiyet bir yana dursun, insanlara tarafından necis sayılarak zavallı başına bir hakaret darbesi yemiştir.Halbuki insanlardan gördüğü iyiliğe karşı şükran ve vefa hissi bulunmayan tavuk, inek, hatta kedi gibi hayvanlar, insanlar arasında mübarek sayılmaktadır.

Kelbin kalbi kırılmasın, gıybet de olmasın, bunun sebebi şudur: Hırs marazı yüzünden köpek, zahiri sebeblere fazla ehemmiyet vermiş ve bu durum onun Mün'im-i Hakikiden gaflet ederek vasıtayı tesir sahibi tevehhüm etmesine yol açmıştır. Bu gafletinin cezasını da necis addedilmek suretiyle tatmıştır ki temizlensin. Ve gaflete kefaret olarak hakaret darbesi yemiştir ki, intibaha gelsin."

Aslında bu ilişki biçimine dâir kanun, insanlar arasında da câridir. Herhangi bir insana gereğinden fazla perestiş eden kimse o kişi nazarında sakîldir. 24. Sözde diyor ya Üstad:

" Samed aynası olan bâtın-ı kalb ile, sanem-misâl dünyevî mahbublara perestiş etmek, o mahbubların nazarında sakîldir ve istiskàl eder, reddeder. Zîrâ fıtrat, fıtrî ve lâyık olmayan şeyi reddeder, atar."

Meselenin bir başka yönü de var: Köpek milleti sahibine çok perestiş eder. Bu da insana hoş gelir. Sadakat ve vefa kimin hoşuna gitmez? Ama herşeyi çığrından çıkarmak eğiliminde olan insanoğlu bir de bakmışsın, köpeğine veya hayvanına öylesine bağlanmış ki evlat muamelesi yapmaya başlamış. Elbette eğer bir hayvanla yaşıyorsanız onun hukukunu gözetmelisiniz. Hem sonra hayvanlar da duygu sahibi olduğu ve insanın yakınlığına çeşitli derecelerde cevab verdiği için hepten bî-gâne kalmak imkansızdır. Seversiniz ister istemez. Hem öyle güzel yaratılmışlar ki...Yanlış olan; hayvana (ya da insana) sahib olduğundan başka değer atfetmek olmalı.

Mesela şimdi kalkıp Hamdi'ye çocuğum muamelesi yaparsam doğru olur mu? Olmaz! O sadece benim arkadaşım...

Kayısı Çiçeği

2010-03-26T03:47:00.006+02:00

365 gün içinde o üç-beş gün. Dikkat etmezseniz, gözünüzü dört açmazsanız geçip gidiverir de ne olduğunu anlayamazsınız. Bir daha o manzarayı görebilmek için bir 365 gün daha beklemeniz gerekir. Ya kısmet!..

O günlerdeydim ve hiç bir anını kaçırmak istemiyorum. Adeta iki gözle değil, 200 gözle bakmak istiyorum. Bakmalara doyamıyorum. Ne kadar baksam tam göremiyor gibi hissediyorum. Bu duygumu ancak bâki bir alemde sonsuz temâşâların teskin edebileceğini biliyorum.

O tam bir şölen..Âniden başlayan, çok çabuk bitiveren..Kayısı çiçeklerinin kupkuru dallarda beliriverdiği, rahmet mucizeleri olarak açıverdiği günlerdeyiz.

Önce dallar pembe, müjdeli paketçiklerle bezeniyor. Ertesi gün paketçikler birer ikişer açılmaya başlıyor..İçlerinden muhteşem beyaz çiçekler beliriyor. Öyle nazenin, öyle güzel..Hiç kaybolmasınlar istiyorsunuz ama ömürleri öyle de kısa. Meyve olmak için aceleleri var. Hemen kayıtlar alınıyor, şâhid olan ruhlar şenleniyor ve sonraki sahne: Çiçekler dökülürken yapraklar nöbeti devralıyor. Ve minik kayısılar yaprakların koruması altında büyümeye başlıyor. Tam kemâle ermiş bir kayısıyı yemek mi daha lezzetli görmek mi bilemiyorsunuz.

Çok meşgulüm bugünlerde.. Temâşâ edecek, hayret edilecek, hayran olunacak çok şey var!..

"Hem mizansızlığı ve kabalığı iktiza eden icad-ı eşyadaki sürat-i mutlaka dahi kemâl-i mevzuniyet içinde görünüyor. İşte zemin yüzünü süslendiren bütün meyvelere bak. Hem ehemmiyetsizliği, belki çirkinliği iktiza eden kesret-i mutlaka dahi kemâl-i hüsn-ü sanat içinde görünüyor. İşte yeryüzünü yaldızlayan bütün çiçeklere bak!.."

Sözler: 17. Pencere

EN YAKIN KAYAK MERKEZİ

2010-03-21T21:58:00.002+02:00

SEVGİLİ OKUYUCULAR,
YENİ BİR KEŞİF YAPTIM.MERAKLISI İÇİN ÖNEMLİ.
İSTANBULA EN YAKIN KAYAK MERKEZİ NERESİ SİZCE?
SİZ NE DERSNİZ DEYİN,BENCE EN YAKIN KAYAK MERKEZİ ERZURUM!
İŞTE İSPATI:
İSTANBUL - ERZURUM UÇAKLA 1,5 SAAT..HAVA ALANINDAN KAYAK PİSTLERİNE ULAŞMAK SADECE YARIM SAAT.
SÖYLEYİN,HANGİ KAYAK PİSTİNE 2 SAATTE ULAŞIRISINIZ İSTANBULDAN?
THY VE BEDEN TERBİYESİNİN ŞUANKİ TARİFELERİYLE 1-2 KİŞİ GİDECEKSENİZ,HEM DE EN UCUZ KAYMA İMKANI DA BURDA.BENDEN SÖYLEMESİ.
BU AY 2 DEFA,GİTTİM,KAYDIM,GÖRDÜM..MERAKLISINA DA DUYURAYIM İSTEDİM..

Free Counters

Bebek Hamdi

2010-03-06T14:58:00.001+02:00

Niyazi-Hamdi

2010-02-02T21:31:00.002+02:00

Niyazi

2010-02-02T21:20:00.002+02:00

2 Şubat 2010 Salı

NİYAZİ

Kediciğim dört hafta oldu ortalarda yok!. Öldü mü kaldı mı bilmiyorum. Ancak Allah biliyor. Bir gün evden çıktı gitti ve bir daha da dönmedi. Son zamanlarda dışarıda daha uzun aralıklarla kalıyordu. Bir kız arkadaş arayışı içinde olduğunun farkındaydık. O yüzden ortadan kayboluşunu da buna yorduk. Ama günler ilerleyip, hiç alışkın olmadığı kar, don vs. ortalığı kasıp kavurunca hayatta olsa herhalde dönerdi diye düşünmeye başladım.

Şu anda dışarda yarım metreye yakın kar var ve yağmaya devam ediyor. Kediciğim hayatta ise bu soğukta ne yapıyordur?

Oysa evi ve sıcağı ne çok sever. En çok da benim kucağımda uyumayı sever, başını çenemin altına dayayıp, patileri ile de sarılarak uyurdu.

Onu bulduğumuzda henüz gözleri açılmamış bir bebekti. Bas bas bağıryordu. Ayakları üzerinde doğrulamıyor, sürünerek hareket ediyordu. Ramazan ayında idik ve Allah’tan çocuklarım evdeydiler. Böylece gece nöbetlerini Şamilciğim tuttu. Bir anne kadar baktı diyebilirim. Besliyor, çişini yaptırıyor, kazağının içinde ısıtıp uyutuyordu. Hatta bir seferinde oğlucuğum demişti ki "Niyazi'den sonra tüysüz bir yavru ile yapabilir miyim bilmiyorum.."Şamil sabah namazını kılıp yattıktan sonra nöbeti ben devralıyordum. Zira o bir bebekti. Sık sık beslenmesi gerekiyordu. Anneciği olsa sürekli onun memesinde emip uyuyor olacaktı ama yoktu. O yüzden biz olabildiğince sık beslemeliydik. Bulabildiğimiz en uygun gıda, insan bebekler için hazırlanmış olan yeni doğan bebek maması idi. Biberonu kendisinden büyüktü. Ama öyle iştahla emiyordu ki.. Telaşında bazen ağzına isabet ettiremiyorduk. Anne sütü emmediği için veteriner raşitik olacağını söylemişti ama hiç de öyle olmadı. Allah yüzüne baktı ve çok sağlıklı büyüdü. Hep çok iştahlı oldu.
Bebek Niyazi kendisini ısıtamıyordu. Sıcak su torbasını havlularla sarıp, piknik sepetine koyuyor, Niyazi’yi de önce kucağımızda uyutup sonra da sepetin içine yatırıyorduk. Sepetini o kadar benimsemişti ki büyüdükten sonra da bir süre daha gidip içinde uyumaya devam etti.

Bu arada bilenlere malum, evimizde başka bir kedimiz, muhteşem Hamdi’miz vardı. En fevkalade olan da Hamdi’nin Niyazi’ye sahip çıkması olmuştu. Onu yalıyor, tüyleri arasına sokulup uyumasına izin veriyor, onunla oynuyordu. Zannederim Niyazi’nin mutlu bir bebekliği oldu. Zaten çok afacandı. Hani evin küçük yaramaz çocukları olur ya öyle..Namaz kılanlara rahatlık vermez, tahiyatta oturanların kucağına çıkar, tesbihlerine saldırırdı. Namazda kucağına çıktığı insanlardan biri de sevgili Fırıncı Ağabeyimizdi. Hamdi’yi de hiç rahat bırakmazdı. Geçtiği yollara pusu kurar, aniden üstüne atlar, kızdırınca da kaçardı. Genellikle birbirlerine sarılıp uyurlardı. Yemeklerini ayrı yerlerde ve ayrı kaplarda vermek zorunda kalırdım çünkü Niyazi kendisininkini hemen bitirir, Hamdi’nin yemeğini de yemeğe kalkardı. Hamdiciğim de hiçbir şey demez, kenara çekilerek ikram ederdi.

Dört haftadır Niyazi yok. Ama her taraf onun hatıraları ile dolu. Hele bilgisayarımda ikidebir resimleri geçiyor. Galiba onu bu dünya gözü ile bir daha göremeyeceğim. Çok özleyeceğim. Ama ahiret var. Rabbimin va’di var. Orada buluşabilir, ebediyen görüşebiliriz.

Kalbimize bu muhabbet duygusunu veren, sonra da ona ebedi tatmaklar va’deden Rabbime hamd-ü senalar olsun.
Her nerede isen Allah’a emanet ol Niyaziciğim..

Ağabeyleri yarıştırmıyoruz

2009-12-04T17:44:00.006+02:00

Bediüzzaman Hazretleri, uzun ve bereketli ömrünün her döneminde talebe yetiştirmiş, Özellikle Risale-i nurun telif edilmeye başlanması ile birlikte risale-i Nur talebeleri dediğimiz o mübarek halka, etrafından hiç eksik olmamış. Vazife şekil değiştirmiş, elden ele aktarılmış, genişlemiş, yayılmış ama kesintiye uğramamış. Ağabey dediğimiz, hürmet ettiğimiz, minnet duyduğumuz, ruh-u canımızla muhabbet ettiğimiz o zatlar Üstadın yanında yakınında, hizmetinde sadakatle, feragatle, sebatla, aşkla şevkle hizmet etmişler, Kur’an terbiyesi ile sünnetin adabı ile Üstadlarının feyzi ile nurlanmışlar. Her biri ayrı değer, her biri ayrı istidat, ayrı bir fazilet timsali.

Nitekim Üstad yakın talebelerine “Biriniz ile iktifa edemiyorum” diyordu.

Hulusi Ağabey’e “Nurun birinci talebesi” derken, Zübeyir Ağabey için “Kainata değişmem” diyordu. Sungur Ağabeye “Hayatım hayatınla devam edecek” derken Şamlı Tevfik Hafıza “Allah'a kasem ederim ki şimdi cennetten davet vuku bulsa ben Tevfikimi almadan gitmeyeceğim” diyordu.
Salih özcan’a “hariciye vekilim” derken, Ziya Arun’a “kardeşim Ziya, benim bir vekilim olmayacak müteaddit vekillerim olacak, sen de onlardan birisin” diyordu.

Sadakatte Zübeyir, ihlasta Bayram, zekada Ceylan, takvada Tahir diye sıralardı.

Ceylan ağabey’i yazı ile tevkil ediyordu:
“Ceylan benim vekilimdir. Nura ait işleri benim hesabıma yapar. Said Nursi”

Barekallah bir kumandan gibisin, Abdurrahmanım gibisin” dediği Bekir berk Ağabeye imzalı boş kağıt vererek güvenini gösteriyordu.

Onun Süleymanları Sıddıkdı, Mübarekti.

Hangisi daha az kıymetli olabilir?

Üstadın “Kırk veli kuvvetindedir ama kendini bilmez” dediği “Ya Rabb! Tahiri kendini bilmesin” diye dua ettiği “Manevi derecelerinin birini bilse dünyayı terk eder” buyurduğu, canıyla, malıyla, ailesi ile Risale-i Nura hizmet eden Tahiri Ağabey mi?

Üstadları için canlarını veren Hafız Ali, Hasan Feyzi, Binbaşı Asım Bey mi?

Senelerce evinden çıkmadan Risale yazan Hüsrev Ağabey mi?

Baba oğul omuz omuza fedakarane hizmet eden, birlikte hapislere giren Nazif ve Selahaddin Çelebiler mi?

Üstadın "Nur iskelesi, santral Sabri, Risale-i Nurun kaptanı" dediği Sabri Arseven mi?

Aklen Hulusi, kalben Sabri, vicdanen Hüsrev dediği Refet Barutçu mu?

İsimlerini saymakla bitiremeyeceğimiz ağabeylerimiz iman davasında aziz Üstadımıza talebe oldular, kardeş oldular, arkadaş, yoldaş oldular.

Onlar herbiri Risale-i Nur burçlarında birer yıldız gibi parlıyorlar. “Sebeb olan yapan gibidir” sırrınca, Risale-i Nurlarla imanı kurtulan, ahlakı, hayatı, ahireti güzelleşen her müslümanın sevaplarına hissedar olmakla manevi makamları kıyamete kadar artacak inşallah.

Ağabeyleri yarıştırmak yerine, birini yücelteceğiz derken diğerlerini tenkis etmek yerine en iyisi; “Hüsrev Ağabey mi, Mehmed Feyzi Ağabey mi daha kamil daha ileride?” diye tahkik etmeye çalışanlara Mehmet feyzi Ağabey’in dediği gibi diyelim:

“Rahmet-i İlahiyeyi taksime yeltenmeyin!..”

Muhabbete Dair

2009-10-17T11:14:00.002+02:00

Dost TV yine yaptı yapacağını. Söz Damlaları adıyla nefis bir program başlattı. İhsan Kasım Ağabey ve Ali Katıöz Hoca'nın yer aldığı programı Said Yüce sunuyor.

İlk bölümü muhabbetle açtılar, muhabbetten konuştular, muhabbetimizi celb ettiler.

Evet "Muhabbet, şu kâinatın bir sebeb-i vücududur, hem şu kâinatın râbıtasıdır, hem şu kâinatın nurudur, hem hayatıdır. İnsan kâinatın en câmi’ bir meyvesi olduğu için, kâinatı istilâ edecek bir muhabbet, o meyvenin çekirdeği olan kalbine derc edilmiştir. İşte şöyle nihayetsiz bir muhabbete lâyık olacak, nihayetsiz bir kemâl sahibi olabilir. " 24. Söz

Ali Katıöz Hoca nakletti, bir hadis-i Kudside Rabbimiz (mealen) buyuruyormuş ki "Bir mü'minin bir mümine muhabbetle nazar etmesi, benim mescidimde bir yıl itikafa çekilmesinden iyidir." Rabbimiz nasıl da bütün insanlar arasında muhabbeti tesis etmiş, teşvik etmiş. Anneleri yavrularına, evlatları anne babalarına, eşleri birbirlerine, mü'minleri mü'minlere, Allah dostlarını birbirlerine muhabbetle rapt eylemiş, teveccüh ettirmiş. Zira kendi Rahmeti herşeyi kaplamış. Elhamdülillahi haza min fazl-ı Rabbi..

Sahabe Efendilerimiz bu hakikati en güzel örnekleri ile yaşamışlar. Peygamber Efendimizin(s.a.v.) etrafında muhabbetle pervane olmuşlar. Ona muhabbetleri, birbirlerine de sirayet etmiş. Yine Hocalarımız anlattı: Bir defasında Ebu Zer, Bilal-i Habeşiye rengi ile ilgili bir şaka yapmış. Hz. Bilal bu şakadan alınmış. Bunun üzerine Ebu Zer pişmanlıktan kahrolarak Efendimize gidip yaptığını anlatınca Efendimiz demiş: "Ya Eba Zer, sen ırkçılıktan, cahiliye adetinden bir damar kalmış." O büyük sahabe hemen koşup herkesin içinde kendisini Bilal-i Habeşinin ayakları altına atmış ve "illa da ayağınla başıma basacaksın" diye tutturmuş. İşte Ashab hata yapmaz değildi elbette ama hatalarından dönmek ve telafi etmek konusunda çok mahir, birbirlerinin hissiyatına böylesine hassas, aralarında böyle muhabbetli idiler.

Filipinlerde çeşitli din mensuplarının da dinleyici olarak katıldığı bir sempozyumda çok muhterem, çok sevgili Fırıncı Ağabeyim, islamın muhabbet dini olduğunu vurguladığı bir konuşma yapmış. Dinleyiciler arasında bulunan bir kaç rahibe ağlamaya başlamış. Eh, Fırıncı Ağabey gibi sefkat timsali bir insan muhabbetten bahseder de kalpler teshir olmaz mı?
Ben de Üstadımız ile ilgili yakınlarda okuduğum bir hatırayı nakledeyim. “Kalbinde Allah ve Peygamber sevgisi olana buğz edilmez” düsturuna bir numunedir.
Muhiddin Yürüten anlatıyor:
“Eskişehir'de Şeyh Âkif denen bir zatın etrafında toplanmış, Âkifiler diye bir grup vardı. Kendilerinden başka kimseye selâm vermezlerdi. Ben Şeyh Âkif'e rastladığımda selâm verirdim, fakat selâmımı almazdı. Onun bu durumu benim çok canımı sıkıyordu. Birgün doğruca Üstada gidip onları şikâyet ettim:
"Üstadım, burada bir Şeyh var. Ne kendisi ve ne de talebeleri kendilerinden başkasının selâmlarını almıyorlar.'
"Üstad Hazretleri hiddetle, 'Bu zat namazı emrediyor mu, yoksa nehyediyor mu?' dedi. Ben de cevaben, 'Hayır, Üstadım, bu zat namazı emrediyor. Hem de tâdil-i erkân üzere namaz kıldırıyor' dedim. 'İman Uhud Dağı gibidir. Kusurları çakıl taşları gibi. İnsanın kusuru ne olursa olsun, imanı varsa başka kusurlarına bakılarak, madâr-ı tenkid yapılmaz' diye karşılık verdi.”

Yazdıklarıma bakınca bu güzel programda dinlediklerim karşısında hissettiklerimi yansıtmakta aciz kaldığımı gördüm. Siz en iyisi bu değerli ağabeylerimizi Cumartesi günleri 9:30 da bizzat dinleyin de muhabbet cereyanına tutulun.

2009-09-30T06:37:00.002+02:00

Eski Said dönemi, Bediüzzaman hazretlerinin hem ilim çevrelerinde hem devlet erkanı yanında hem halk içinde itibarının ziyade yüksek , sözünün selamının çok değerli olduğu bir dönem. Aziz Üstadımız onu hakkıyla tanıyanların ve sevenlerin gözünde değerinden hiçbirzaman hiçbir şey kaybetmemiş olmakla beraber, Cumhuriyetin ilanından sonra hususen Şeyh Said isyanı ve akabinde sürgün edilmesi ile başlayan dönemde ona reva görülen zulüm ve takipler kendisi ile sınırlı kalmıyor, onunla görüşenler, selam veren, selam gönderenler, hatta gözünü muayene eden, ilaç yazan, risalelerini üzerinde bulunduran, mektup yazan, ziyaret eden, kapısını çalan hemen herkes ya sorguya çekiliyor, ya hapislere atılıyordu. Yani bırakın talebesi olmak, onunla herhangi bir alışverişi olmak bile yeterince sakıncalı bir durum idi.

Şimdi elbette böyle bir şey yok. Bilakis Risale-i Nura imtisali olmak, prestijli bir durum. Galiba Bediüzzaman Hazretleri Allah’ın nuru ile baktığı yerden bugünleri de görüyordu. Zira henüz hayatta iken, hâlâ takip ve tazyik altında iken, ona yakın olmak asla dünyevi işlerinde bir imtiyaz kazanmak vesilesi olamayacağı, Bediüzzaman’ın talebesiyim diyenlerin dünyalık kazanmak şöyle dursun, olan dünyalığını da kaybettiği günlerde Hacı Ali Kılıçalp’e söyledikleri, bugünlere bir vasiyet gibi.

Hacı Ali Mısır’a tahsile gitmek için iznini istediğinde ona izin veriyor ve diyor ki: “Hacı Ali, Üstadın sana Mısır'da okuman için izin veriyor, sen Mısır'a gidip okuyacaksın. Yalnız senden ve bütün kardeşlerimden ricam şudur ki, hiç kimse benim ismimi kullanarak ben Bediüzzamanın talebesiyim diye dünyalığını temin etmeye kalkmasın. Çünkü Allahu Teala, halk ettiği kulların rızkını vermeye kendisi kefildir.”

Filipinler'de neler oluyor?

2009-09-27T13:18:00.006+02:00

Dost TV de en güzel, en inşirah verirci, insanın ayağını yerden kesen ihtida öyküleri dinlemeye devam ediyoruz.
El Hak; kim ne derse desin, kim ne yaparsa yapsın, kimler hangi dünya çelik çomakları ile oynamaya ve oyalamaya devam ederse etsin Allah’ın bir hesabı var ve tıkır tıkır işletiyor, birbirinden güzel insanları da bu yolda istihdam ediyor. Böyle güzel hizmetler elimizden gelmese de elinden gelenlere dua ediyor, hiç görmediğimiz belki görmeyeceğimiz insanlar ihtida etmiş diye duyduğumuzda iliklerimize kadar mutlu oluyor, iman neş’esi ile dolup taşıyoruz.

Filipinlerde Risale-i Nur enstitüsü başkanı Muhammed Rıza Dalkılıç anlatıyor: Malezyadaki bir Risale-i Nur kongresinde İhsan Kasım Ağabey Üstadı anlatıyormuş. Konuşmasının sonunda adamın biri gelip yakasına yapışıp sarsarak demiş: “Ya siz Filipinlere gelin, ya talebelerinizi gönderin, ya da Risale-i nurları gönderin. Bizim buna ihtiyacımız var.” Öylece İhsan Kasım Ağabey’in yönlendirmesi ile 2003 yılında birkaç nur talebesi o adamı bulmak için Filipinlere gidiyor. Adamı bulamıyorlar ama o bir hafta boyunca onları gezdiren rehberin bu bir haftanın sonunda Müslüman olması ile Filipinler serüveni başlıyor.

Filipinler enterasan bir yer. Evveliyatı Müslüman. Daha sonra İspanyol işgaline uğramış ve daha da sonra İspanyollar tarafından 20 bin altın karşılığında ABD’ye satılmış ve özellikle son 40-50 yılda sistematik olarak hıristiyanlaştırılmış bir ülke. Çok ilginç; hâlâ camilerinde 2. Abdülhamid Han adına hutbe okunuyormuş. Hatta yaşlı bir zat nur talebelerine sormuş:“Halifemiz nasıldır, sağlığı ne haldedir?..”

Gelelim Filipinlerde nur hizmetlerinin durumuna. Orada bizdeki YÖK’e tekâbül eden bir kurumun başkanı Nora Şerif. Kendisini ben de İstanbuldaki adalet sempozyumunda dinlemiştim. Türkiyeyi, kendi ışının farkında olmayan ateş böceğine, kendilerini de o ateş böceğini hayran hayran seyrederken gözbebeğinde akseden ışıkla ateş böceğine neye sahip olduğunu bildiren karıncaya benzetmişti. O ışık da Risale-i Nur elbette.

İşte bu hanım, ülkesinde BM tarafından düzenlenen çevre temizliği konulu bir konferansa sunum hazırladığı günlerde eline Lem’alar geçiyor, rastgele açtığı yer ise 30. Lem’adan ism-i Kuddüse dair bahis!..Hemen kitaptaki telefonlardan Risale-i Nur talebelerine ulaşıyor. Diyor ki “Ben Risale-i Nuru bilmem, Bediüzzaman’ı tanımam ama bu mevzu, Risale-i Nur’un Filipinler üniversitelerine entegrasyonu için karar vermeme yeterlidir” diyor ve Risale-i Nurları daha yakından tanıdıktan sonra oradaki talebeleri ve 65 üniversitenin rektörünü bir araya getirerek diyor ki “İşte rektörler, işte üniversiteler..Nasıl yapıyorsanız yapın Risale-i Nurları üniversitelerimize taşıyın, ders olarak okunmasını sağlayın…” İlk aşamada hemen bütün fakültelere Ayet’ül Kübra dağıtılmış. Binlerce öğrenci Ayet’ül Kübra okumaya başlamış. Ardından Ayet’ül Kübra günleri, haftaları..Şu anda hemen her fakültede Risale-i Nurlar ders olarak okutuluyor ve bitirme tezlerine, çeşitli toplantı ve sempozyumlara konu oluyormuş. Nur talebeleri ile dekanlar her hafta yuvarlak masa toplantıları yaparak, o hafta fakültelerde hangi risale okunacak etüd ediyorlarmış. İşte size Medresetü'l Zehra.

Oradaki Risale-i Nur talebeleri Müslümanlara ayrı, hıristiyanlara ayrı, hapishanedekilere ayrı, hastahanedekilere ayrı dersler yapıyorlarmış. Hatta mahkümlara Nurları yerel dillere tercüme etme işi vermişler, hapishanede harıl harıl Risale-i Nur okunup tercüme ediliyormuş. Hapishaler olmuş birer Medrese-i Yusufiye. Hapishaneye mutad ziyaretlerinde biraz gecikme olsa hapishane müdürü hemen “bu hafta nerede kaldınız “ diye arıyormuş. Nurları okuyup Müslüman olanlar, Müslüman olunca iyi halden tahliye edilenler, neler neler.. Müdür diyormuş: “mahpuslar burada 15 yıl kalacaklarına sizinle 15 gün kalsalar daha ziyade ıslah olurlar ve salabiliriz”

Geçenlerde Filipinler'de gerçekleştirilen Adalet sempozyumuna katılan ve orada pek derin olan kabileler arası düşmanlığın nurlar vasıtası ile nasıl aşıldığını hayretler içinde gözlemleyen bir BM görevlisi ki 50 senedir Orta Doğu barışı üzerine çalışmalar yapıyormuş, demiş “BM ‘de dile getireceğim ki Orta Doğu’da barış için 50 sene çalışmak yerine o bölgeye üç tane Risale-i Nur talebesi gönderiniz barışı tesis etsinler.”

Filipinler’de pek çok kabileler varmış. Bunlardan birisinde şöyle ilginç bir uygulama: Oranın ruhani lideri sabah kalkıyor ve diyormuş: “Bugün şu ağaca ibadet edeceğiz, hissediyorum Allah bu ağaca tecelli etti.” Haydaaa o gün tâzim, taat o ağaca yapılıyor. Ertesi gün o zat bir nehri işaret ediyor, günün ilâhı o nehir oluyor ila âhir..İşte nur talebeleri o kabileye gidip onbirinci sözü kendi dillerinden okumuşlar. Orada geçirdikleri üç dört saatin sonunda içlerinden birisi hemen oracıkta Müslüman olmuş. O gece kabileden 19 kişi buldukları öküz, eşek vs. ile nurcuların kaldığı dershaneye gelip topluca Müslüman olmuş. Daha ertesi gün 70 kişi…İşte böyle, Müslüman olanların sayısı katlanarak gidiyormuş elhamdülillah.

İşte haber bu, müjde bu, mutluluk bu, iman hizmeti bu, çalışmak isteyen böyle bir netice için çalışsın.

Çürük ders baklavaları

2009-09-17T05:54:00.004+02:00

Bediüzzaman Hazretlerinin kimseden karşılıksız hediye kabul etmediğini biliyoruz. Hatırını kıramadığı bazı kimselerden kabul etse bile mutlaka karşılığında birşey verirdi. Hatta bir defasında Kastamonuda Karadağ'a çıkarken bir köylü yolunu kesip, yoğurdunu kabul ettirmek istemiş. Üstad kabul etmeyince de zorla bırakıp gitmiş. Dönüşünde bakmış ki yoğurt aynen duruyor. Üzülmüş, demiş:"Ne vardı kabul etseydin. Kendi helal malımdandır. Hem bir dua ederdin." "Kardeşim" demiş Üstad. "Benim sana dua edecek vaktim var mı bakalım?" (Dua edecek vkit bulamamak!..Nasıl bir, zamanı dolu dolu kullanma pratiği subhanallah..)

Neyse..

Zaman zaman gelen hediyeler ipe dizilir Üstad onları tefekkür ederdi. Buraya kadar iyi. Daha sonra o güzelim üzümler, karpuzlar vs. çürüyünce, yanında kalan talebelerine paylaştırır, ders baklavası diye yedirirmiş.

Bunu bir türlü kabul edemezdim. Hey mübarek Üstad! Tamam sen yemiyorsun bari ver çocuklar çürümeden yesin. Hem israf hem talebelerine yazık değil mi? Hem bedeli ödenmiş..

İş öyle değilmiş..

Mehmed Çalışkan anlatıyor. Zübeyir Ağabey dermiş ki "Hediye gelecek diye ödümüz kopardı. Çünkü bilirdik ki onları çürük yiyeceğiz. Aman kardeşim sakın hediye getirmeyin, derdik."

İşte Üstad kendisi halklardan bir şey kabul etmediği gibi talebelerini de öyle terbiye ediyor ki istiğna-i mutlak üzere yetişitiriyor. "Nasıl olsa Üstadımız yemez bize kalır" şeklinde kalplerinde en ufak bir beklentiye yer verdirmiyor. Nitekim talebeleri de Üstadlarının bu düsturu üzere yaşamışlar ahir ömürlerine kadar.

Risale-i Nur hizmetinin tesiri de buradan geliyor: İman hizmetini dünyevi hatta uhrevi hiç bir şeye alet etmemekden..Dün de öyle idi bugün de..Kim ki halisen li-vechillah Risale-i Nurlara yönelir, iman hizmetinde muvaffak olabilir Allah'ın izniyle.

Tabii Nurlara dünya çapında böylesine büyük bir rağbet varken ihlasın bu derecesini yakalamak eni konu zorlaştı..

Öğretmenlerin oruç üzerindeki etkisi

2009-09-06T14:11:00.005+02:00

Oğlum ilkokul ikinci sınıfa giderken, Ramazan kısa kış günlerine geliyordu. Öğlenci olanlar iftar olduğunda henüz derstten çıkmamış oluyorlardı. Oğlumun öğretmeni oruç tutuyordu ve ezan vakti bir öğrencisini kantine gönderip su aldırıyor, ders esnasında o suyla orucunu bozuyordu.

O sene, içlerinde oğlum da olan epeyce çocuk, öğretmeni ile birlikte oruç açabilmek için bütün bir Ramazan oruç tuttular. İçlerinde aileleri hiç oruç tutmayanlar vardı. Bu çocukların bir kısmı ilerleyen senelerde oruçlarına devam etti. Oğlum o yıldan sonra orucunu hiç bırakmadı elhamdülillah. Oruç tutmama oranının çok yüksek olduğu bir yerde yaşadığımız düşünülecek olursa öğretmenin bu hizmetinin önemi de anlaşılır sanırım.

Allah kendisinden ebeden razı olsun.

Üstadımızın öğretmenleri çok önemsemesi boşuna değildi elbette. Ve şeairi ilan etmenin önemine yaptığı vurgu.

KUZULARIN SESSİZLİĞİ

2009-08-26T22:33:00.004+02:00

İki ayrı sahnede iki ayrı manzara ve bir çağrışım.

Sahnelerden biri Tatvan’da bir köy, vakit akşam üzeri. Mevsim bahar. Otlaktan gelen koyunlar bekleniyor. Bu sahneyi izlemek için oradayız ama ne ile karşılaşacağımız hakkında henüz bir fikrimiz yok. Gün zevale meylederken sürü geliyor. Belki 50 -60 tane koyun var. Önce sağılıyorlar. Mübarek hayvanlar ind-i ilahiden kendilerine tevdi edilen vazife üzerine kemal-i itaatle insanoğluna teslim oluyor, sütünden almasına izin veriyor. İnsanoğlu alacağını aldıktan sonra asıl olay başlıyor. Gün boyu annelerini ağılda beklemiş olan kuzular salıveriliyor. Birden ortalığı bir vaveyla kaplıyor. Annesini arayan kuzular, kuzusunu arayan anneler. Bir meleşme bir telaş...Derken bir iki dakika içinde o kalabalıkta her bir kuzu annesi ile buluşuyor ve başlıyor annesini emmeye. İşte bu, ortalığı, şaşırtan derin bir sessizliğin kapladığı an. Adeta annelerin ve kuzuların mutluluğu elle tutulabilir yoğunlukta. Seyirciler mest..Rahmet tecessüm etmiş sanki. Flaşlar patlıyor, gezginler bu anı tespit etmek istiyor ama nafile!..Hangi fotoğraf bu anı yaşatabilir? Görmek lazım, duymak lazım..

İkinci manzara Mescid-i Nebevi’den. Ramazan umresi yapmak için dünyanın dört bir yanından gelmiş Müslümanlar mescidi doldurmuşlar. İkindi namazının kılınmasından sonra iftar hazırlıkları başlıyor. Hayır sahipleri her biri bir yer belirlemiş sofrasını açmak için. Naylon örtüler upuzun seriliyor önce. Böylece herkes yerini belirliyor. Yüzler yavaş yavaş sofraya dönüyor. Sonra sofra donatılmaya başlıyor. Belli aralıklarla birkaç hurma konuyor. Ekmekler paylaştırılıyor, zemzem için bardak, orada tattığımız hoş bir baharat ve Mekke’den farklı olarak yoğurt. Bu arada Resulullahın misafirleri okumalarına devam ediyor. Biraz uyuyup güç toplamaya çalışan itikafçılar kalkıp abdestlerini tazeliyor. Akşam ezanına doğru uğultu ve hareketlilik artıyor. Heyecan da..Gözucu ile sofraya bakılıyor. Herkes kendi payına düşeni netleştirmek istiyor. Burada zengin fakir ayrımı yok. Herkes acıkmış, herkes iştiyakla “buyurunuz” emrini bekliyor. O bir parça ekmek, az yoğurt, birkaç hurma en mükemmel sofralara değişilecek değil. Burası Mescid-i Nebevi. Ev sahibi Resulullah. Misafirler onun ümmeti. Zemzemler taşınıyor. Medine halkının yanlarında termosları, içinde kahveleri. Uzaklardan gelenlere ikram ediyorlar. Bardakların yarısına kadar konuyor. Mümkün olduğunca fazla kimseye ikram edilmek isteniyor. Derken ezan-ı Muhammedi okunmaya başlıyor. Ve mescidi kaplayan uğultu bıçakla kesilmiş gibi sona eriyor. Eller besmele ile sofraya uzanıyor. Kulları; Rezzak, Rahman ve Rahim olan Allah’ın nimetlerine yumuluyorlar sessizce.

Tıpkı kuzular gibi…

2009-08-01T12:19:00.003+03:00

Alemlere rahmet Efendimiz Peygamberimiz iki dünya hayatına dair her ne demişse baş göz üstüne kabul eder, şeksiz şüphesiz iman ederiz. Ve de böyle yapmakla yanılmayız biiznillah. Bir küçük misal:

Malum, diyetisyenler az ve sık yememizi önerirler. Bence yanlış öğrenmişler, yanlış söylüyorlar. Ama beni asıl ilgilendiren bu yanlışın benim rastladığım kadarı ile ikinci seferdir Medar-ı iftiharımız Dost TV'miz vasıtası ile de diyetisyenler tarafından savunuluyor olması. Şu saat itibari ile yayındaki bey bize açlık aramızın ne kadar uzarsa bazal metabolizmamızın o kadar yavaşlayacağını, az yediğimizde metabolizmanın kendini savunmak için depolamaya geçeceğini söylüyor. El hak, doğrudur. Biz ona hayatın iktisat düsturu deriz.Cenab-ı Allah sonsuz hikmeti ile alemde iktisat üzere yaratmış, tedbir etmiş, abes iş yapmamış, kullarından da böyle davranmalarını istemiş. İnsan yaratılışında da esas, hikmet ve iktisat olduğuna göre elbette metabolizmamız asgari yiyecekle azami istifadeyi sağlayacak şekilde ayarlanmış. Hemen bakalım Efendimiz (s.a.v.) az ve sık mı yemiş? Bilakis günlerce yiyecek bir şey bulamadığı zamanlar kat-ı nazar, en bolluk zamanında günde iki kez yemiş. Onu da "doymadan kalkmak" kaydı ile. Efendimiz böyle yaptığına göre doğru olan da bu sağlıklı olan da bu. Aksi, bedeni ve latifeleri sürekli hazımla meşgul etmek olacaktır. Diyetisyenler bilgilerini sünnet mizanına vursun.

Bugünün boğazına kadar israfa batmış insanı yılda ortalama bir buçuk ton yemek yiyormuş.

İsraf ekonomisi bize birim zamanda mümkün olan en fazla miktarda yemeği kilo da almadan tüketmenin yollarını öğretmeye çalışıyor. Sık sık yiyelim ki sindirim sistemimiz tam gaz çalışsın, mütemadiyen öğütsün!..Bizim öğrenmemiz gereken şey ise fakir fukaranın hakkı üzerimizde kalmayacak kadar, yaşayacak miktar yemek yemeyi öğrenebilmek. Başkalarını bırakın, sadece müslümanlar sünnet üzere beslenmeye muvaffak olabilselerdi bugün dünyada açlık çeken tek bir insan kalır mıydı? Ya da şişman müslümanlar olur muyduk? Kıssadan hisse: Ne kadar sünnetten sapma yaşarsak o kadar hasaret ediyoruz.

Bu konuda söyleyecek sözü olan öne çıksın. Yoksa susup, Kur'anı dinleyelim: "Yiyin, için fakat israf etmeyin" A'raf suresi 7:31

Taşlar

2009-07-29T19:28:00.004+03:00

Cenab-ı Allah eşsiz sanatını yaratırken malzeme herşeydir. Bu bazen sudur; bir eşi daha olmayan kar kristali olur, mavi gökyüzünün beyaz çiçekleri bulut olur, şırıl şırıl akan dere olur, deniz olur.

Bazen bitkidir; rengarenk çiçek olur, heybetli ağaç olur, meyve olur.

İnsan yüzüdür, bebek elidir, kedinin patisi, kuşun tüyü..

Sani-i Hakim, ayetlerini unsurlardan, seslerden, rayihalardan, manalardan kelimelerle yazar.

Ve azen de taşlardan..Değerli talardan bahsetmiyorum, onlardaki güzelliği inkar da etmiyorum. Ama sözünü ettiğim "adi taşlar" Basıp geçtiğimiz, heryerde bulunan, para vermediğimiz, dönüp bakmadığımız taşlar. Dönüp baksak ne güzellikler göreceğimiz taşlar. İşte size bir kaç örnek, nakış nakış işli taşlar. Rabbimizin yarattığı hangi şey güzel değil ki zaten?

Mü'minlerin başına göktaşı düşmez mi?

2009-07-19T05:56:00.003+03:00

Sıralama şöyle: İman-ı kâmil, tevhid, teslim, tevekkül ve netice; iki dünya saadeti.

Acaba İslamiyet bize dikensiz gül bahçesi mi vaad ediyor? Kâmil mü’minler olursak başımıza (bir inci olan Dilara’nın dediği gibi) hiçbişeycikler gelmeyecek mi? Felaketlerden, hastalıklardan, kayıplardan mahfûz olabilecek miyiz? Nefsimiz kuzu kuzu sözümüzü dinleyecek mi? Gözümüz, gönlümüz günahlara kaymayacak mı? Maddi manevi gâyet de zinde mi olacağız?

Bilakis, belki bunlar fazla fazla başımıza gelecek. “Vallahi ben seni seviyorum” diyen adama Sevgili Peygamberimiz (s.a.v.) “Eğer beni seviyorsan fakirlik için bir zırh hazırla. Çünkü beni sevene fakirlik hedefine koşan selden daha süratli gelir.”[1] Buyurmuşdu. Bu sözün anlamını tam ihâta edemiyorum elbette. Ama galiba sevgi ve sadakatte çetin bir sınanmayı haber veriyor. Belki Allah ve Resulüne bağlılığın, münkir ve münafıkların düşmanlıklarını çekeceğini bildiriyor. Belki dini yaşamanın elde kor tutmaktan müşkül olacağı günlere işaret ediyor. Zaten meşhûdumuz olan durum da umumiyetle Müslümanların, bir eli yağda, bir eli balda yaşamıyor oldukları.

İşin fıtri yönü ise herkesi ihata ediyor. Yani ölüm arslanı peşimizi, acz ve fakr yakamızı hiç bırakmıyor. Kusurlarımız ise diz boyu..İman etmek bu durumları da değiştirmiyor.

Öyle ise iman iki dünya saadetini nasıl temin edebilir? Saadet-i ebediyeyi anladık. Ya dünya saadeti?

Anladığım kadarı ile iman etmek, yaşadığınız durumlara bakışınızı değiştiren bir iksirdir. Aynı şeyleri yaşıyor olsanız da onları algılayışınız, kabulünüz, değerlendirişiniz başkalaşır. Ve tabii o başınıza gelen şeylerin size kattıkları, kazandırdıkları..

Mü’min esnaf, oyunu tamamen kurallarına göre oynasa bile iflas etmeyecek diye bir şey yok. (Hikmeti ile ilgili derinliklere girmeyelim) Tam muttaki bir zatın, hiçbir suistimali olmasa da hasta olmama güvencesi yok. Hiçbir gencin takva zırhı su geçirmez değil. Depremler, seller, yangınlar mü’min-kafir ayırd etmiyor.

Tam iman edersek dünya bizim olacak değil!..

O kadar ki mü’min her türlü kaybına karşı “Allah verdi, Allah aldı, mülkün hakiki sahibi ancak O’dur” der sükûn bulur, dövünmez. “Belki de hoşlanmadığınız şey, hakkınızda hayırlı olur, hoşlandığınız şey ise sizin için şer olur. Allah bilir, siz bilmezsiniz”[2] kal’asına tahassün eder.

Hasta mü’minin, her sıtmalanmasına bedel günahlarının döküldüğünü bilmekten aldığı sürür, hastalık acılarına galebe eder. Sevaplar cabası.

Her bir kâmil mü’min, nefsine itimad edemeyeceğini, meydanı ona bırakmaması gerektiğini, son nefese kadar günahların kuşatmasının üzerinden kalkmayacağını bilir. Böylece sürekli ve sevaplı bir cihad halindedir.
Hâlis mü’min, devâsa dünya felaketleri arkasında Rabbinin hikmetli tasarrufunu görür, tevekkül eder, dehşet almaz.
Ölüm ise hepimizin başında çok şükür!..Sadece sıralamada fark var. Kimimiz önce kimimiz sonra. Menzil ise hep aynı: İki kapılı bir sonsuzluk.

Rabbimizin emrine muvafık olarak Kanaat ve iktisad etmenin dünya saadetini temini hususu ise her birimizin test edip görebileceğimiz bir hakikat. Dinin dünya saadetini temini, sizin hadiseleri, dünyayı algılayışınızla ilgili bir durumdur. Din, dünya işlerini en üst makamdan bağlama vasıtası değildir. Dindar olmak, ÖSS’ye giriş garantisi değildir.
Din, dünyada işlerimizin iyi gitmesi için değil. Hâşâ Allah ile pazarlık konusu hiç değil. Maksadı, uhrevî meyveleri dünyada kotarmak değil.

Öyle ise “dinimi yaşayayım tâ dünyam mâmur olsun” beklentisi pek yakışıksız, çok esassız.
Doğrusu şöyle: Dinimi yaşayayım tâ Rabbim benden razı olsun, “Kulum” desin..

Felaketler başımıza sel gibi yağsa da, hadiseler bizi yerden yere vursa da, hastalıktan gözümüz açamasak da, sevdiklerimizi bir bir kaybetsek de “Allah bana yeter” diyebiliyor muyuz?

Diyemeyebilirim de!..

Çünkü fıtratım acz ve zaaf denen iki müz’iç yara ile âlûde. Cehalet ve nankörlük dem ve damarlarımda. Kusurlarım boyumdan ziyâde.

“Allah bana yeter” diyebilmek de Rabbim, yine senin inâyetinle, Habibinin feyziyle
Her türlü iyilik senden gelir ancak
Hidayet veren sensin ancak
İman nuru, nurundandır zîra
Her seviyeden hayatın asıl anlamı; senin vâcib olan varlığındır amenna.

[1] Tirmizi, Zühd 36
[2] Bakara suresi 2:216

Ağıt

2009-07-11T07:54:00.002+03:00

Ömrümüz geldi geçiyor, sermayemiz an be an tükeniyor ama hâlâ mü'min olmak nedir, müslüman nasıl olur, Allah'a abd ve asker olmak ne demektir, sorularının cevaplarını bitamamiha veremedik. Yaratılış maksadımızı lâyıkı ile çözemedik. Etrafa bakıp kendimizi iyi zannettik. Ağız ucuyla "Günahlarımız pek çok Alah'ım" derken aslında kendi nefsimizi buna inandıramadık. Üç kuruşluk ibadet edip, cenneti hakkımız gördük. Kelime-i tevhidi bile slogan ettik. Ahireti dünyamız için istedik. Tâ ki başımız rahat olsun istedik. Dünya ile aramıza mesafe koyamadık. Bir misafir gibi yaşamayı beceremedik. Ev sahibinin mülküne göz diktik. Duâlarımızı pazarlık konusu ettik. Hayatımızın gerçek mânâsı ne olduğunu bilemedik. İman hakikatlerini dilden kalbe indiremedik. Zâyi ettik ah!..Ömrümüzü zâyi ettik!..

Olamadık Allah'ım!..Fenâ fillah olamadık!

"Ey nefs-i emmare! Sen en güzel arzularında bile ithama müstehaksın. Zira ahiret işlerine iştiyak gösterecek olsan bile, bunu mana-yı harfi ile yapıyorsun, ta ki dünya faniliğiyle senin üzerine çöküp de keyfini kaçırmasın. Bu durumda ahiret arzusu, fena eleminden teselliye yaramış oluyor!.." Mesnevi-i Nuriye, s.373,

Tercüme Ümit Şimşek

Sivrisinek

2009-07-05T15:21:00.002+03:00

(Sivrisinek resmimiz yoktu, yavru kuş verelim..)

Yaz mevsimi, sivrisineklerle bolca karşılaştığımız, epeyce şikayetlendiğimiz, onlardan kurtulmak için çeşitli yollar denediğimiz bir zaman.

Hazreti Musa da onların tacizlerinden şikayet etmişti.

“Yâ Rab, bu muacciz mahlûkları ne için bu kadar çoğaltmışsın?"

Cevap, hepimizi sivrisinekler karşısında ilelebet susturacak mahiyette:

"Sen bir defa sineklere itiraz ettin. Bu sinekler çok defa sual ediyorlar ki: 'Yâ Rab, bu kocalı kafalı beşer Seni yalnız bir lisân ile zikrediyor. Bazı da gaflet ediyor. Eğer yalnız kafasından bizleri halk etseydin, binler lisân ile Sana zikredecek bizim gibi mahlûklar olurlardı" 28. Lem’a

Cenab-ı Allah, Bakara suresinin 26. ayetinde “Allah sivrisinekle yahut ondan daha küçüğü ile misal vermekten çekinmez” buyururken, sivrisinek üzerinde tezahür eden ve insan medeniyetine meydan okuyan sanatının mucizelerine dikkatimizi çekiyor.

Yunus Emre’nin, ayetten dersini tam aldığı şu dizelerinden belli.
“Bir sineğin kanadını kırk kağnıya yükledim
Kırkı da çekemedi kaldı öyle”

Ben de tam sivrisineklerle cebelleşirken bunu buldum:
“Ey insan! Pire ve sivrisinek gibi hayvanatın sana verdiği rahatsızlığa insaf nazarı ile baksan görürsün ki, meyvelerin tamamını ve ekser hayvanatı parçalamana karşı bu masum ve nazik hayvanlar kemal-i teslimiyetle tahammül gösteriyorlar. Onun için eza verici bir kısım hayvanatın eliyle gayet hafif bir kısas yapılmasına senin tahammül etmen insaf icabıdır. Zira yaralar kısas edilir.” Mesnevi-i Nuriye, s.341, Tercüme. Ümit Şimşek

Yaaa!..Demek ki halife-i arz olmuş isek de o kadar uzun boylu değil. Haddi aşmamak gerek.

Kısa kısa

2009-07-05T12:15:00.004+03:00

(Bahçemizin kayısıları..Yemek mi daha lezzetli seyretmek mi bilemiyorum..)

Çiçek dediğiniz ne yapar? Toprağa salar köklerini mutlu mes'ud alışverişini yapar. Ya da bir saksıda paşa paşa oturur, kanaat ve tevekkulle yaşar gider, ya bir pencere önünde, ya bir balkon kenarında. Ama bir çiçek var ki onun duru, durağı yok. Her gün defalarca Çanakkale boğazını bir o yana, bir buyana geçip duruyor. Pek mobil..Kaptanın çiçegi o. Çiçeğini yanında gezdiren bir kaptan o
.................
Anlaşılan; şehir ışıklari yüzünden yıldızlarla tanışma imkanı bulamamış olan minik Elif, annesine yıldızlari gösterip "Bak!.." diyor. "Bir sürü baloncuk." Sonra peşpeşe sıralıyor. "mavisi var, pembesi var, yeşili var, sarısı var..." Nasil bir göz ile görüyorsa
.......................
Dershanede kalmakta olan ve okuma kampından da yeni gelmis olan iki delikanlıdan biri, okumakta oldugu kitabı kapatırken diğerine gülerek "Abi ya!." diyor. "Hangi kitabi okusam El Fatiha diye bitiresim geliyor." Oysa okudugu kitabin adi: Bati Medeniyetinin Doğu Kökenleri..Diğeri "Evet ya, hiç sorma. Ben paso Besmele ile başlıyorum. Sonra da Sübhaneke la ilmelena.." Gülüşüyorlar. Anneleri bu tabloyu gülümseyerek ve şükrederek izliyor
......................
Yaşlıca fakat tesettürün yanından geçmemiş bir hanim, dünya tatlısı küçük bir çocuğun peşinde koşmakta olan mütesettire hanıma çocuğun adını sorduktan sonra yüreğinden koparak "Adına kurban olurum" diyor.

Çocugun adi: Muhammed Said.

Tesetturlu hanım düşünüyor: "Kimin içinde ne var bilemezsin"

Ubudiyetin tatili yok

2009-07-05T12:03:00.004+03:00

(Ayvalık'tan panaromik bir günbatımı manzarası. Şamilciğimin eline sağlık.)

-Zaten maksat zaman öldürmek değil mi? diyen hanım mali müşavir olduğunu söylüyor.

Mali müşavir!

Kar -zarar hesaplarını en çok yapması beklenen meslek grubundan yani. Zamanla ne alıp veremediğin var hanım? Neden onu öldürmek istiyorsun? Bol mu buldun? Ne yapacağını, nasıl harcayacağını mı bilemedin?

Bu soru, tatil nedir, ne değildir diye düşündürüyor?

Tatil; dünyevi işlerden, günlük rutinlerden uzaklaşmak olabilir. İşe gitmemek, belki bir süre yemek yapmamak, bulaşık yıkamamak, çamaşır asmamak olabilir. Ama her halde zaman öldürmek değil.
Hiçbirşey yapmamak, dinlenmek değil.
Belki, gündelik telaşlar içinde mümkün olmadığı kadar, tefekkür etmeye, temeşaya, daha fazla hissetmeye, zikretmeye, okumaya, ibadete daha ziyade çalışmak demek. Yapılamayanları yapmak demek.

Ubudiyetin tatili yok, zira can bedende oldukça ubudiyete ihtiyacımız tatil etmiyor ki..

Ubudiyetin ta'tili yok!..

2009-07-05T11:52:00.004+03:00

Ayvalıktan panoromik bir gün batımı manzarası. Şamilciğimin eline sağlık..

-Zaten maksa, zaman öldürmek değil mi? diyen hanım mâli müşavir olduğunu söylüyor.

Mâli müşavir!

Kâr -zarar hesaplarını en çok yapması beklenen meslek grubundan yani. Zamanla ne alıp veremediğin var hanım? Neden onu öldürmek istiyorsun? Bol mu buldun? Ne yapacağını, nasıl harcayacağını mı bilemedin?

Bu soru, ta'til nedir, ne değildir diye düşündürüyor?

Ta'til; dünyevi işlerden, günlük rutinlerden uzaklaşmak olabilir. İşe gitmemek, belki bir süre yemek yapmamak, bulaşık yıkamamak, çamaşır asmamak olabilir. Ama her halde zaman öldürmek değil.

Hiçbirşey yapmamak, dinlenmek değil.

Belki, gündelik telaşlar içinde mümkün olmadığı kadar, tefekkür etmeye, temeşaya, daha fazla hissetmeye, zikretmeye, okumaya, ibadete daha ziyade çalışmak demek. Yapılamayanları yapmak demek.

Ubudiyetin ta'tili yok, zira can bedende oldukça ubudiyete ihtiyacımız ta'til etmiyor ki..

Kokular

2009-05-31T11:17:00.001+03:00

Bediüzzaman'ın bahsettiği on sekiz bin alem neyi ifade ediyor, tam bilemiyorum. Ama ben bir alem keşfettim galiba: Kokular alemi. Kediler alemi, çiçekler alemi, toprak alemi, manalar alemi gibi bir alem bu da. Bu alemi göremiyoruz ama bütün mevcudiyetimizle yaşıyoruz. Hele de bugünlerde..Mesela şu hanımeliler. Başdöndüren, sarıp sarmalayan bir ferdi kokular aleminin. Sonra şu fesleğen. O, hanımeli gibi istilacı değil. Kokusuna almak için dokunmak gerekiyor. Elinizi sürüp koklayın. İşte böyle..Kokular aleminin diğer sakinleri taze nane kokusu. Hanımeliden fırsat bulursa sıraya giriyor. Komşunun iğde ağacının keskin kokusu, hanımelinin buralardaki tek ciddi rakibi. Ben oyumu hanımeliye veriyorum. Sonra ıslak toprak kokusu. Henüz biçilmiş çim kokusu. Günün ilerleyen saatlerinde ısınmış ot kokusu. Vee gül kokusu. Çiçeklerin sultanından kokuların sultanı.

Bu alem de bütün kuvvetiyle, Rabb-i Rahimimizin üzerimizdeki nimetlerini söylüyor, kokudan kelimelerle..Ve o kelimeden yaratılan manalarla..

"İşte, şu temsil gibi, ecrâm-ı ulviye ve ecsâm-ı seyyâre içinde küre-i arzın hakàret ve kesâfetiyle beraber bu kadar hadsiz zîruhların, zîşuurların vatanı olması ve en hasis ve en müteaffin cüzleri dahi, birer menba-ı hayat kesilmesi, birer mahşer-i huveynât olması, bizzarûre ve bilbedâhe ve bittarîkı’l-evlâ ve bilhadsi’s-sâdık ve bilyakîni’l-katî delâlet eder, şehâdet eyler, ilân eder ki; şu nihayetsiz fezâ-i âlem ve şu muhteşem semâvât, burçlarıyla, yıldızlarıyla, zîşuur, zîhayat, zîruhlarla doludur. Nârdan, nurdan, ateşten, ışıktan, zulmetten, havadan, savttan, râyihadan kelimâttan, esîrden ve hattâ elektrikten ve sâir seyyâlât-ı latîfeden halk olunan o zîhayat ve o zîruhlara ve o zîşuurlara Şeriat-ı Garrâ-i Muhammediye Aleyhissalâtü Vesselâm, Kur’ân-ı Mu’cizü’l-Beyân, "melâike ve cân ve ruhâniyâttır" der, tesmiye eder. " 29. Söz. Birinci maksad, birinci esas

Kuşlar

2009-05-31T06:54:00.003+03:00

Ey sevgili minik kuşlar

Nedir bu nagamât, neden bu neş’e?
İlla da güneş doğmadan hemen önce
Güneşe mi hoşamedi?
Bir güne daha kavuşabilmenin sevinci?
Varlığa mı teşekkür?
Yoksa gelen günün nimetlerine bir istirham?
Rızık mı istersiniz?
Medet mi, tevfik mi?
Peşin peşin şükür mü?
Sanat-ı İlahiyeye o şayeste övgü mü?
Mâlikü’l-Mülk-ü Zülcelâli ve’l-Cemâli ve’l-İkramın bârgâh-ı merhametine bir latif tesbih mi?
Rububiyet-i İlahiyeyi mi ilan edersiniz?
Nedir, nedir bu neş’e?
Katılabilir miyim size?

Allah’ım! Her nefes alıp vermede, her bakışta, her anda, semavat ve yer ehlinin her göz açıp kapamalarında, sana şu şehadeti takdim ediyoruz. Şehadet ederim ki;

Allah’tan başka ilah yoktur.O tekdir. Ortağı yoktur, mülk onundur. Hamd de Ona mahsusdur. O diriltir ve öldürür. O ölmeyen diridir. Hayır Onun elindedir. Onun her şeye gücü yeter.

Bediüzzaman Nasıl bakardı?

2009-05-27T06:53:00.004+03:00

Bediüzzaman Hazretleri, Tahiri Mutlu Ağabey’in kızı Hicret’in vefatı münasebeti ile yazdığı tâziye mektubunda diyor ki,

“Kahraman Kahraman Tahirî'nin Nurcu mâsume, merhume mübarek Hicret’i dünyadan cennete hicret etmesi, hakikaten beni mahzun eyledi. Öyle bir Nur şakirdi ve mâsum taifesinin ehemmiyetli bir çalışkanı gitmesi, Nur hesabına da beni müteessir etti. İnşaallah onun yerine çoklar girecek, yerini boş bırakmayacaklar. Nasıl ki şimdiden Uşaklı küçücük Haydar meydana çıktı, hicret eden hemşiremin vazifesini göreceğim diye bizi mesrur eyledi”

Hasan Feyzi Ağabey’in vefatı üzerine ise şöyle diyor:

“Risale-i Nur'un kahramanlarından ve Hafız Ali'nin makamına geçen merhum Hasan Feyzi'nin vefatı, Denizli'ye, Risale-i Nur dairesine ve bu memlekete ve âlem-i İslâma büyük bir zayiattır. Fakat kendisi, pek samimî ve hâlis ve fevkalâde beyanatıyla ve dersleriyle, inşaallah, kendi yerinde çok Hasan Feyzi’lerin yetişmesine bir zemin ihzar etmiş, sonra gitmiş.”

Hafız Ali Ağabey’in ardından böyle yazıyordu:

“Ben merhum Hâfız Ali’yi unutamıyorum. Onun acısı beni çok sarsıyor. Eski zamanlarda bazen böyle fedakâr zâtlar, kendi dostu yerine ölüyorlardı. Zannederim, o merhum benim yerimde gitti. Onun fevkalâde hizmetini eğer sizler gibi o sistemde zatlar yapmasaydı Kur’ân’a, İslâmiyete büyük bir zâyiat olurdu. Ben, onun vârisleri olan sizleri tahattur ettikçe, o acı gidiyor, bir inşirah geliyor.”

Bu üç örneğe ve benzerlerine bakınca şunu görüyorum: Bediüzzaman Hazretleri hâdiselere bakarken “ herşeyde rahmet-i İlâhiyenin izini, özünü, yüzünü görüp herşeyde kemâl-i hikmetini, cemâl-i adaletini müşahede” ettiği gibi, sevdiklerini de Allah için seviyor, Kur’ana ve Risale-i Nura hizmetleri ölçüsünde değer veriyor, her şeyi iman hizmeti nokta-i nazarından değerlendiriyor ve bunu kelimenin tam anlamı ile yapıyor. Herşeye, Allah'a bakan o yüzde doksandokuz faydası ciheti ile yöneliyor. Tamamen Allah’a âit olmak, Ona abd ve asker olmak, Allah için yaşamak böyle bir şey olmalı.

Biz ise insanları ve hadiseleri şahsımıza bakan yönleri ile değerlendiriyoruz. Bir insanı kaybettiğimizde iman hizmeti ne kaybetti diye değil, biz ne kaybettik diye bakıyoruz.

Allah için sevmek, Allah için buğz etmek dediğimiz şey o kadar da kolay değil. Ve bütün bakışına, bütün zihniyetine, bütün hayatına öylece ayar yapmak hiç de basit bir mesele değil..

Zannediyorum Bediüzzaman ve emsalinin halleri, ahiret aleminde gözlerimizi çok kamaştıracak..

Ali İhsan Tola Ağabeyi (ve ağabeyleri) ziyaret

2009-05-27T06:48:00.003+03:00

Rabbim lütfetti; 2006 baharında Ali İhsan Tola Ağabey’i ziyaret nasip oldu. Yanına girebilmek için bizden önce ziyaret edenlerin küçük odacığını boşaltmasını beklemiştik. Bizden sonra da ziyaret edebilmek için birilerinin sıra beklediği gibi. Rahmetli Ağabeyimize öylesine bir teveccüh vardı. Nasıl olmasın? O, bize Sevgili Üstadımızdan yadigar kalan sayılı Ağabeylerimizdendi. Ve şimdi o da rahmete, Efendimize, üstadına kavuştu inşallah. Biz, gurbette kalanları, böylesi bir vuslatın özlemi içinde bırakarak..

Rahatsız etmemek için Ali İhsan Ağabey’in görüş alanı dışında kalacak şekilde, kapının hemen yanına ilişmiştim. Sorularımı eşim vasıtası ile iletmeye çalışıyordum. Ben de herkes gibi Üstad ile birkaç hatırasını kendi ağzından dinleyebilmek için can atıyordum. Ama sesi çok hafif çıkıyor ve zor duyuluyordu. Karşısına oturmamı söyledi. Mahcub ve mutlu oturdum. Yüzü tecessüm etmiş nur gibiydi. Sürekli mütebessim bir çehre..Şefkat dolu bakışlar. Uzun uzun bitkilerden, madenlerden, sulardan konuştular. Sonra da benim özel isteğim üzerine Üstad ile şu hatırasını anlatmıştı:

Üstad Hazretleri ile birlikte olmak, hele husûsi anlarına ortak olmak, meselâ Çam dağında onunla bir gece geçirebilmek, zikrine, tefekkürüne ortak ve şâhid olabilmek büyük mazhariyetti talebeleri için. Ali İhsan Tola Ağabey de Üstadın Çam Dağında olduğu bir gün hem çay malzemesi götürmek, hem yanında bulunabilmek için dayısı ile birlikte Çam Dağına yollanıyorlar. Namaza duracakları sırada Üstad kendilerini ikaz ediyor: “ sineklerime ilişmeyin!..” Devasa sivrisinekler onlara ilişmektedirler oysa ve vurdukları yerden Âsa-yı Musa misal kan fışkırtmaktadırlar. Dayısı dayanamaz ve mukabele eder. Sonuç kan revan içinde kalmaktır. Ali İhsan Tola Ağabey ise Üstadını dinler ve ilk hücumdan sonra sinekler daha ilişmez. Karşılıklı ateşkesin halen devam etmekte olduğunu söylemişti. O günden sonra sinekler kendisine hiç ilişmemiş…

Bediüzzaman’ın talebelerinin bir kısmını hayatta iken tanımak bahtiyarlığına eren nesiller şanslılar. O saff-ı evvel ağabeyler henüz aramızda iken gücü yeten, özellikle gençler, ağabeyleri ziyaret etmenin bir yolunu bulmalı “Hayatın hayatımla devam edecek” dediği talebesi feyiz çeşmesi Sungur Ağabey’i, tecessüm etmiş şefkat, sevimlilik ve tevazu timsali Fırıncı Ağabey’i, Abdullah Yeğin, Said Özdemir, Abdulkadir Badıllı Ağabeyleri ve diğerlerini görmeli, dinlemeli, feyizlerinden istifade etmeye çalışmalı, sonra da gördüklerini yaşadıklarını aziz birer hatıra olarak torunlarına aktarmalı. Ta ki Üstadın muhabbeti nesillerden nesillere sirayet etsin.

Peygamber Efendimiz (aleyhissalâtü vesselam) sahabelerine “hayat da sizinle, ölüm de sizinle olsun” diyordu. Bediüzzaman Hazretleri ile sahabe mesleğinin ahirzaman temsilcileri olan nur talebeleri arasında da, seneler ötesinden izleyenlerin bile yüreğini ısıtan sımsıcak, capcanlı bir muhabbete şahit oluyoruz. Birbirlerine nasıl da düşkünler.. Bediüzzaman Hazretleri hapishane duvarlarının gerisinden bile olsa, talebelerine yakın olmaktan bahtiyar olduğunu söylerken, talebeleri de ondan muvakkat ayrılığa bile dayanamıyor, onu bir lâhzacık görmekle, hizmetinde bulunmakla, dersini dinlemekle her türlü çileyi göğüsleyebilir bir hâl kesbediyorlardı. Nasıl ki “Muhabbet, şu kâinatın bir sebeb-i vücududur, hem şu kâinatın râbıtasıdır, hem şu kâinatın nurudur, hem hayatıdır” öyle de onları bir arada tutan şeydi. Aynı iman davasına baş koyduran şeydi. İman hizmetinin ruhuydu muhabbet. Onlar ehl-i imanın imanlarını muhafaza etmek gayretini en yüksek derecede taşır ve ehl-i imanın kalbine gelen şübehat ve evhamdan hasıl olan yaraları tedavi etmek iştiyakını, yüksek bir derece-i şefkatte hissederlerken gâyeleri Rıza-i İlahi olduğu gibi müşevvikleri üstadlarına duydukları derin muhabbetti.

İşte biz o muhabbetin tereşşuhatını Ağabeyleri ziyaret ederken yaşayabiliyoruz. O muhabbet bize de bulaşıyor. O cereyan bizi de sarmalıyor.

Risale-i Nura talebe olmak, Risale-i Nuru okumakla, anlamakla, neşretmeye çalışmakla mümkün oluyorsa, Üstadın ve talebelerinin muhabbetini gönlünde taşımakla da ruh kazanıyor ki o muhabbet, Muhabbetullahtandır ve Muhabbetullaha gider..

Alimler ve İdareciler

2009-05-27T06:14:00.003+03:00

Bu, dün gece Dost TV'de Lahikalar'da anlatıldı:

Emevi halifelerinden Ömer Bin Abdüllaziz, Hasan Basri Hazretlerine yazar;

"Bana etrafındaki alimleri bildir, onlarla istişare edeceğim"

Hasan Basri hazretleri cevaben der;

"Allah'tan korkan alimler sana gelmez çünkü sen sultansın. Dünyaya dalanları da sen istemezsin. Ben sana yine de bir ipucu vereyim; Sen, nesebi temiz olanları tercih et. Onlar neseblerine ihanet etmez."

İmam Gazali bu muhavereyi naklettikten sonra diyormuş ki; "Ömer bin Abdülaziz gayet zahid bir sultan iken böyle olursa bir de bizim zamanımızın idarecilerini düşünün!.."

İmam Gazali ki miladi 1111 senesinde vefat etti. Gele gele gelelim 2009'a...

İktisat risalesinde Hüsrev Ağabey tarafından eklenen bir haşiyede bu konuda şöyle latif bir serzeniş var:

"İran'ın âdil padişahlarından Nuşirevân-ı Âdil'in veziri, akılca meşhur âlim olan Büzünrcmehr'den (Büzürg-Mihr) sormuşlar: "Neden ulema, ümera kapısında görünüyor da, ümera ulema kapısında görünmüyor? Halbuki, ilim emâretin fevkindedir." Cevaben demiş ki: "Ulemanın ilminden, ümeranın cehlindendir." Yani, ümera, cehlinden ilmin kıymetini bilmiyorlar ki, ulemanın kapısına gidip ilmi arasınlar. Ulema ise, marifetlerinden, mallarının kıymetini dahi bildikleri için, ümera kapısında arıyorlar. İşte Büzürcmehr, ulemanın arasında fakr ve zilletlerine sebep olan zekâvetlerinin neticesi bulunan hırslarını zarif bir surette tevil ederek nâzikâne cevap vermiştir."

Bir de Bediüzzaman'ın duruşuna bakalım:

"Fakat, madem ehl-i siyaset, hayat-ı bâkiyesi için Risale-i Nur'a müracaata tenezzül etmiyor, o hayata nisbeten beş paralık olan bu hayât-ı fâniye için onlara müracaata ben de tenezzül etmem ve istirahatım için şekva ve rica etmem." Emirdağ lahikası

Kur'an ve Kainat Okumaları

2009-05-17T16:39:00.003+03:00

Evet; Kur'anı ve kainat kitabını birlikte okumalıyız. Zira bu ikisi birbirini tefsir eder, açıklar.

Ama başka bir şey daha var:

Kur'anı ve onun manevi tefsiri olan Risale-i Nurları kainatla birlikte, kainatın içinde, ortasında durup okumalı. Çünkü (hele de şimdilerde) güllerin rengarek tebessüm eden yüzleri, sabah güneşinin deniz yüzeyine serpiştirdiği yakamozlar, ağaçlar ve gölgeleri, ruhu okşayan yeşil senfoni, kuşların şen cıvıltıları, nazlı gelincikler ve sevimli papatyalar, karıncaların telaşlı koşuşturmaları, kedinizin yeşillikler arasında neş'e içinde hoplayıp zıplaması hepsi birlikte alıcılarınızı öylesine açar, duygularınızı öylesine coşturur, ruhunuzu ve latifelerinizi öylesine ihtizaza getirir ve sizi, bütün bunları bu keyfiyette yaratana öylesine minnet hisleri ile doldurur ki, iman hakikatleri ruhunuza değdiğinde, betonu yalayıp akıp giden su gibi değil, toprağa nüfuz eden, bitki köklerine ulaşıp âb-ı hayat olan, gıda olan, meyva olan yağmur damlaları gibi iş görür, marifetullah ve muhabbetullah çiçekleri açar, inşaallah..

Yolcu Tesbihi

2009-05-03T22:55:00.004+03:00

Yolculuk yaparken çoğumuzun, özellikle de hanımların tesbih çekme alışkanlığı vardır. Ya kelime-i tevhid, ya salât-ı tefriciye belki tevbe istiğfar.. Böylece gözünüz, gönlünüz temâşâsına devam ederken, lisanınız da kendi ubûdiyeti ile meşgul olabilir. Tabii işbirliği de yapabilirler. Diyelim La ilahe illallah söylemek isterseniz, sizi çevreleyen gözünüze ilişen manzaradan tesbih taneleri elde edebilirsiniz.

Misal:

Şu yağmuru böyle latif yağdıran, onunla ölmüş yeryüzünü dirilten ve Rahman olan Allah'tan başka ilah yok.
Yağmurun ardından pırlanta misal güneşi bulutların içinden sıyırıp gösteren Rahim olan Allah'tan başka ilah yok.
Bulutları şimdi kimbilir nereye sevk eden müdebbir olan Allah'tan başka ilah yok.
Zeminimize şu ter ü taze yemyeşil gömleği giydiren sâni olan Allah'tan başka ilah yok.
Bu tepeleri böyle boydan boya sarıya boyayan mülevvin olan Allah'tan başka ilah yok.
Şu sevgili kahverengi toprağı bütün renklere, leziz tatlara, nihayetsiz nimetlere, envâi çeşit nebâtâta menşe eyleyen ve kerîm olan Allah'tan başka ilah yok.
Bütün bu yolcuların nereden gelip nereye, ne için gitmekte olduklarını bilen habîr olan Allah'tan başka ilah yok.
Onları inşaallah sağ selamet menzillerine ulaştıran ve hafîz olan Allah'tan başka ilah yok.
Hızla giden ve gelen arabaların, kibrit kutusu misal evlerin içindeki insanların herbirinin ne söylediğini duyan, ne düşündüğünü bilen sâmi ve âlim olan Allah'tan başka ilah yok.
Aynı anda etrafımda gördüğüm her türlü fiili yaratan fail-i hakiki olan Allah'tan başka ilah yok.
Şu çiçekçideki bütün o çeşit çeşit çiçekleri ve yeryüzünün bütün çiçeklerini süsleyen, sonra o çiçeklerle dünyayı süsleyen müzeyyin olan Allah'tan başka ilah yok.
Bu köprüler, bu devasa binalar, bu direkler, bu yollar kudreti ile duran Kayyumdan başka ilah yok.
Akıp giden arabalara aldırmadan uçuşan kuşlara hayat veren Allah'tan başka ilah yok.
Güzel bir yolculuğun ardından evimize ve kedimize kavuşturan ve hamîd olan Allah'tan başka ilah yok.
Nereye bakarsanız bakın, nereye giderseniz gidin, hangi masnuata sorarsanız sorun Allah'tan başka ilah yok vesselam..

Lale Zamanı

2009-04-18T12:34:00.006+02:00

Bu senenin Emirgan halleri ve laleleri Zekeriya Bey'in güzel şiiri eşliğinde burada:

http://www.nurtenseyma.blogspot.com/

Gidemeyenler, gitmiş kadar olabilir..Resimler üzerine tıklayınca büyüyor mâlum..

Hastalıkla Hasbihal

2009-04-14T18:22:00.003+02:00

Rabbimize nasıl da sonsuz miktarda şükretmemiz gerektiğini kısmen biliyor olsak da tamamiyle idrak ettiğimizi söyleyemeyiz. Mazhar olduğumuz nimetler öylesine uçsuz bucaksızdır ki şuurumuz künhünü ihata edemez. Hatta iddia ediyorum; pek azını farkedebiliyoruz. Bu hakikati Rabbimiz çeşitli vesilelerle ihsas eder. Tamamen veya kısmen kaybetmedikçe sahip olduklarımızın değerini yeterince anlayamıyoruz ne yazık ki!.

Mesela belimiz tutulup hareket edemez olunca ancak; öncesinde ne büyük nimetler yaşıyor olduğumuzu anlarız. Fakir böyle bir vesile ile anladım ki;

Adımlarımızı rahatça, hiçbir engelle karşılaşmadan birbiri ardınca atabildiğimiz için nihayetsiz şükretmeliyiz.

Yere düşen tesbihimizi kolaylıkla alabildiğimiz için çok şükretmeliyiz.

Çoraplarımızı istediğimiz zaman çıkarıp, sonra da giyebildiğimiz için ne çok şükretmeliyiz!.Kol mesafesindeki bir nesneye bile uzanamadığımızda anlarız uzanabilmenin de şükrü gerektirdiğini.

Önce özenle oturduğumuz yerden kalkıp, sonra bütün bedenimizle dönmek zorunda kalmadan kolaycacık her yöne dönebildiğimiz için çok çok şükretmeliyiz.

Süt kaynatırken, başında beklemek zorunda olmadığımız, kabarmaya başladığında nasıl olsa yetişebilecek olduğumuz için nasıl da şükretmeliyiz.

"Kapı çalarsa koşup açamayacağım" diye endişelenmek zorunda olmadığımız için çok şükretmeliyiz çook..

Yatabildiğimiz, yatınca kalkabildiğimiz için şükretmeliyiz.

Suyla abdest alabildiğimiz için şükretmeliyiz.Hele secde edebildiğimiz için bütün mevcudiyetimizle şüketmeliyiz.

İş işten geçmeden, can bedende iken bunları hatırlattığı için de Rabb-i Rahimimize nihayetsiz şükretmeliyiz.

Biz sahip olduğumuz nimetlerin alt basamaklarını saymakla bitiremeyiz.

En iyisi külli bir şükür ile namaz ve tahmidiye ile şükretmektir.

Ey hastalık safa geldin. Vazifeni güzelce yap. Öğretmen gerekeni öğretince Şafi olan Allah'ın izni ile git güzelce.

2009-04-04T08:34:00.004+02:00

Kasır fehmimle uzaktan uzağa anlıyorum ki Kur'ana da, Risale-i Nura da bir bütün olarak muhatab olabilmek çok önemli, bir o kadar da zor. İçlerinden bir ayet, bir söz alıp istediğiniz gibi anlayabilir, görüşünüze delil kılabilirsiniz. Oysa o sözün şerhi mahiyetinde başka bir sözler vardır, görmemiş, dolayısı ile muvazeneyi de kaçırmışsınızdır. Zannediyorum, cemaatler ve bireyler arasındaki pek çok tartışma bu muvazenesiz yaklaşımlardan ileri geliyor. Herkes meseleye kendi zaviyesinden, kendi yakaladığı yerden bakıyor ve tabii ki Kur'ana ve Risale-i Nura dayandığını düşünüyor.Denizde, hesabsız cevherlerin aksâmıyla dolu bir defîneyi kapalı gözle dalıp keşfetmeye çalışan, bu nedenle definenin ancak bir parçası eline geçen, definenin tamamının böyle parçalardan ibaret olduğunu zanneden gavvaslar gibiyiz. İnsanların yüzde sekseni ehl-i tahkik olmadığına göre bu çelişki kaçınılmaz görünüyor. Üstelik nazarlar da sınırlı, kayıtlı:
"Hakikat-i mutlaka, mukayyed enzâr ile ihâta edilmez. Kur’ân gibi bir nazar-ı küllî lâzım ki, ihâta etsin. Kur’ân’dan başka, çendan Kur’ân’dan da ders alıyorlar, fakat hakikat-i külliyenin, cüz’î zihniyle, yalnız bir iki tarafını tamamen görür, onunla meşgul olur, onda hapsolur, ya ifrat veya tefrit ile hakàikın muvâzenesini ihlâl edip, tenâsübünü izâle eder." (Sözler)

İşte bizim de tartışmalarımızda zaman zaman içine düştüğümüz çıkmazların bir nedeni bu olabilir.
Mesnevi-i Nuriyedeki şu pasaj tutum ve yaklaşımlarımıza bir balans ayarı yapabilir mi?

"Kur'an bütün beşer tabakalarının mürşidi olduğu için, irşadın belagati gerektirir ki, ekseriyetin nazarlarına bedihi olarak görünen meselelerde, yanıltacak ve iddialaşmaya sevk edecek şeyleri zikretmesin, onların zahiri nazarlarında bedihi olan husuları lüzumsuz yere değiştirmesin, ve onlara asıl vazifelerinde lazım olmayan şeyleri ya ihmal veya icmal etsin."

Öyle külli nazarı elde edemesek de en azından, nazarlarımızın mukayyet olduğunu unutmadan hareket edebiliriz.

"Fikrin sönük ise, Kur’ân’ın güneşi altına gir"

2009-03-24T06:57:00.003+02:00

Fetih suresinin sonunda, uzun uzun vasfedilmelerinin ardından sahabe efendilerimiz için "Onlardan iman eden ve güzel işler yapanlara Allah mağfiret ve büyük bir mükâfat vaad etmiştir." deniliyor. Bu çok dikkat çekicidir. Mağfiret, mükafat ile birlikte ve onun değerinde takdim edilmiş. Bizim gibi sıradan mü'minler için elbette öyledir. Rabbimizin mağfiretine mazhar olmak en büyük bir mükafattır. Ama sahabeler..İşte burada Bediüzzaman Hazretleri ince ve örtülü, gaybî bir işaretten haber veriyor.

"Sahabeyi tavsifât-ı mühimme ile senâ ederken, en büyük bir mükâfâtın vaadi makamca lâzım geldiği halde, kelimesiyle işaret ediyor ki, istikbalde Sahabeler içinde fitneler vasıtasıyla mühim kusurlar olacak. Çünkü mağfiret kusurun vukûuna delâlet eder. Ve o zamanda Sahabeler nazarında en mühim matlup ve en yüksek ihsan, mağfiret olacak. Ve en büyük mükâfat ise, af ile, mücâzât etmemektir." Lem'alar

Cenab-ı Allah sahabelerin, zamanla türlü fitnelerin içinde kalacaklarını haber verirken mağfiret edileceklerini de peşin peşin müjdeliyor. Akıl ve vicdan da böyle hükmetmez mi? Peygamber Efendimizin (a.s.m.) etrafında pervane olmuş, herkesden önce ve bütün zorluklarına rağmen onu tasdik etmiş, ona arkadaş olmuş, yoluna baş koymuş, Efendimize "anam babam sana feda olsun ya Resulullah" demeden hitap etmeyen, Efendimizce de çok sevilen, haklarında "hangisinin ardından gitseniz doğru yola ulaşırsınız" buyurduğu, aleyhlerinde konuşulmasına asla razı olmadığı o yıldız misal insanların İslamiyete yaptıkları hizmetler, beşerî kusuratlarının nihayetsiz fevkindedir.

Evet; hayatlarında çeşitli nedenlerle karşı karşıya gelmişler, hatta savaşmışlar, hatta birbirlerini öldürmüşler..Ama biz müslümanlara düşen, bu olaylar hakkında hüküm vermek değil, sahabe efendilerimizin İslamiyete hizmetlerini düşünüp bütün kalbimizle muhabbet ve hürmet etmektir. O hadiseler de hikmet-i İlâhiyenin bilgisi ve tedbiri dairesinde cereyan etti. Evet Hz. Ali haklı, Hz. Ayşe, Hz. Zübeyir haksızdı. Ama biz onların aralarındaki meselelere müdâhil değiliz. Daha hayatlarında cennetle müjdelenen o zatları dilimize dolamak hakkına da sahip değiliz hâşâ..

Gelelim çok sevgili, candan aziz, muallâ üstadımızın, yanında ve hizmetinde yer alan saff-ı evvel ağabeylerin durumuna..

Onlar ki şiddetli istibdattan insanların gözlerini açamadığı, evinde Kur'ân okumaya korktuğu, camiye gidenlerin mimlendiği, dine dair herhangi bir faaliyette olmanın kelleyi koltuğa almak anlamına geldiği bir zamanda Üstadlarının yanıbaşında iman hizmetine atıldılar. Ne can korkusu, ne derd-i maişet kaygısı..Kâh yazdılar, kâh naklettiler, kâh okudular, okuttular..Çile deseniz çeşit çeşit..Neticede kendi imanları gibi nicelerinin imanının kurtuluşuna vesile oldular, kıyamete kadar da vesile olmaya devam edecekler..Bu hizmetleri ile anılmayı sonuna kadar hakediyorlar.

Hüsrev Ağabey'i yazdığı sayısız risalelerle mi anmalıyız, yoksa Üstadı ile arasında geçen, bir iki ufak ihtilafla mı ki Üstad helal etmiş, onu asla gözden çıkartmamış, devamlı arayıp sormuş.
Bayram Ağabeyi, Said Özdemir Ağabey'i, Birinci Ağabey'i ve diğerlerini yaptıkları paha biçilmez fedakarlıklarla ve hizmetleri ile mi anmalıyız yoksa bazı beşeri hataları ile mi? Bekir Berk Ağabey ki Üstad kendisine boş kağıt imzalayıp, tam yetki veriyor, öyle îtimad ediyordu. Senelerce gece gündüz demeden oradan oraya nurcuların davalarına koşuyordu. Kimin bu hatırayı lekedar etmeye hakkı olabilir?

Üstadın, ama asıl Zübeyir Ağabey'in vefatından sonra hizmetin önde gelen ağabeyleri yine hizmete taalluk edenler konularda farklı ictihad etmiş olabilirler. Hatâ da etmiş olabilirler. Ama Allah indinde asıl değerleri, iman hizmetine yaptıkları katkı değil midir? Gençlere asıl anlatılması gereken bu değil midir? Onların zaaflarından, hatalarından bahsetmek, unutulup gitmiş, mahkeme-i Kübraya kalmış hadiseleri ısıtıp ortaya dökmek, yeni nesillerin Üstadın talebeleri hakkındaki hüsn-ü zanlarını ve şevklerini kırmaktan başka neye hizmet edecektir?

Risale-i Nurları ne Bediüzzaman'dan ne de en birinci semereleri olan talebelerinden ayrı düşünemeyiz. Risale-i Nurun ne denli hayattar bir eser olduğunu, ne kadar "zevkî bir tefsir" olduğunu ilk önce talebelerinde müşahede ederiz. O yaşanan hayatlar bize Risale-i Nurların insana neler kattığını, kazandırdığını anlatır.

İhsan Kasım Ağabey’e Arap dünyasında soruyorlarmış:

“Sen zaten âlim bir zat idin. Ne ihtiyaç duydun ki Risale-i Nura intisab ettin?”

İhsan Kasım Ağabey de diyormuş:

“Evet ben Kur’an ve temel İslamî ilimleri tahsil etmiştim. Ama ben Risale-i Nur talebelerini gördüm. Onlarda bende olmayan bir şey vardı. Farklı bir hâl..Anladım ki bu, okudukları eserden geliyor. Böylece Risale-i Nura yöneldim..”

Son söz; kendilerine nihayetsiz minnettar ve borçlu olduğumuz ağabeyler hakkında konuşacak olan ya hayır söylesin, ya da sussun!..

Kastamonu Yılları Sergisi

2009-03-22T23:09:00.003+02:00

İki hafta sürecek olan Kastamonu Yılları sergisi bugün itibariyle Rüstem Paşa Medresesinde başladı. Allah nasip etti, biz de gidebildik hamdolsun.
Üstadın Isparta, Eskişehir, Denizli ve Kastamonu yıllarını birden ele alan sergi, geçen sene gerçekleştirilen Barla Yılları segisinden daha fazla belgeyi daha geniş bir mekanda sunuyor. Geçen sene gördüğümüz Hafız Ali Ağabeyin yazıp duvar içine sakladığı risaleler, Üstadın kız kardeşine yazdığı gurbet mektubu gibi kimi belgeler bu sergide de vardı. Onun dışında o dönemin gazetelerinden örnekler var. mesela Binbaşı Asım Beyin muhteşem şehadetini "Bir mürteci ifade verirken öldü" başlığı ile veren gazeteyi görebiliyorsunuz. Orjinal fotoğraflar var. Sorduğu soru ile altıncı meselenin yazılmasına vesile olan Abdullah Yeğin Ağabeyin tam da o dönemde çekilmiş daha önce görmediğimiz bir fotoğrafı ile son dönem fotoğrafı birlikte sergileniyor. Abdullah Yeğin Ağabey serginin açılışında da bulundu. Sungur Ağabey, Abdulkdir Badıllı Ağabey ve sevgili Fırıncı Ağabey ile birlikte. Birer konuşma yaptılar. Sonra da Fırıncı Ağabey Isparta'da İbrahim Gül Ağabeyin evinde kullanılan teksir makinasını çalıştırdı. Kalabalıktan göremedim ama daha sonra ben de o teksir makinasının kolunu çevirerek bir sayfa yazdırdım. (teksir makinası ile Risale-i Nur yazdım desem başım ağrımaz) Selahaddin Çelebi'nin İstanbul'dan alıp getirdiği Üstadın "nurcu ve bin kalemli bir katiptir" dediği teksir makinası da oradaydı.

Sergiyi gezerken zaman galerisinde yol alıyorsunuz sanki. Üstadın ve talebelerinin el yazıları arasında gezerken o günleri teneffüs ediyorsunuz adeta. Üstadın muhtelif talebelerine kendi el yazısı ile yazdığı birbirinden güzel duaları okuyorsunuz.

Nur hizmetinin anneleri köşesi hazırlamışlar. O mübarek hanımların hem resimleri hem Üstada mektupları var. Saniye, Asiye, Hacer, Aliye, Şahide Lütfiye, Zehra Hanımlar...Üstadlarına "Siz olmasaydınız; biz bu asrın riyakarlıktan ibaret fani zinetlerini, medeniyet asrının emri diye çoktan kalplerimize yerleştirmiş, ruhlarımızı elmas seviyesinden mülevves kömür mahiyetine düşürmüş olacaktık" diyerek iman hizmetinde pervane olan hanımlar..Onları hatırlamak bile taze bir şevke sebeb oluyor.

Denizli mahkemesinin verdiği beraat kararı, masumların yazdığı risaleler, Taşköprülü Sadık Demirelli'nin anneciği ile yazışmaları..Bunlar gibi daha neler neler..

Benim için tatlı bir sürpriz de İbrahim Fakazlı Ağabey'in kızı ile tanışmak oldu. Son zamanlarda yoğun olarak hatıraları ile meşgul olduğum ve pek muhabbet ettiğim rahmetli Fakazlı Ağabeyin kızı canlı bir yadigar olarak karşım çıkıverdi.

Velhasıl kaçırılmaması gereken bir sergi. Uzunca zaman ayırarak gidilmeli. Yavaş yavaş, sindirerek ve bütünlüğünü yakalamaya çalışarak gezilmeli..Durup düşünmeli..Düşünmeli..Hissetmeli..

Risale-i Nur Nasıl Bir Tefsirdir?

2009-03-18T23:41:00.005+02:00

Dost TV'de muhterem İhsan Kasım Ağabey'den dinlediğim bir kaç nükte:

"Risale-i Nur aspirin gibidir" diyor. Terkibini bilmesen de şifa umarak içersin. Midene gittiği dakikada o aspirin biliyor; nerede nasıl tesir edecek. Allah ona o kabiliyeti vermiş. Risale-i Nur da okunduğu dakikada akıl midesine gidiyor. Bilsen de bilmese de oradan ruha kalbe vs. nüfuz ediyor. Bilgi seviyesinde kalmıyor. Ahlak ve amel olarak tezâhür ediyor.

Endenozyada bir grup alim konuşurlarken sormuşlar: "Risale-i Nur nasıl bir tefsirdir? Hiç bir kategoriye girmiyor. "

İhsan Kasım Ağabey cevap vermesini Ferid el -Ensari'den istemiş. O da demiş:

"Şu bardakta bal olsun. Kimi bunun terkibini tahlil eder. Şu kadar glikoz, şu kadar laktoz vs. vs. var. Şimdi bu bardak âyât-ı Kur'âniye olsun. Diğer tefsirler onu tahlil eder. Ama Risale-i Nur, bardağın kapağını açar, senin ağzına bir kaşık bal koyar. Âyâtın hakikatini massedersin. İşte Risale-i Nur böyle zevkî bir tefsirdir.

Yine Risale-i Nurun nasıl bir tefsir olduğu bağlamında söylüyor:

Bir arı, bir bahçede çiçek çiçek dolaşıp bal yapıyor. Kimyagerlere desen; " Hadi siz de yapın. " Ne diyecekler?

"Arı bal yapabiliyor çünkü ilhama mazhardır. "

Üstad hazretleri ezberinde 80 kitap olduğunu söylüyor. Bunları Kur'âna çıkmak için basamak yaptığını söylüyor. İşte Kur'an'ın feyzi iledir ki oradan aldığı marifeti bir iksir gibi işleyip Risale-i Nuru ortaya koymuştur.

Allah razı olsun; İhsan Kasım Ağabeyi dinlemek de bir başka zevk. Ehl-i ilim ve ehl-i kalp bir ağabeyimiz olmaktan başka, kendisi ayrıca islam âlemi ile aramızda köprü olmakla da bizi minnettar eyliyor. Yoksa biz hâlâ senelerin propagandası ile arap âlemini, cahil insanlar ülkesi zannediyor olacaktık..

Toprak İle Bir Pazar Sohbeti

2009-03-15T14:25:00.003+02:00

TOPRAK İLE PAZAR SOHBETİ

Sana dokundum bugün sevgili toprak, yumuşacıktın. Suya doymuşsun belli, keyfin yerinde. Yüreğin kabar kabar, bir heyecan… Haşirlerdesin yine. Yanıp sönen bir ışıkcık mesâbesindeki ömrümde bu kaçıncı haşir, kaçıncı davet, kaçıncı hatırlatma?..Sen haşri ihsas ettiğin gibi haşrimiz de sen gibi şen, sen gibi müjdeli, ferah-nâk olur mu acep?

Siz üç ahbab (sen, su ve güneş) buluştuğunuzda ortaya çıkan neticelere doyum olmuyor. Sen onlara nispeten kesif görünüyorsun ama masnuât-ı İlâhiyenin bütün envâına menşe’ ve medâr olduğundan onların mânen fevkıne çıkmışsın. Rahmet-i İlahiyeye bir vâsi kapı olmuşsun.

Kış boyu bağrında sakladığın emanetleri birer birer ortaya çıkarmaya başlamışsın. Sünbüller açtı çoktan. Lale “geliyoruuum” diyor ama o arz-ı endam edene kadar hep çok bekletir. Mart çiçekleri renk renk pek şenler. Mor, beyaz, sarı, bordo, eflatun..neredeyse her renkte mart çiçeği var. Bu çiçek ne demek istiyor böyle? “Renkleri en güzel ben temsil ederim” mi demek istiyor? Aksini ispat eden beri gelsin!.. Bütün bu renkleri nerede saklıyorsun kuzum?

Kayısılar da çiçek açtı. Umarım bu iyi bir şeydir. Bu kadar erken… Bir minik kuş kayısı ağaçları arasında hava sörfü yapıyor. Baharın tadını bî hakkın çıkarıyor. Mutlulukla şakıyan sesinden belli..

Ne çok lisanlar biliyorsun. Adeta herkesin derdini anlıyorsun. Bunca karışık tohum ve kökleri nasıl temyiz ediyorsun? Bu ne çeşitlilik!..Bütün nebâtâtın teşkilâtını bilir gibisin. Daha doğrusu nasıl parlak bir ayinesin Ganî-i Kerim-i Mutlaka, Alîm-i Hakîme, Kadîr-i Rahîme. Sürprizlerinin ucu bucağı yok. Görev tanımı kabarık bir memur-u İlâhisin.

Karışık, bulaşık görünüyorsun. Ama temizleyici bir şeysin, paklarsın kirden pastan, arıtırsın.

Yaşarken hep dost oldun. Hamurumuz senden, dönüşümüz sana. Seni hep sevdim. Üzerinde hep ikram buldum, güzellik buldum, hayat buldum. Dünya hayatım bitip berzah alemine geçiş yaptığımda, bir tohum misal bağrına sığındığımda da iyi davranır mısın bana? Rahmet-i İlahiyenin tecellilerini sunar mısın yine?

“İ’lem eyyühe’l-aziz! Kur’an-ı Mucizü’l-Beyan büyük bir ölçüde tekrar ettiği ihya-yı arz ve toprak unsuruna nazar-ı dikkati celb ettiğinden, kalbime şöyle bir feyiz damlamıştır ki: Arz, alemin kalbi olduğu gibi, toprak unsuru da arzın kalbidir. Ve tevazu, mahviyet gibi maksuda isal eden yolların en yakını da topraktır. Belki toprak, en yüksek semavattan Halık-ı Semavata daha yakın bir yoldur. Zira, kainatta tecelli-i rububiyet ve faaliyet-i kudrete ve makarr-ı hilafete ve Hayy-u Kayyüm isimlerinin cilvelerine en uygun, topraktır. Nasıl ki arş-ı rahmet su üzerindedir; arş-ı hayat ve ihya da toprak üstündedir. Toprak, tecelliyat ve cilvelere en yüksek bir aynadır. Evet, kesif birşeyin aynası ne kadar latif olursa, o nisbette suretini vazıh gösterir. Ve nurani ve latif birşeyin de aynası ne kadar kesif olursa, o nisbette esmanın cilvelerini cilalı gösterir. Mesela, hava aynasında, yalnız şemsin zayıf bir ziyası görünür. Su aynasında şems ziyasıyla görünürse de elvan-ı seb’ası görünmüyor. Fakat toprak aynası, çiçeklerinin renkleriyle, şemsin ziyasındaki yedi rengi de gösterir. (Kulun Rabbine en yakın olduğu an, onun secde halidir) olan Hadis-i şerif, bu sırra işareten şehadet eder. Öyleyse, arkadaş, topraktan ve toprağa inkılap etmekten, kabirden ve kabre girip yatmaktan tevahhuş etme!”

Mesnevi-i Nuriye

Sübhânallah'a yolculuk

2009-03-13T06:31:00.004+02:00

Bediüzzaman Hazretleri 23. Sözde diyor ki;

“İnsan ise, dünyaya gelişinde, her şeyi öğrenmeye muhtaç ve hayat kanunlarına câhil. Hattâ yirmi senede tamamen şerâit-i hayatı öğrenemiyor. Belki, âhir-i ömrüne kadar öğrenmeye muhtaç”

El hakk!.

Bu ifadenin külli manası içinden bir cüzü şöyle gördüm: Kaç yaşına gelirseniz gelin insan ilişkilerinde acemiliğiniz bitmiyor. İnsanlar sizi şaşırtmaya devam edebiliyor. "Bu delikten artık ısırılmam" dediğiniz yerden ısırılabiliyorsunuz. Bu, bir yandan insanın ne kadar yaşarsa yaşasın cehâletinin bitmeyeceği anlamına geliyor. Öte yandan insanların çiğ süt emmiş olduğu gerçeğini gösteriyor.Yani insanın fıtratında tâbiri câiz ise ârızalı bir taraf var. Bu onun kusurlu yanı. Rabbimiz öyle olmasını murad etmiş zira. Üstadımız, insanın acz, fakr ve kusurla yoğrulduğunu bildiriyor ya işte o kusur. Hikmet-i ilâhiyenin iktizasındandır ki hayat-ı içtimâiyede güzellikler ve çirkinlikler, iyilikler ve kötülükler, hayırlar ve şerler iç içe girmiş. Hatta aynı insanın mahiyetinde…Böylece aynı insandan iyilik de görebiliyorsunuz, kötülük de. Aynı insan size vefayı da yaşatabiliyor, ihaneti de..Ve siz hayatınız boyunca nereden ne geleceğini kestiremiyorsunuz. İnsanlara yaklaşmanın hep riskli bir tarafı var.

Ama Allah’a yaklaşmanın asla riski yok. Orada aldatılmak yok. Hayal kırıklığı yok. Onun hakkında hulfü’l va’d muhal. Ne kadar Allah’a yaklaşsanız o kadar selamettesiniz, güvendesiniz. İşte bu durum bana insanın bu kusurlu halinin de vahid-i kıyasi olmasından ileri geldiğini düşündürüyor. Nasıl ki aczimiz vesilesi ile Cenab-ı Allah’ın sonsuz kudretini az buçuk anlıyoruz. Fakrımız ve ihtiyaçlarımızın öğretmesi ile Rabbimizin nihayetsiz sehâvetine, gınâsına şahit oluyoruz öyle de kusurlarımız bize “subhânallah” dedirtiyor. Her türlü kusurdan münezzeh olan Rabbimizi takdis ettiriyor.

“Dost istersen Allah yeter” sözünün hakikatını kavratmak için Allah insana çeşit çeşit imkanlar sunuyor, türlü haller yaşatıyor. Sonra da cevşende kendisini Mukallibül- Kulûb, Müzeyyinü’l-Kulûb, Münevvirü’l-Kulûb, Tabibü’l-Kulûb, Habibü’l-Kulûb, Enisü’l-Kulûb olarak tavsif ediyor. Ama biz de kusurlu; nankör ve cahil olduğumuz için her seferinde unutuyoruz işte..Bir sonraki hatırlatmaya kadar..

İmam Malik ve Hadis Rivayet Etmek

2009-03-12T21:36:00.005+02:00

Dost TV'de Şifa-i Şerif derslerinde Mehmed Yaşar Kandemir Hoca'dan (Allah ondan ebeden razı olsun) dinledim, çok etkilendim. Benim gibi, daha önce duymayanlar olabilir diye yazıyorum.

Hem hadis alimi hem fakih olan İmam Malik bin Enes, evine ziyaretçiler geldiğinde hiçmetçisi ile sordururmuş: "Hadis sormak için mi gelmişler yoksa başka mevzuda mı soracaklar?" Eğer ziyaretçiler herhangi bir dini konuda soracaklarsa hemen yanlarına çıkarmış. Eğer hadis sormak için gelmişlerse abdest alır, en güzel kıyafetlerini giyer, saçını başını tarar, güzel kokular sürünür, sadece hadis rivayet edeceği zaman kullandığı kürsüye çıkarak öyle anlatırmış. Neden böyle yaptığını soranlara da "ben herhangi bir sözü değil, Allah Resulünün (s.a.v.) sözünü rivayet ediyorum" dermiş. Şu muhabbete, şu hürmete, şu edebe bakın..

Bir defasında hadis rivayet ederken hiç olmadığı şekilde renkten renge giriyor, sararıp soluyormuş. Dersin sonunda talebeleri bu halini sormuşlar. Demiş:"Ders esnasında bir akrep beni 16 kez soktu. Hadise hürmetimden sabrettim, dersi kesmedim"

İmam Malik kendisi talebe olarak hadis dersi alacağı hocaları da hallerine bakarak seçermiş. Öyle kuru kuruya dersi verenlerden almazmış. "Allah Resulü buyurdu ki.." dediğinde gözü yaşlanan, hali değişen hocalardan ders alırmış ancak..

Asla ayaküstü, yolda giderken hadis nakletmezmiş. Mutlaka oturarak, huşu içinde nakledermiş. Sevdiği talebelerinden Abdurrahman bin Mehdi bir defasında yolda yürürlerken bir hadis sormuş. İmam onu kınarken"sen, ayaküstü hadis rivayet etmemi istemeyeceğini umduğum kadar değerlisin benim için" demiş.
Bir başka talebesine ise bu talebi için 20 kırbaç vurdurmuş. Sonra da gönlünü almak için kendisine 20 hadis rivayet etmiş. O talebesi dermiş ki: "keşke daha fazla kırbaç vurdursaydı da daha çok hadis rivayet etseydi.."

İşte Efendimizin (s.a.v.) hadisleri böyle insanların elleri üzerinde, böyle ihtimamla ulaştırıldı bizlere..Allah cümlesinden razı olsun. Onların Efendimize ve hadise nihayetsiz hürmetlerinden bir hisse de bize nasip etsin.

Sen..Sen olmasaydın eğer..

2009-03-08T16:46:00.003+02:00

SEN... SEN OLMASAYDIN EĞER..

Efendim, sen olmasaydın eğer, biz de olmazdık. Zira Rabbimiz ne bizleri ne âlemleri yaratmazdı sen olmasaydın. Sevdiğimiz hiçbir şey de olmazdı. Güzel dünyamız, renkli çiçeklerimiz, yıldızlı gecelerimiz, ne mehtâbımız, ne hilâlimiz..Güzel olarak bildiğimiz hiçbir şey olmazdı.
Sen olmasaydın eğer fazilet diye bir şey olmazdı. İyiler, iyilikler olmazdı. Bize fazileti sen öğrettin. Hasenâtlar senin adına. Senin nurundan halk edilen gelmiş geçmiş iyiler, salihler, veliler, asfiyalar hiçbiri olmazdı. Senin feyzin olmasaydı aşıklar nereden feyz alırdı?

Sen olmasaydın, çepeçevre kuşatıldığımız nimetler için minnetle dolup taştığımızda, teşekkürümüzü kime, nasıl sunacağımızı bilemeyecektik. Ubudiyetimizi nasıl takdim edeceğimizi, Rabbimizin rızasını nerede arayabileceğimizi bilemeyecektik. Rabbimizin bizden nasıl olmamızı istediğini de bilemeyecektik. Muhabbet nedir, kimden gelir, kime gider bilemeyecektik.

Sen tanıttırmasaydın eğer, Rabbimizi bilmemiz gerektiği gibi tanıyamayacaktık.

Saadet-i Ebediye hayalimiz olmazdı sen olmasaydın. Kevser havuzu, o havuzun başında buluşma umudu olmazdı. Sevenler kavuşamazdı.Tüm günahlarımıza rağmen şefaatin olmasaydı; ki en günahkârlarımız için vaad etmiştin, halimiz ne olurdu? Rabb-i Rahimimiz huzurunda yüzümüzün karası ile bize kim şefaat ederdi?

Seninle şeref bulduk. Seninle değer kazandık. Seninle iman nimetine ve saadetine erdik.
Biz senin için, senin bizim için yaptığın gibi sabahlara kadar gözyaşı dökemedik. Biz kendimiz için, senin bizim için kaygılandığın kadar kaygılanmayı bile beceremedik. Zira cahildik, bilmiyorduk. Bildiğimiz bir şey var: Sen âlemlere rahmet olarak gönderildin, bize çok düşkün, çok şefkatlisin. Bizim sıkıntıya düşmemiz sana pek ağır gelir. Bizi bu dünya gözü ile görmesen de, biz senden asırlar sonra dünyaya gelmiş olsak da..Aramızda ne alemler, ne mekanlar ne de zaman engel teşkil etmiyor.

Kendi içimizden olan başkalarını tanıdıkça birbirlerimizin kusurlarını, zaaflarını görüyorduk. Ama sana yaklaştıkça, seni daha yakından tanıdıkça daha çok seviyor, daha çok bağlanıyoruz. Çünkü sende cemâl ve kemâlden başkasını göremiyoruz. İmanın cemâlini, teslimin kemâlini, muhabbetullâhın parıltısını, şefkatin sıcaklığını bulduk, ahlâk-ı haseneyi gördük sende ancak..Senin yanında olanlara da sirayet etmiş güzelliğini sevdik. Sevdiklerini senin adınla sevdik. Sevdiklerinden olabilmeyi diliyoruz Efendim.

Salâvâtlarımızla aramızda bir gönül köprüsü kurmak istiyoruz. Sana kendimizi böylece duyurmak istiyoruz. Hakkımızda “Ümmetimdendir” demeni niyaz ediyoruz. Sana benzemek istiyoruz. Senin sıbgan ile sıbgalanmak, senin terbiyeni almak, ahlâkınla ahlaklanmak istiyoruz. Bize getirdiklerinle amel edebilmek için ıslah olabilmek istiyoruz. Bunun için de duâlarına, iltimasına, şefaatine ihtiyacımız var.

Rabbimize şükürlerimiz en çok da seni yarattığı, dünyamızı senin nurunla tezyin ettiği, bizi sana ümmet eylediği için..

Milyon selâm, milyon salât sana olsun cânım Efendim.

Karşılıksız Sevgi

2009-03-08T10:08:00.002+02:00

Karşılıksız sevgi çok yüce bir duygu olmalı, yüce ruhların harcı. Hiç bir karşılık beklememek, ama hiç!..
Kolay değildir. Eşinizi, dostunuzu severken, maddi olmasa da manevi bir karşılık beklersiniz. Hiç size geri dönmeyen arkadaşınızı arayıp sormaya ne zamana kadar devam edebilirsiniz? İlginize ilgi, dostluğunuza dostlukla karşılık umarsınız içten içe. En karşılıksız sevgi anne sevgisi olarak bilinir. Onda bile hiç bir şey beklemeseniz, evlatlarınızın sizi arayıp sormasını "anneeem" demesini istersiniz. Yoksa gönül koyarsınız.
Kedinizin kahrını çekerken bile bir karşılığı vardır. Size sokulur, sürünür, mırlar, başını dizinize koyarak uyur, size oyunlar yapar, güldürür..Size güzel duygular yaşatır.

Ama Hamdi..

"Cool" kedim Hamdi, asla yalakalık yapmaz. Gelip elinize ayağınıza sürünmez. Kucağınıza yatmaz. Bebekliğini geride bıraktığından beri oyun da oynamıyor. Size şirinlik yapmaz. Kendini sevdirmek için kılını kıpırdatmaz, Umurunda değildir.

Ama ben buna rağmen seçici kedime onun seveceği yemekleri bulmaya ve hazırlamaya çalışırım. Çamurlu ayakları ile içeri girmesine katlanırım. Gecenin yarısı dışarı çıkmak için beni uyandırmasına ses etmem. Geri geldiğinde kapıda, soğukta kalmasın diye uyuklayarak beklerim. Hasta olduğunda başında sabahlarım.

Anlamıyorum neden?

Galiba karşılıksız sevgi dedikleri bu.

kedim Hamdi insanları kınıyor

2009-02-09T13:28:00.002+02:00

İnsanlar beni zehirlediler. Önce ne olduğunu anlayamadım. Ayaklarım gitmez oldu. Kanapeye zıplayamıyordum. Hatta merdiven bile çıkamıyordum. Sonra mahallemizdeki kedi ve köpekler birer birer yere düşüp debelenmeye başlayıp neticede ölünce anladım. Beni de zehirlemişler. Ama Allah yüzüme bakmış. Yemekte seçici davranmanın faydasını görmüşüm. Sadece yalamış olmalıyım.

Şimdi yaşadığım yerde etrafta hiç kedi görünmüyor. Gerçi bir çoğu ile kavgalıydım. Alan mücadelesi içindeydik. Ama yine de çok üzgünüm. Onlar benim hemcinslerimdi. Hele bir de Edibe vardı ki..Acıların kedisi..Önce tek gözünü kaybetmişti. Sonra yavrularını. Ve yine hamileydi. Doğurdu doğuracak. Bizim evden onu beslerlerdi. Üstelik yemeklere burun kıvırınca Edibe'yi bize vahid-i kıyas olarak sunarlardı."Bak Edibe hiç nazlanıyor mu? Yemezseniz yemeyin ben de Edibe'ye veririm" Zavallı Edibe!..Pencerenin önünde öyle sesizce beklerdi. Bir şey verirlerse yerdi. Sesini hiç duyamazdınız. Pek edepliydi. Onunla bir izdivac düşünebilirdim. Ama caniler ona kıydılar. Hem de karnındaki yavruları ile birlikte!..İnsanlar ne kadar zalim olabiliyor!..Edibe size ne yapmıştı ey insanlar? Koca dünya üzerinde yerinizi mi daraltmıştı? Onu siz mi yaratmıştınız? Rızkı sizden mi soruluyordu? Onun bu dünyada ne işe yaradığına dair bir fikriniz var mıydı?

İşin bir başka boyutu dışarıya çıkmalarım kısıtlandı. Caniler yüzünden can güvenliğim yok diye dışarı çıkarılmıyorum. Sadece geceleri, yani insanların pek ortalıkta olmadığı zamanlar çıkabiliyorum. Özgürlüğümden oldum. Az daha hayatımdan da oluyorum.

Bana ve kedi kardeşlerime bunu yapanları Allah'a havale ediyorum!

Kemiyet Yerinde Ya Keyfiyet?

2009-02-06T00:48:00.003+02:00

Bediüzzaman Hazretleri Emirdağ'da bir kır gezisi esnasında talebeleri ile..

Şöyle bir tesbit denemesi yapsam acaba katılır mısınız?

Risale-i Nur okuyan (ya da haberdar olan) insanların sayısı arttı. Ama Risale-i Nur okuyanların toplam kalitesinde aynı oranda bir artış olamadı.

Böyle düşünmeme, o ilk saff-ı evveller ile kendimi ve etrafımda gördüğüm duyduğum nurcuları karşılaştırmam sebeb oluyor. Elbette bugün de var olan, hakiki nur talebelerini tenzih ederim.

Önce öncü talebelere bir bakalım: Bediüzzaman Hazretleri etrafında halkalanan o ilk Risale-i Nur talebeleri her şeyden önce Risale-i Nura çağdaşlarımdan daha fazla nüfuz ediyorlardı. Öyle olmalı, zira okumak, onların hayatlarında ciddi inkılablara yol açıyordu. İbadette, taatte, takvada derhal imtiyaz kesbediyorlardı. İfadeleri değişiyor, zamanlarının üstüne çıkıyorlardı. (Bkz. Ümmî, fakat allâmelerin işini gören Adilcevazlı Bekir Ağa, Çaycı Emin Bey, İbrahim Fakazlı vd.) Dünyaya karşı duruşları değişiyor, umumiyetle birer uhrevi adam oluyorlardı. (Bkz. O güne göre gayet parlak olan ticaretini, her şeyini bırakıp iki kez oğlu ile birlikte hapislere giren İnebolulu Nazif Çelebi, Bediüzzaman’ın hizmetkarlığını, beyliğe tercih eden Sadık Bey vd.)

Bediüzzaman ile görüşmek onları birer sadakat, feragat, hizmet kahramanı haline getiriyordu.

Bediüzzaman Hazretleri gelmiş, ve gelecek talebelerini hep Risale-i Nura yönlendirmiş, Üstadlarını orada aramalarını istemişti. ‘’Benimle hakikat meşrebinde sohbet etmek ve görüşmek isteyen adam hangi risaleyi açsa, benimle değil, hâdim-i Kur’an olan Üstadıyla görüşür ve hakaik-i imaniyeden zevkle bir ders alabilir.’’ Yani bu iman inkılabı o zaman ile kayıtlı ve sınırlı değil. ‘’Onlar o zaman yaşadılar, biz farklı şartların ve zamanların insanıyız ‘’ gibi bir mazeretimiz olmamalı. Risale-i Nur’un bizim hayatlarımızda da benzer değişimi gerçekleştirmesi beklenir. Olamıyorsa (ki benim kanaatim bu yönde) nedenini düşünelim. Onlarda olup bizde olmayan ne? Ya da tersi..

Her şeyden önce onlar çok okuyorlardı. Kendi telif ettiği eserlerini ‘’belki yüz defa’’ okuyan Bediüzzaman Hazretlerini model alıyorlardı. Üstelik bu okuma sıradan bir okuyup geçmek de değildi:

‘’Bu ciltte az ve sair altı cild-i ahirde masumların ve ihtiyar ümmilerin yazılarının tashihinde çok zahmet çektim. Vakit müsaade etmiyordu. Hatırıma geldi ve manen denildi ki: Sıkılma! Bunların yazıları çabuk okunmadığından, acelecileri yavaş yavaş okumaya mecbur ettiğinden, Risale-i Nur’un gıda ve taam hükmündeki hakikatlerinden hem akıl, hem kalb, hem ruh, hem nefis, hem his, hisselerini alabilir. Yoksa, yalnız akıl cüz i bir hisse alır, ötekiler gıdasız kalabilirler.’’
Risale-i Nur, sair ilimler ve kitaplar gibi okunmamalı. Çünkü ondaki iman-ı tahkiki ilimleri, başka ilimlere ve maariflere benzemez. Akıldan başka çok letaif-i insaniyenin kut ve nurlarıdır.’’

Bir kez Risale-i Nur dairesine giren kişi, onu okumayı, anlamayı, anlatmayı, duyurmayı, neşretmeyi hayatının birinci vazifesi olarak görüyordu. Bugün pek çoğumuz için ise Risale-i Nur okumak, otomatiğe bağladığımız ‘’derslere gitmek’’ ile sınırlı olmuş..

Yine en ziyade istifade eden ilkleri düşündüğümüzde onların risaleleri elle yazdıklarını görüyoruz. Bu, mecburiyetten ileri geliyordu. Ama mutlaka kaderin bunda bir hissesi vardı. El ile yazılanlar, ruha, akla bir başka nüfuz ediyordu. O yüzdendir ki o lezzeti alan kimileri, neşriyattaki hadsiz imkanlara ve çeşitliliğe karşın hâlâ yazmaktan vazgeçemiyorlar. Bugünün nurcularının böyle bir tecrübesi neredeyse yok. Acaba biz de kendi anlamamızı ve istifademizi artırmak için zaman zaman yazsak.. Hele de ‘’eskimez yazının korunması’’ gibi bir maslahatı da düşünürsek belki böyle yapmak; farz-ı kifaye mesâbesindedir. ‘’Eşref namında on yaşında bir masum çocuğun köyünü, malını terk edip, iki gün mesafeden gelip, hiç yazı yazmadığı halde, on gün zarfında Risale-i Nur’u yazmaya muvaffak olması’’ da gösteriyor ki bu hiç de imkansız değil.

Onlar Bediüzzaman’ı gördüklerinde hayatlarını feda eder derecesinde bir muhabbetle dolup taşıyorlardı. Bu hal, Risale-i Nura tam teslimiyeti ve o oranda istifadeyi netice veriyordu. Bizim böyle bir şansımız yok. Ama hatıralarını okuduğumuzda, dinlediğimizde biz de o duyguları yakalar gibi oluyoruz. Bazılarının ‘’hatıra mesleği’’ diye küçümsediği hatıraları yaymak, neşretmek, böyle bir fayda sağlayabilir.

Onlar risaleleri zor elde edebiliyorlardı. Bazen bir Emirdağ Lahikasını onbeş gün bekleyip, en kısa zamanda okuyup iade etmeleri gerekiyordu. Biz ise çok kolay elde ediyoruz. Kitaplıklarımızda bir değil, birkaç set külliyat var. Kabul etmek gerekir ki kolay elde edilen şeyler, görece kıymetsiz addediliyor. Hatta şimdilerde mebzul miktarda ve kolaylıkla bulunan eserleri doğrudan okuyup anlamak da zor bulunup ‘’bu işi daha daha nasıl kolaylaştırabiliriz?...’’ arayışlarına giriliyor. Biz, teknoloji çağının aceleci insanları, her şeyi kolay yoldan elde etmek istiyoruz. Emeksiz, zahmetsiz..Uzun uzun tefekkür edecek vaktimiz yok. İşimiz çok!..Teknoloji, insanların hayatını kolaylaştırıp gönlünce kullanılabilir zamanları artırması gerekirken bu nasıl böyle oluyor; ayrı bir muamma tabii..

Onların hayatları basit, ihtiyaç maddeleri sınırlıydı. Bizim ise olmazsa olmazlarımız pek fazla. Ne onları elde etmek için zaman ve emek harcamaktan vazgeçebiliyoruz, ne de bir kez elde ettikten sonra gözden çıkarmayı göze alabiliyoruz. Onlar, hayatlarından vazgeçebiliyor iken biz hayatlarımızın lüksünden bile vazgeçemiyoruz.

Ve bizde olup onlarda olmayan en önemli şey ise televizyon. Onlar gecelerini Risale okuyup,risale yazarak değerlendirirken, biz TV kanalları arasında sörf yaparak değersizleştiriyoruz.

Benim düşünebildiklerim böyle. Çözüm de problemin görüldüğü yerde olmalı.

Kendim için bir formül çıkardım:
Daha çok ve daha düzenli okumalıyım.
Ya, doğrudan risaleleri, ya da anladıklarımı yazmalıyım.
Risale-i Nur talebesi olmanın şartlarından sayılan tesbihat ve cevşen okumalarını ihmal etmemeliyim.
Üstadı daha yakından tanımak için Tarihçe-i Hayat’ı, hatıralarını, Lahikaları okumalıyım. (Bu kalemden olarak; Üstadın yaşayan talebeleri bize birer nur, nimettir.)
Risale-i Nur ile ilgili yapılan çalışmaları takip etmeliyim.
Hepsinden de önce televizyon ve dünya ile ilişkilerimi gözden geçirmeliyim.

Belki bu formül sizin de işinize yarar.

Eğitim Öğretim Çilesi

2009-02-01T09:53:00.003+02:00

Çok sevdiğim bir kardeşim aradı. Endişeliydi; oğlunun bazı yalanlarını yakalmıştı. Yalanın ''y'' sinin yol bulup giremediği evlerinde bu durum paniğe yol açmıştı. Harika bir ailesi, dünya tatlısı iki çocuğu var. Ailece okuma kampları falan yaparlar. Televizyonun giremediği evlerden biri.

Böyle bir durumda geriye sarmak lazım. Hangi durumda yalan söylüyor? Öğretmen toplantıya çağırıyormuş. Bizim oğlan da ''duymadım'' deyip ailesine bildirmiyormuş. Demek ailesi ile öğretmeni görüştürmek istemiyor. Öyle ise neden? Cevap çok basit, aynı zamanda çok trajik: Oraya taşındıkları ilk sene evlatcık az buçuk uyum sorunu yaşıyor. Baba da anne de derslerini eni konu destekliyor. Ama bir türlü öğretmene beğendiremiyorlar. Hep söylediği ''daha iyi olabilir..'' Bazı öğretmenler ''daha iyi olabilirsin'' diyerek çocukları teşvik edebileceklerini zannediyorlar. Oysa bu düpedüz; ''yeterince iyi değilsin'' demektir. Arkasından gelsin yılgınlık..

Çocuğunuz ilk okula giderken şansınız yaver gitmemiş de hırslı, başarılı ve meşhur bir öğretmenin eline düşmüşseniz vay halinize!..Asla memnun edemezsiniz. Siz ve çocuğunuz hep daha fazla, daha fazla çalışmalısınız. Anneler bu noktada hemen öğretmenlerin gazına gelip, karne kendilerine veriliyor zehabına kapılıyorlar ve çocuklarını yeterince sıkboğaz etmezlerse başarısız bulunacaklarından korkuyorlar. Sanki matah bir eğitim sistemimiz var. Sanki üç almakla beş almak arasında ''olmakla olmamak'' derecesinde büyük fark var. Sanki okul başarısı eşittir hayat başarısı, dahası sanki başarılı olmak herşeydir!..Zaten iş bu mecraya dökülünce çocuk için ders çalışmak, çalıştırmak annenin sorulumluluğunda olan, kendi dışında, dolayısı ile ne kadar kaytarabilse kar olan bir durum haline geliyor.

Bazı öğretmenlerin tutumlarına bakarak düşünmeden edemiyorum: Acaba öğretmen yetiştiren kurumlarda '' çocukları okuldan ve öğrenmekten soğutma pratiği'' diye seçmeli bir ders mi var?

Gelelim işin en komik tarafına. Muhterem öğretmenimiz oğlanın karnesine not yazmış: ''daha çok kitap okumalısın'' Oysa ilkokul beşinci sınıfa giden bu yavrucuk günde 30-40 sayfa Risale-i Nur okuyor!..

Dua

2009-01-16T17:16:00.002+02:00

Ey yerlerin ve göklerin Rabbi!..

Biz dünya müslümanları, müslümanlığımızın gereklerini ihmal ettik. Müslümanların kardeş olduğunu unuttuk. Hakiki tesanüde muvaffak olamadık. Birbirimizi, bir bedenin uzuvları gibi hissetmeliydik, edemedik. Ayrılıklara düştük. Birbirimizi dost edinmek yerine başka dostluklar peşine düştük. Bize asla dost olmayacaklara yaranmaya, yakın olmaya, hatta onlara benzemeye çalıştık. Onların ekmeğine yağ sürerken kardeşlerimizin yiyecek ekmeği olmadığını göremedik. Yekdiğerimizin derdini görmezden geldik. Birbirimizin derdi ile dertlenemedik. Müslümana, müslüman olduğu için muhabbet etmekten sınıfta kaldık. Aramızdaki bine kadar bir birlerin önemini idrak edemedik.

Gaflet ettik. Belki dünyaya perestij ettik..

Ama müslümanların ve senin düşmanların gaflet etmedi asla. Onlar asırlardır kararlılıkla bizi birbirimize düşürmenin, biribirimizden soğutmanın planlarını bıkmadan usanmadan yürürlüğe koydular. Aramıza attıkları nifak tohumlarını itina ile sulayıp yeşerttiler. Sonunda bizi zayıf düşürdüler. Sen bize yardımını va'dettiğin halde biz senin yardımına liyakatimizi selbettik..Ülkelerimizi zapt ettiler. Çocuklarımızı, analarımızı, kardeşlerimizi öldürdüler, öldürüyorlar. Kendimizi savunamaz haldeyiz. Kardeşlerimize gönderdiğimiz temel ihtiyaç maddeleri bile engelleniyor, yerlerine ulaştırılamıyor. Buna bile güç yetiremiyoruz.

Biz anladık ki bize senden başka yardım edebilecek kimse yok!..Sebeplere hükmedecek, herşeye sözü geçecek senden başka kimse yok! Sen zalimlerin planlarından, ordularından, teknolojilerinden, zulumlerinden nihayetsiz büyüksün. Sen korkularımızdan, çaresizliklerimizden, acılarımızdan, hatalarımızdan, gafletimizden herşeyden daha büyüksün.

Ve sen herşeyi görüyorsun..

Ya Rab!..Nedamet ettik, pişman olduk. Bizi affet!..Yardımını bizden esirgeme!..Bize acı, bize merhamet et!..Kalplerimizi müslüman kardeşlerimizin acısı karşısında yumuşat. Bizleri, halis, samimi ve toplu duaya muvaffak et! Senin dostlarını dost edinmek, düşmanlarını düşman bilmek basireti ve feraseti ver. Müslümanlar arasında hakiki tesanüdü ve uhuvvati tesis et. Bizi zalimlerin eli ile te'dip etme..Yaptıklarımızın ve yapmadıklarımızın hesabını verecek olduğumuz şuuru ile yaşat. Her şeyde, her hadisede, her yerde Rahmetinin izini, özünü, yüzünü görebilmeyi nasip et!.

Zalim İsraillilerden ve destekçilerinden intikamımızı sen al!..Ya Kahhar!..''Dua edin, kabul edeyim'' buyuruyorsun. Budur niyazımız. Habibin (a.s.m.) hürmetine, Esma-i hüsnan hürmetine, Kur'an-ı azimüşşan hürmetine müslümanları bağışla ve onlara yardım et Rabbimiz. Biz ki cennette beraber olmayı hayal ediyoruz, daha burada ittihada, birlik ve beraberliğe muvaffak et. Ayaklarımızı istikamet üzere sabit kıl.

Ya Rab! Dünyanın her tarafından arşına yükselen milyonlar dualarımızı ind-i İlahinde kabul buyur..Amin, amin, amin..

Filistinli olmak bugünlerde

2009-01-10T16:43:00.005+02:00

Bir Filistinli olmak nasıl bir şeydir acaba?

Bir Filistinlinin hayat algısı nasıldır? Acımasız dünya, soğukkanlı dünyalılar ve vurdumduymaz müslümanlar hakkında ne düşünüyor, ne hissediyordurlar? Nasıl bir kıstırılmışlık duygusudur o? İnsan, gözün görebildiği yere kadar sürekli bir yerlerin yıkılmasını, bomba seslerini, parçalanmış çocuk cesedi görmeyi kanıksayabilir mi?

Bir Filistinli evlenirken ne gibi hayaller kuruyor olabilir? ''Bir evim, ailem, çok güzel taş atan çocuklarım olacak. Sonra ondördünde şehit olacak..''

İnsanlar sabahları işe, okula giderken nasıl ayrılıyorlardır ailelerinden Filistin'de. Birbirlerine belki de son kez görüyor olduklarını düşünerek hasretle mi bakıyorlardır? Geceleri başlarına yastığa koyarken sabaha kavuşabilmeyi ne kadar umuyorlardır? Gidip gelememek, gelip bulamamak, yatıp kalkamamak ihtimali hepimiz için herzaman var ama Filistinliler...

Filistin'de çocuklar ne oynuyorlardır acaba? Oyunlarının konusu nedir? Bugünlerde Filistin'de çocukların içinden oynamak geliyor mudur? Hayata gözlerini bomba sesleri içinde açan bir çocuğun nasıl bir hayatı oluyordur? Rüyaları nasıldır? Uykuları?..Hayalleri?.. En temel ihtiyaçları olan; güvende olmak duygusundan mahrum bu çocuklar nasıl bir dehşet içindeler?

Annesinin cesedi başında dört gün beklemek zorunda kalan Filistinli çocuğun kalan hayatı neye benzeyecek?

İçlerindeki öfke mi daha baskındır, korku mu? Umut yer bulabiliyor mudur acaba kendine Filistin'de? Herşeye rağmen..

Filistinliler gökyüzüne sadece ve sadece ayı ve yıldızları görmek için en son ne zaman bakmışlardır? Bir daha ne zaman bakabilecekler?

Filistinli bir kadın bir daha ne zaman düşünecek akşama ne pişereceğini? Ne zaman güven içinde hissedecek kendisini evindeyken?

Gündelik hayatları ne kadar uzak görünüyordur gözlerine şimdi. Hani bizim için çok sıradan olan..

Filistinde en iyi durumda olanlar; zor eşiği geçip, teslim-i ruh edenler olmalı. Onlar için bütün dertler bitti. Üzüntü yok, korku yok, acı yok. Rahmete kavuştular. Sonsuza kadar.

İllâ ki yaşayanlar, ah yaşayanlar!..Geride kalıp herşeyi görmek zorunda kalanlar!..Allah'ım sen yardım et!..

Zalimleri kahret Yâ Kahhar!..

Müslümanlara da bu akıl almaz zulüm karşısında birlikte hareket edebilme basireti, cesareti, gayreti ver Allah'ım!..

Utanıyorum Allah'ım!..

2009-01-01T11:11:00.002+02:00

Filistinde katliam olurken hayatıma hiçbirşey olmamış gibi devam edebildiğim için utanıyorum Allah'ım.

Hâlâ yemek yiyebildiğim, lokmalar boğazıma dizilmediği için utanıyorum.

Onların acısını yeterince duyamadığım için,
Kendimi o annenin, o yavrunun, o babanın yerine koyamadığım için,
Kalbim parça parça olmuyor diye utanıyorum Allah'ım..

12 yaş altı Filistinli çocukların yarısının yaşama arzusu kalmadığı bir dünyada hala gülebildiğim, yaşama sevinci duyabildiğim için utanıyorum.

Çocukların bedenleri, başları parçalanırken diz ağrısı için sızlanabilmekten dolayı utanıyorum.

Elimden bir şey gelemiyorsa da dualarımın ana maddesi onlar olamadığı için utanıyorum.

Onları bir parçam gibi, yaralı bir uzvum derecesinde hissedemediğim için çok utanıyorum.

Müslüma kardeşlerimin haline bütün zerrelerimle ağlayamadığım için ağlıyorum.
Ve korkuyorum;

Sen, kalbimin böyle katılaşmasının hesâbını benden illâ ki sorarsın Allah'ım!..

Hamdi bağlamında özgürlüğü düşünmek

2008-12-28T06:37:00.002+02:00

Sevgili kedim Hamdi, geçenlerde bir sabah beni iş yerime kadar takip etti. Hiç böyle yapmazdı. Yarı yola kadar geçirir, bir süre peşimden bakar, sonra hopidi lopidi zıplayarak sokağımıza geri dönerdi. Tutup geri götürdüm, yine geldi. Ben içeri girdikten sonra kapıda beklemeye devam etti. Taaccüp ettim, bir süre yukarı, odama aldım. Dolapların altında kendine bir yer bulmaya çalışıyor, adeta saklanacak yer arıyordu. Halsiz ve keyifsiz görünüyordu. O günün akşamı isal başladı.

Meğer hayvancağız hastaymış , hâli yokmuş ki, evde afacan, oyuncu ve yaramaz kedi Niyazi ile baş başa kalmak istemiyormuş. Niyazi'nin üstüne atlamaları ve boğuşmaları ile başa çıkamayacağını düşündüğü için ‘’gittiğin yere beni de götür, beni evde bununla yalnız bırakma’’ demek istermiş.

Görüldüğü gibi kelimeler, derdini anlatabilmek için tek yol değildir. Yine de bazı zamanlar kedilerim keşke konuşabilseydi diye düşünmeden edemiyorum.

Neyse; tabii hemen tedavi süreci başladı. Meğer zavallı idrar yolları enfeksiyonu olmuş. Üç kez serum, dört kez iğneden maada bir de anestezi ile sonda takılması gerekti. Hazır anestezi almışken topaklanmış tüylerini de, bu kez sürekli fırçalayarak uzamasını temin edebilmek amacıyla traş ettirdik. Bütün bunların bir kedi için ne demek olduğunu tahayyül edebilir misiniz? Güzelim tüylerinizi kaybetmişsiniz, hergün vücudunuza iğneler batırılıyor, ne olduğunu anlayamadığınız bir alet yüzünden oturamıyorsunuz ve onu çıkaramayın diye başınıza huni gibi bir şey geçirilmiş. Üstüne üstlük itiraz edecek , kendinizi savunacak haliniz bile yok!..

Veterine son gidişimizde kucağımda korkudan tir tir titreyişini ömrüm boyunca unutamayacağım.

Elhamdülillah; Rabbim şifasını yetiştirdi, Hamdi tedaviye cevap verdi, iyileşti. Ama şimdi bir büyük sorunumuz var: Yediği önünde yemediği ardında olan ve kendisine gözünün üstünde kaşın var denmeyen, evimizde dilediği gibi tasarruf edebilen Hamdi hemen bütün yaratıklar gibi özgürlüğüne pek düşkündür. Bahçeye çıkmayı, gönlünce koşup, ağaçlara tırmanmayı, kuş kovalamayı pek sever. Oysa bu soğuk günlerde tüyleri de olmadan, hem de nekahat döneminde dışarı çıkması çok tehlikeli olabilir. Ben de onu yalvarmalarına aldırmadan birkaç gün boyunca hiç dışarı çıkarmadım. Ama öyle acıklı bir hali var ki. Pencerenin önünde oturup melül mahsun bahçeyi seyrediyor. Her giren çıkanla birlikte kapıya seyirtiyor. Acı acı miyavlayıp yalvarıyor.

Hamdi’nin bu hali beni çok düşündürüyor. Ne yapacağımı bilemez haldeyim. ‘’Onun hayatı, kendi vücudu, üşüdüğünü bilir elbet, üşüyünce çıkar gelir ‘’ mi demeliyim? Yoksa onun için iyi olana karar vermek yetki ve sorumluluğum var mı?

İşte bu düşüncelerle seherin soğuğunda, kapıdan kapıya, pencereden pencereye koşup durmasına dayanamayıp dışarı çıkardığım Hamdi’yi bekliyorum. Gözlerim camda..Aklımda Üstadımın sözü: ‘’Ekmeksiz yaşarım, hürriyetsiz yaşayamam!..’’

Oh!..Geldi çok şükür..

Ne ki verdik o bizim

2008-12-26T08:17:00.003+02:00

Öğretim görevlisi sevgili arkadaşım, USB belleğime bazı meslekî bilgi ve belgeleri aktardıktan hemen sonra harddiskini düşürdü. Denedik çalışmadı. Veri kurtarmaya gönderdik; netice olumsuz, kurtarılamıyor. Çok üzüldüm, kahroldum. Hem ben sebep olmuştum hem de daha önce çöken bilgisayarlarından vs. kurtardığı bilgiler, mesleki hayatının ekser semeresi bu hard disk içindeydi. Şimdi bu haberi ona nasıl vereceğimi düşünüyorum kara kara..

Fakat bu arada Hz. Muhammed Aleyhisselatü vesselam ile Hz. Ayşe arasındaki bir muhâvere aklıma geldi. Efendimiz; ''kesilen kurbandan geriye bir şey kaldı mı? '' diye sormuştu. Hz. Ayşe'nin ''Bir buttan başka bir şey kalmadı '' demesi üzerine ''Çok şükür!.. Demek kalan buttan başka hepsi bizim '' buyurmuştu.

Şimdi canım arkadaşımın hard diski gitti ama geride bana ve başkalarına verdiği şeyler kaldı.

Manevi Krediler

2008-12-19T08:25:00.005+02:00

Rabbimizin ''Rahmetim herşeyi kuşatmıştır'' bildirmesinin tam olarak neyi ifâde ettiğini ihâta edemiyorum. Ama belki binden bir cüz'ünü şöyle gördüm:

Rabb-i Rahimimiz, lütûf ve kereminden olacak; kullarına duâ etsinler, kapısına dursunlar diye çeşitli durum ve zamanları işaret ediyor. Her duruma özel krediler açıyor.

Çocuk musun? Acizsin, mâsumsun, duân makbuldür.
Genç misin? O ki henüz ölüm düşüncesi kapıya dayanmadan, kendini güçlü bildiğin zamanda, hissiyâtının galeyanı hengâmında dergâh-ı İlâhiyeye durdun; ibadetin çok değerli, duâların kıymetli.
Yaşlı mısın? ''60-70 yaşlarında bir insan ellerini açıp dua ettiğinde reddettemekten hayâ ederim'' buyuran Rabbimiz yaşlılık kredisi açmıştır bol bol..
Hasta mısın? Duân makbul olacak demektir, fırsatı değerlendir.
Darda mısın? Müjde!..Lîsan-ı ıztırar ile yapılan duâlar geri çevrilmiyor.
Yolcusun; duâların kabule karîn.

Misafirsin; ev sahiplerine yapacağın duâ, en hızlı kabul göreceklerden.
Yağmur yağıyor; dua etmeli. Yerler gökler rahmet ve melâike dolmuş belli..
Bayram gecesi, Kadir, Berâat, Regâip Miraç derken kaçıranlara her cuma yeni fırsat, hatta her namaz sonu makbul bir duân var.

Bütün bu kredilere sahip olabilmek için yeter ve gerek şart; acz ve fakrını izhar etmek. Zaten duâ eden adam da bunu yapıyor; velev şuurun taalluk etmese..Ben, demiş oluyor; ''aciz, fakir, senden gelecek her hayra muhtaç tarafım Rabbim. Sen ise benim dualarımın karşılığı elinde olan, vermek; Rahmetinin şe'ni olan, nihayetsiz merhamet, gına, rahmet sahibi olansın!..'' (ayrıntı için bkz.münacat-ı Veysel Karanî)

Ey dertler ve ihtiyaçlarla âlûde insanoğlu! Beşerin bulaşık kredilerini boşver! Rabbimin kredileri her müracaat edene çıkıyor.

Hamdi öğretmen, Niyazi ağaçta..

2008-11-30T11:42:00.007+02:00

Güneşli bir sonbahar günüdür. Kasım'ın son günü. Hamdi ve Niyazi güneşin davetine uyup bahçeye çıkmışlar. Niyazi, Hamdi abisinin izinde. Hamdi: ''Hadi gel ağaca çıkalım.'' diyor.

Hamdi: ''Hadi gel ağaca çıkalım'' diyor.

Niyazi endişelidir: ''Korkuyoruuuuum..''

''İnebilecek miyim?''

''Hadiii devam et arkandayım''

''Anneeeee!....''

Bu filmin sonunda Niyazi dengesini kaybediyor. İki ön patisinden zor tutunarak ağaçta asılı kalıyor. Rejisör profosyonel olmadığı için o kareyi çekmek yerine kediciğini kurtarmayı tercih ediyor.

Fedakarlığın bu derecesi..

2008-11-28T08:43:00.004+02:00

Bediüzzaman Hazretlerinin belki hayatında en ziyade kaçındığı şey; riyadır, ''teveccüh-ü âmmeye mazhar olmak ve halkların nazarında şöhret kazanmak''dır, hod-fürûşluktur. Öyle ki bütün samimiyetleri ile ve iştiyakla onu ziyaret etmek isteyen talebeleri, ancak, hizmete dair bir getir- götür işini vesile edip yanına gidebilmektedirler. Öyle boş boş, şahsını ziyaret için gelenleri çoğu zaman kabul etmez. İhlâsı kıracak esbabdan; yılandan, akrepten çekinir gibi çekinir.

Ama söz konusu olan; ''hadsiz muarızlar ve çok kuvvetli ve kesretli düşmanlar karşısında az ve fakir ve zayıf olan dostalarına ve kardeşlerine kuvve-i maneviye ve gaybi imdat ve teşci ve sebat ve metanet verebilmek' olduğunda o çok çekindiği; benliğine hod-fürûşluk gelmesi ihtimalini bile göze alarak mesela; Risale-i Nur’un makbuliyetine imza basan İmam-ı Ali nin üç keramet-i gaybiyesiyle Risale-i Nur dan haber vermesini izhar etmekten ve '' keramet sahibi kerametini yazamaz'' türünden itirazları göğüslemekten imtina etmiyor.

''Benim benliğime bir hodfuruşluk verip sukutuma sebep olsa da, ehemmiyeti yok!.. Bu hizmete, yani ehl-i imanı dalalet-i mutlakadan kurtarmaya-lüzum olsa-dünyevi hayat gibi, uhrevi hayatımı da feda etmek bir saadet bilirim; binler dostlarım ve kardeşlerimin Cennete girmeleri için Cehennemi kabul ederim. '' diyebiliyor.

Fedakarlık ve feragatin bu kadar ince ve akıl almaz derecesi, insanın gözünü kamaştırıyor, minnet hisleri ile dolup taşmasına yol açıyor. Böyle bir Üstada talebe olabilmek; her türlü fedakarlığa, çabaya, emeğe, hizmete, çileye değmez mi?

Rabbim, şu mübarek gün hürmetine bizleri, çoluk çoğumuzu kendine layık kul, Habibine layık ümmet, Bediüzzaman Hazretlerine layık talebe eylesin inşaallah.

2008-11-25T18:11:00.001+02:00

Risale-i Nuru nasıl okumamız gerektiği konusunda benim gözlemlediğim iki temel yaklaşım var.
1. Anlasanız anlamasanız Risale-i Nuru devamla, hergün 20- 30 sayfa okumalı. İlla ki ruh ve latifeler hisselerini alacaktır. Zamanla aklın hissesi de ziyadeleşecektir.

Bazı ders grupları derslerini de bu şekilde yapar.

2. Anlayarak, müzakere ederek, hakikatlerine nüfus etmeye çalışarak okumalı. Malum Üstad da ''Risaleler gazete okur gibi okunmaz.'' demiştir.

İlk yaklaşım belli bir disiplin ve bütünlüğü bozmadan okuma sağlıyor.
İkinci yaklaşım ehil kimseler okur- anlatırsa çok istifadeli oluyor. Lafı gereksiz uzatan, konuyu dağıtan, risalenin bütünlüğünü bozan, anlaşılmaya değil, anlaşılmamaya hizmet eden açıklamalar yapanlar elinde ise hiç çekilmez bir hal alıyor.
Hep düşünürüm; ders nasıl olmalı? Herhalde hem böyle, hem öyle..Herkes kendi meşrebine, ihtiyacına uygun olanını arayıp bulacaktır.

Bugün sohbetimize Hamit Hoca (Abdülhamit Oruç) misafirdi. İlmi, risale-i Nura vukufiyeti, akıcı konuşması ile nefis bir ders yaptı Allah razı olsun. Bir yerinde şöyle dedi: ''Hızlı ve çokca okumak, tembelliğimizi kırar; bu yapılmalı. Anlayarak, düşünerek okumak da mutlaka yapılmalı''

Bu da benim kafamdaki soruya cevap oldu.

Verdiği bir örnek de hoştu: Bir konserve kutusu aldınız. Üzerinde mesela Tukaş Bezelye yazıyor. Eve getirir, açar, yersiniz. Artık içi boştur ama üzerinde hala ''Tukaş Bezelye'' yazmaktadır. Sonra kutuyu çöp kutusu olarak değerlendirirsiniz. İçinde çöpler vardır ama üzerinde Tukaş Bezelye yazmaktadır. İşte ''Elhamdülillah müslümanım'' diyor ama içi boş. Amel yok, muhteva yok!.Hatta içi çer-çöp dolmuş ama hala; üzerinde müslüman etiketi.

Bir de Hutbe-i Şamiye'den şu mevzuu açıkladı ki pek güzeldi: ''Vicdanın anâsır-ı erbaası ve ruhun dört havassı olan "irade, zihin, his, lâtife-i Rabbaniye" her birinin bir gayetü’l-gàyâtı var: İradenin ibadetullahtır. Zihnin, mârifetullahtır. Hissin, muhabbetullahtır. Lâtifenin, müşahedetullahtır. Takvâ denilen ibadet-i kâmile, dördünü tazammun eder. Şeriat, şunları hem tenmiye, hem tehzip, hem bu gayetü’l-gàyâta sevk eder.'' Kısaca; imandan sonra, irade olacak ki ibadetler yapılabilsin. Zihnin bu yönde cevelanının neticesi marifetullahtır. Marifetullah, yani Allah'ı isim ve sıfatları ile tanımak muhabbetullahı netice verir. (''insanların nasıl olup da Tanrı'yı sevdiklerini anlayamıyorum'' diyen Türker Alkan'ın kulakları çınlasın) Hislerin, latife-i Rabbaniyenin bu şekilde inkişafı huzur-u daimi ve takva kazandırır. Neticesi müşahedetullahtır.

Tabii bunları Hamit Hoca'dan dinlemek lazım. Benden bu kadar..

Niyazi'den son haberler

2008-11-23T16:59:00.005+02:00

Niyazi son olarak bu durumda. Artık bir bebek kedi değil, çocuk kedi oldu. Bütün çocuklar gibi duru durağı yok. Her an oyun peşinde. Odaya kapatmadan yanında namaz kılınamıyor. Son derece obur. Doymak nedir bilmiyor. Hamdi'yi önüne katıp kovalıyor. Beter bir şey..

''Benim!..Bu PC benim!..Yaklaşmayın!..''

Nereden nereye? Oysa bir zamanlar tutmaya korkacak kadar küçük bir şeydi. Tuvaletini kendi başına yapmaktan, kendini ısıtmaktan aciz bir şey..Gün be gün büyüdüğünü izlemek çok eğlenceli ve ibretli..

Sonbahardan şikayetçi miyim?

2008-11-23T16:21:00.006+02:00

Hâşâ! Ve asla!..

Evet, ağaçlar tomurcuklarla bezendiğinde sevinmiştim. Sonra yazın sıcak günlerinde koyu yeşil gölgesi iyiydi..Sonbahar gelip yaprakları sarı-kızıla çaldığında da çok güzeldi. Ve işte şimdi onlar da döküldüler ve bu kez ağacın mimarisi çıktı ortaya. Her zaman görülecek güzel şeyler var. Bu da çok güzel.

Dökülen yapraklar ise yeşil çimlerin üzerinde çiçekler gibiler.

Yapraklar döküldüğünde, sonbahar güneşi hiç bir engel ile karşılaşmadan girebiliyor penceremden içeri, dolu dolu. Tam da şimdi bunu istiyordum ben de..

Güller ve diğerleri ile vedalaştık ama kasımpatlar temaşa sahnesinde.

Gönlüm mevsimden mevsime uçan bir kelebek gibi.

Evlilikte dengeler nasıl sağlanır?

2008-11-23T15:25:00.006+02:00

İşte böyle:

Bir kedi ile bir saat arasında ne gibi farklar vardır?

2008-11-16T07:21:00.004+02:00

Bugünlerde bir yolculuk yapası var sanırım..

Kedim Hamdi saat gibi. Hatta saatten öte bir şey.

Diyelim sabah namazına kalkabilmek için saati kurdunuz. Çalar saatiniz sadece çalar. Çalar çalar susar. Susmazsa tepesine vurur susturursunuz. Ama Hamdi netice alıncaya kadar susmaz. Tepesine vurmak işe yaramaz. Önce efendice kısa ve hafif ''mır'' der. Duyulmazsa miyaaaauuuvvv şeklinde diğer nağmeli ötüşlere geçer; bezdirene kadar..

Çalar saatin sesi duygusuzdur. Hamdi'nin sesinde ise acındırmadan tutun tehdide kadar çeşitli renkler bulunur.

Çalar saat yerinde sabittir, Hamdi ise mobil. Etrafınızı dolaşır, başınıza çıkar, sizi her taraftan kuşatır.

Çalar saat zarasızdır. Şiddete tevessül etmez. Hamdi ise sizi kaldırmak için gerekli görürse ısırır.

Çalar saat hangi saate kurmuşsanız o saatte çalar. Hamdi ise namaz vaktine ayarlıdır. Her seferinde ezan okunmasından bir kaç dakika önce çalışmaya başlar.

Çalar saat yaptığı iş karşılığında menfaat ummaz. Hamdi yemek ister, su ister, kendisi ile oynansın ister, kapıyı açtırıp dışarı çıkmak ister..İster de ister.

Müezzin efendiyi duymazdan gelebilirsiniz, çalar saati susturabilirsiniz ama Hamdi'yi asla aldatamazsınız, vazgeçiremezsiniz. Kalkmaktan başka çareniz yoktur.

Velhasıl sabah namazına kalkabilmek için kesin çözüm Hamdi diyorum.

''Hattâ bir gün kedilere baktım; yalnız yemeklerini yediler, oynadılar yattılar. Hatırıma geldi, "Nasıl bu vazifesiz canavarcıklara mübârek denilir?" Sonra gece yatmak için uzandım. Baktım, o kedilerden birisi geldi, yastığıma dayandı, ağzını kulağıma getirdi. Sarîh bir sûrette, "Yâ Rahîm, yâ Rahîm, yâ Rahîm, yâ Rahîm" diyerek, güyâ hatırıma gelen îtirazı ve tahkiri, tâifesi nâmına reddedip yüzüme çarptı. '' Sözler

Yaprak Yağmuru

2008-11-14T07:26:00.004+02:00

Acaba Allah sonbaharı,Yedigöller için mi yaratmış? Ya da Yedigölleri sonbaharın ihtişamını göstermek için mi yaratmıştır?

Yedigöller, şöyle geçerken uğrayabileceğiniz bir yer değil. İstanbul Ankara yolunda giderken Bolu hizasından 42 kiometre kuzeye doğru gitmelisiniz. Sonbaharı tercih edersiniz. Güneşli bir görüş dilersiniz. Yapraklar tamamen dökülmemiş, dökülenler çürümemiş olsun istersiniz. Bütün bu şartları bir arada yakalayabilmek kolay değildir, tamamen kısmet işidir. Mesela biz Yedigölleri niyet edip Düzce'den yola çıktığımızda hava kapalıydı. Meteoroloji sis var diyordu. Ne bulursak bahtımıza, deyip yola çıktık. Ama Allah size ikram edecek olduktan sonra sisin dağılması da meteorolojinin yanılması da işten değil!.

Her ne kadar Yedigöller maksud olsa da o maksuda götüren yollar da kendisi kadar güzel. Hele bir yayla gördük ki kalan ömrümü orada geçirebilirdim. Şanslı bir ev vardı, cennetâsâ bir manzaranın ortasında. Acaba içinde oturanlar, şehir içinde, hidroforu ve asansörü oan bir ev hayal ediyorlar mıdır, merak ettim.

Hafta içi olduğu için çok tenha idi. Sadece üç beş fotoğraf meraklısı. İyi fotoğraf çekemem ama iyi tripot taşırım. Ben co-pilotmuşum ve co-pilotlar tripot taşırmış..Aslı var mı bilmiyorum, bana öyle söylendi..

İnsana bir masal ülkesine gelmişsiniz duygusu yaşatan Yedigöller daha yolda bizi yaprak yağmuru ile karşıladı. Hafif bir hışırtı, ardından sarı-kızıl yapraklar konfeti gibi yağıyordu. Gölün (göllerin) üstünü yer yer yapraklardan bir örtü kaplamıştı. Şimdi muhteşem duruyor ama çürüyecekler mecburen. Fakat asla gölü kokuşturmayacak bu durum. Ya Kuddüs!.

Gölün kıyısındaki ağaçlar güneşe doğru uzanmakla kalmıyor, birebir görüntüsü gölün derinliklerine doğru da uzanıyor.

Ormanın zemininde ne yeşil otlar ne de kahverengi toprak, sonbahar rengi bir zemin..Sonbahar rengi: Tatlı kızıl, ayva sarısı biraz yeşil karışımı..

Rahmetli babacığımın meslektaşlarına sordum; ağaçlar ağırlıklı olarak kayınmış. Arada yer yer gürgen. Ağaçları sahiplenme teşebbüsleri gördüm. Gövdesine isimler kazınmış tahammüllü ağaçlar gülümsüyorlardı; Ya Mâlikü'l mülk!..

Yolda giderken susamış, inşallah gittiğimde soğuk su satan bir büfe vs. bulabilirim diye düşünmüştüm. Yedigöllere vardığımda ise adım başı öylece akıp duran hakiki kaynak suları buldum. Benim içtiğim bir iki yudum ondan hiçbir şey eksiltmiyordu, öyle bir bereket..Ama başlarında birer musluk olsa içim daha rahat edecekti.

Sevgili güneş, istidadı müsait olan her şeyi nasıl da güzelleştiriyor: Gölün damlacıklarını, ağaçların başlarında pırpır eden yaprakları, sonra dalı ile vedalaşıp döne döne yanıp sönerek uçuşan yaprakları.. Bir nevi yakamoz desek..

Yedigöller insana, yerler ve gökler Rabbinin, kâinatta daima güzelliği izhar ettiğini bir daha, bir daha müşahede ettiriyor; bin mâşâallah eşliğinde..

Teşekkürler..

2008-11-09T21:46:00.004+02:00

Beni bir defa daha masal ülkesi Yedigöllere götüren Zekeriya Bey'e teşekkürler..
Hamdi'yi misafir edip, banyo paspasına çiş yapmasına bile ses çıkarmayan kızıma teşekkürler..
Arabada yolculuk yaparken, bagaj kapağı üzerinde oturup etrafı seyreden ve bizi asla üzmeyen Hamdi'ye teşekkürler..
Her görüştüğümde iyiliğe ve iyilere inancımı güçlendiren Şule'ye teşekkürler..
Hiç esirgemediği dostluğu ve nefis kestaneli pilavı için canım arkadaşım Tuba'ya teşekkürler..
Seka parkına ''lütfen çimlere basın'' yazan İzmit belediyesine teşekkürler..
Bizi Yuvacık barajı ile tanıştıran sevgili kayınbiraderime teşekkürler..

Pazar kahvaltısı için Hanifi- Nurhayat çiftine teşekkürler..
Yaptığı belgesel ve Ayşe Arman'a verdiği röportajla millete ''gerçek Atatürk'ü'' gösteren Can Dündar'a teşekkürler..
Fakiri, mülkünde minnetârâne gezdiren Rabb-i Rahimime sonsuz hamd-ü senalar..

çin

2008-10-24T22:06:00.001+02:00

Bloggerlara geçmiş olsun. Yasak başladığı gün Çin demiş kalmıştım. Çünkü resim yükleyememiştim. Ne olmuş Çin'e derseniz; seyyahımız, fotoğrafçımız Çin'e gitti. Çini çok kalabalık, çok sahte buldu. Çin seddi için ise ''dünyanın en büyük mezarlığı'' diyorlarmış. Benim için ise Çin'în en güzel tarafı; yolcumun Çin'den dönmesi oldu.

Kendisinin anılarını ve fotoğraflarını bloğunda paylaşmasını bekliyoruz. Yok bir daha Çin min!..

Mutluluk; çeşit çeşit

2008-10-18T06:55:00.006+02:00

Bir yavru kedinin kakasını görmek sizi ne kadar mutlu edebilir?

Şimdi anlatacaklarım size iğrenç gelebilir. Ama bu, benim için bir mutluluk öyküsüdür.

Bebek kedi Niyazi'ye bakmak zorunda kaldığımızda en büyük sorunlardan biri, ona ne yedirebileceğimizdi. Onun için en ideal gıda annesinin sînesinde yaratılmıştı ama nasıl olduğunu bilemediğimiz şekilde o, annesinden ayrı düşmüştü.

Şimdi ise bizim karar vermemiz gerekiyordu; ne yiyecek? Sulandırılıp ılıştırılmış pastörize sütle başladık. Bunun çok da uygun bir seçim olmadığını biliyorduk ama başka seçeneğimiz yoktu. Daha sonra yeni doğan bebek maması vermeye başladık. Hazmı daha kolay ve daha besleyici olabilirdi.

Derken bir gün bebeğimiz, Muhteşem Hamdi'nin yiyeceğini keşfetti: Biraz tavuk eti ve makarna. Büyük bir iştiha ile âdeta kendini kaybedercesine, dört bacak içine girmek suretiyle ve homurdanarak yemeğe başladı. Homurtuları Hamdi'ye; ''yaklaşma, ben bu yemeğe el koydum'' anlamına geliyordu. Bilmiyor ki Hamdi istese onu üçe katlayıp, dörde bölebilir..Ama benim tok gözlü, asil kedim Hamdi, bu yeni yetme densizin yemeğini gasp etmesini ilgiyle, bütün mevcudiyeti ile yemesini ise hayretle izliyordu.

Biz de ''aman ne iyi, artık katı gıda zamanı geldi demek ki'' diye halini gülerek seyrediyoruz. Zannettik ki doyduğu zaman yemeği keser. Bu yediklerinin bir de çıkarması olduğunu düşünür..Meğer onu da bizim düşünmemiz gerekiyormuş...Bu durumu farkettiğimizde karnı kocaman olmuş, bir davul gibi gerilmişti. Öyle görünce ödüm patladı. Neyse; uyuyup uyanınca şişi iner herhalde diye uyuttuk. Ama nafile..Uyandığında koca göbeği olduğu gibi duruyordu.

Panik halinde masajlar yaptık, kalın bağırsak çıkışını çeşitli şekillerde uyararak kaka yapmasını sağlamaya çalıştık. Olmuyor olmuyor..Acı acı miyavlıyor ama o çaresiz, biz çaresiz..Sonunda bir gün boyunca sadece zemzem verdim. ''Allahım ne olur, şifa olsun, gıda olsun..'' duâları ile..Ya Şâfi Ya Allah!..Ya Dâfi Ya Allah!..

Veeeeee....sonunda, yattığı piknik sepeti kıyısında mebzul miktarda kaka gördüm!..Ve insanoğlunun, bir kedinin kakasını görmekle nasıl mutlu olabileceğini yaşayarak öğrenmiş oldum!.. Ve sevincimden, şükrümün ifâdesi olarak bahçe kedisi Edibe'ye derhal sadaka verdim!..

Kıssadan hisseler:
1. Yemek kadar değerli bir nimet de, müzahrefâtını çıkarabilmek imiş..

2. Rahman ve Rahim olan Allah, gerekli materyali, donanımı, bilgi ve duyguyu verdiği için yavrularımıza bakabiliyormuşuz. Normalde sizin fıtrî vazifeniz olmayan; başka cinsten bir yavruya bakmak zorunda kaldığınızda bunu daha iyi anlayabiliyorsunuz..

3. Bir gün annesiz bir yavruya bakmak başınıza kalmışsa, biliniz ki; göklerin, yerin, sizin ve o yavrunun Rabbi, sizi ona bakmakda istihdam ediyor, sizi ona musahhar ve yardımcı tayin ediyor, zira o bebeğin yaşamasını murad ediyor.

Vazifeyi baş göz üstüne kabul ediniz.

Bir kedinin gözünden İstanbul yolculuğu

2008-10-11T09:43:00.006+02:00

İnsan milleti neden durduğu yerde durmaz? Alıştığı evi, düzeni ve yiyecek yemeği varsa ikidebir mekan değiştirmek neden? Hayır, sadece kendilerini ilgilendirse bana ne! Ama maalesef ucu bana da dokunuyor. ''Hamdiciğim, İstanbul'a gidiyoruz. Sen de gelmek ister misin? '' diyen yok! Bize fikrimizi soran yok!..Apar topar arabaya yüklenip götürülüyoruz.

İki gece İstanbul'da dışarı çıkamadan, bir evde kapalı kalmak çekilir dert değil ama ne yaparsın; yakayı kaptırmışız bir kere..Kendilerini benim sahibim sanıyorlar..

Minik hemcinsim Niyazi de getiriliyor tabii. O henüz bebek. İmkânı yok yalnız kalamaz. Ona kocaman bir çanta hazırladılar. İçinde sıcak su torbasının sarıldığı 3-4 havlu, ayrıca yavruyu sarmak için atkılar, biberonu, maması ve yıkayınca kurutmak için saç kurutma makinası..Ve tabii içinde uyuduğu koca piknik sepeti. Bizim zamanımızda hiç böyle şeyler yoktu. Bizim dişilerimiz, bunların hiçbiri olmadan yavrulara daha âlâ bakabiliyorlar ama insanlar çok beceriksiz...

Benim için sadece kum leğenimi aldılar.

Gece yolculuğu zordu. Sürekli akıp giden ışıklar, nedenini anlayamadığım sürekli sarsıntı..Bunun nesi zevkli?..Neyse ki akıllı bir kediyim. Sürücümüz tedirgin olmasın diye hiç yerimden kalkmadım. Bu ''insanlığımı'' da unutmasınlar!..Niyazi bebek uyudu durdu zaten.

Ve işte İstanbuldayım. Bir yağmur bir yağmur..Böyle havalarda en iyisi bir koltuğa kıvrılıp, ''Yâ Rahîm'' çekmektir. Zaten yapacak başka şey de yok. Ne tırmanabileceğim bir ağaç, ne içinde koşabileceğim bir bahçe...

Evimi istiyoruuum.

Not: Resmin üzerine tıklayarak büyütüp bakmanız önerilir.

Birsen Abla

2008-10-08T14:05:00.006+02:00

Kendi halinde, çileli ve çok güzel bir insandı. Sessiz yaşadı, sessizce de öldü. Bugün itibari ile ebede yolculuğu bşladı.

Onu tanıdığımda kocası intihar etmiş, otuzlu yaşlarında dul bir kadındı. Kocasının, nedeni belirsiz intiharının gizli müsebbibi olarak görülmenin bütün sıkıntısını çekiyordu. Üç çocuğundan en küçük olanı babasının ölümünden sonra doğmuştu.

Yaşları yakın olan ikisi aynı sene içinde Anadolu Lisesini kazandıklarında oturup ağlamıştı. Zira hazırlık sınıfı kitapları pahalıydı ve o kadar parası yoktu. Çocuklar da aksilik bu yana (!) dershaneye bile gitmedikleri halde ikisi birden kazanmıştı. Kitaplar yaklaşık o günün parası 70 milyon TL tutuyordu. Aynı o günlerde İzmir'de varlığından bile haberdar olmadığı bir akrabasından tam o miktar para miras olarak gelmişti. Bu benim için masal gibi bir öyküydü. Senelerce anlattım durdum. Her halimizi her ihtiyacımızı bilen Rabbim, dilerse işte böyle hiç ummadığımız yerden yardım yetiştirirdi.

En belirgin özelliği sürekli şükretmesiydi. Onu en çok, mütamâdiyen şükrettiği için severdim. En sık kullandığı cümle ''Allahıma çok şükür'' idi. Herhangi bir konuda yakındığını gören olmamıştı. Neşeli görünürdü. İçini ise Allah bilirdi.

Ona hani şu hadisi hatırlatırdım: (Meâlen) Efendimiz Aleyisselatü Vesselam dermiş ya; ''Cennete gireceklerin ilki benim. Tam cennete girecekken bir ayak sesi duyup geri döner bakarım ki bir kadın neredeyse benden önce cennete girmeye çalışmaktadır. Ey kadın sen kimsin, diye sorarım. Ben, der; kocası öldükten sonra çocuklarının başında durup onları büyüten kadınım.''

Sevinirdi..Allah sevindirsin.

Kocasının vefatından sonra hem kayınpederine hem kayınvalidesine vafatlarına kadar bakmıştı. Haftalık derslere aksatmadan devam ederdi. Kendi ders aldığında nefis zeytinli pohaçalar yapardı; ne çok yedik..Allah yüzüne baktı; çocukları da mütedeyyin oldular. Hayırlı çıktılar. Bir torun gördü. Geride iki bekar evlat bırakıp gitti.

Kanser olduğunu duyalı çok olmamıştı. Ne kadar da çabuk ilerlemiş..Kimselere yük olmadan, sürünmeden, çok çekmeden, vedalaşamadan bu dünyadan ayrıldı. Daha geçen hafta bayramda onu görenlere ''öyle dayanılmaz bir ağrım yok çok şükür '' diyormuş. Anlaşılan ölürken de şükretmekten vazgeçmemiş.

Sevgili Birsen Ablacığım, niyazım o ki gittiğin yerde Rabbim gözünü geride koymasın. O dünyan, bu dünyandan güzel olsun. Rabbim sana mağfireti, muhabbeti ile muamele etsin. Kabrin, cennet bahçelerinden bir bahçe olsun. Bu gece Münker ve Nekir sana iki mübarek, ünsiyetli arkadaş olsun. Kur'ân sana kabirde dost, kıyamette şefaatçi, Sırat köprüsünde nur, Cehennem ateşine karşı örtü ve perde, Cennete giderken yoldaşın olsun.

Okuyanlar bir Fatiha okur ümidi ile yazdım. Ruhuna el Fatiha..

İçimizde Slovenya'ya gidenler var

2008-10-06T13:56:00.003+02:00

Slovenya'yı Zekeriya Bey'in kaleminden ve objektifinden tanımak isterseniz buyurunuz:

http://www.nurtenseyma.blogspot.com/

Sahip oldukça fakirleşmek

2008-09-23T10:48:00.003+02:00

Fatır suresinin 15. ayeti mealen 'Ey insanlar, hepiniz Allah'a muhtaçsınız'' diyor.

El Hak; bir ''hu'' miktarı nefesten başlayarak her türlü ihtiyacımızla Allah'a muhtâcız. Ona ihtiyacımızı farketmek, aynı zamanda Onun Gani-i mutlak olduğunu idrak etmemizi sağlar.

Ayetteki ''muhtaçsınız'' sözcüğü bazı meâllerde ''fakirsiniz'' olarak geçiyor. Bu vesile ile öğrendim ki fakir demek, malı mülkü az olan değil, ihtiyacı çok olan demek imiş.

Bu dakik ayrıntı düşündürdü ki; varlığınız arttıkça fakirleşiyorsunuz. Çünkü sahip olduklarınızın artması yeni ihtiyaç kapıları açıyor.

Arabanız varsa artık benzine de ihtiyacınız var bakım masrafları için daha fazla paraya da..

Cep telefonunuz varsa kontür de lazım..

Eviniz varsa onu çekip çevirecek varidat da gerekli, vergisini ödeyecek para da..

Bulaşık makinanız varsa bulaşık deterjanı, artı tuz, artı parlatıcı, artı temizleyici..

Elbiseniz çoksa daha büyük dolaba ihtiyacınız var demektir..

Helikopteriniz varsa onu indirebileceğiniz pistiniz olmalı..ilh.

Netice; sahip olduklarımız arttıkça ihtiyaç artıyor, yani fakirlik hali..

Ne yaman çelişki değil mi?

Tesadüfe (!) bak

2008-09-20T09:29:00.004+02:00

İnsan ruh ve cesetten müteşekkil. Rabb-i Rahimimiz bu ikisini tabir câiz ise öylesine senkronize işletiyor, öyle uyumlu idare ediyor ki akıl hayran..Birisi için iyi olan diğeri için de iyi.

Misal:
Secde etmek, ruh için harika bir şeydir. Âlemlerin Rabbi önünde tezellülünü ifade eder, kulluğunu, itaat ve ınkıyadını takdim eder. Secde hali Rabbine en yakın olabildiği bir haldir. Tesadüfe (!) bakın ki beden için de secde pozüsyonu çok yarayışlıdır. Mesela karaciğerde göllenen kanın kalbe doğru hareket etmesini, böylece beynin kanlanmasını, bir nevi yıkanmasını sağlar. Kalbin zaman zaman beyinden daha yukarıda olabilmesi lâzımmış.

Mesela gecede uykuyu bölüp teheccüde kalkmak çok değerli ibadettir. Yeni öğrendim; sünnet-i müekkede imiş. Yani kuvvetli bir sünnet. Zaten Efendimize (a.s.m.) farz idi, biliyoruz. O, gecenin gaflet zamanında, kalkıp Rabbine yönelmek, her türlü çeldirici, dikkat dağıtıcı unsurlardan uzak, kalbinin yumuşadığı zamanda, aczini ve yalnızlığını idrak anında, manevi feyizlere gayet açık olunan bir halette kemer-beste-i ubûdiyet etmek ne güzeldir. Şu işe bakın ki gecede uykuyu bölmek, kalbe giden kanın akışkanlığını sağlamak bakımından da gayet faydalı imiş. Hatta psikolojik kimi hastalıklarda tedavinin bir parçası imiş.

Mesela, az yemek, yani riyazet ruhun tekemmülü için gayet lüzümlu olduğu gibi bedene ve mideye hafiflik ve rahatlık..

Herhalde bu örnekler çok uzatılabilir.

Hikmet, hikmet içinde..

Velhasıl Rabbimiz bizden ne istemişse, bize lâzım olduğu için istemiş.
Ruhumuza ve bedenimize..Dünyamıza ve ahiretimize..

Tabii mezkûr ibadetleri bedene olan faydasından dolayı yapmaktan Allah'a sığınırız.

Allah rahmet edince..

2008-09-15T15:56:00.007+02:00

Geçenlerde bir gece, çocuklar sitemizin duvarının dibinde bir kutu içinde bırakılmış, henüz gözleri açılmamış bir kedi yavrusu bulmuşlar. Kim bakar bu yavruya? Adres belli..

Bu kadar küçük kedi yavrusuna bakmak nerede ise imkansızdır. Enjektörle bile beslemek çok zor. Sizin vereceğiniz pastörize inek sütü onun minicik midesi için uygun değildir. Çişini bile kendi başına yapamaz. Annesi yalayarak yaptırır. Ne olacak şimdi?

Başka şansımız yoktu, arkamızı dönüp gidemezdik. Elimizden geleni yapmak zorunda idik. Allah ne kadar ömür verdiyse artık..

Bir minik biberon edindik. Ama altaki resimde görüldüğü gibi biberon, yavrunun iki misli..Islak peçetelerle poposunu silerek çiş yapmasına yardımcı olduk. Sıcak su torbası üzerine havlulara sararak ısıttık. Ama bütün bunları canım oğlum, Şamilim olmasa kendi başıma asla yapamazdım. Bebekli olmaktan kat kat zor. Zira Allah size bir bebek verdiğinde, ihtiyaçlarının karşılığını da veriyor. Bu kedi yavrusunun ihtiyaçlarını karşılayacak şey ise bizde yok!. Şamilciğim, pek çok babanın bebeğine gösterebileceği sabır ve şefkatin daha fazlasını bu aciz yavrucuğa gösterdi. Geceler boyu nöbeti devraldı. Bebeciği besledi, temizledi, uyuttu..(Mükemmel bir baba adayı olduğunu da kanıtlamış oldu. Genç kızlara duyurulur...)

Evde bir de erkek kedimiz var malum: Hamdi. Erkek kediler bu ebattaki yavru kedileri yerler bile. O yüzden anne kediler, yavruları bu kadar küçükken, erkek kedileri asla yanlarına yaklaştırmazlar. Biz de Hamdi'yi yavru kediden uzak tuttuk. Arada, ne yapacak acaba diye yanına yaklaştırdığımızda ise Hamdi irkilerek kaçıyordu.

Ama Hamdi'de bir yavru kedi için çok lüzumlu bir şey var: kedi dili. Anneler yavrularını yalayarak temizliyorlar ve galiba dillerinin antiseptik özelliği var. Ayrıca Hamdinin uzun tüyleri yavru kediye ne iyi gelirdi!..

Düşündüm..

Denedim...

Sonuç: çok mutluyum çoook!..

Hamdi bir kaç denemeden sonra bebeği yalamaya başladı. Tabii tetikteyim.Yalayıp yalayıp yutabilirdi de.. Ama benim sevgili, iyi huylu, tüy torbası kedim, Hamdim yavruya sarıldı, yaladı, tüyleri arasına gömülmesine izin verdi. Onu incitmeden uzun uzun oynadı, oynattı. İnsanın içini mutlulukla dolduran görülmeye değer manzaralardı.

Rabbim dilerse bir küçük canavarı, aciz bir yavruya işte böyle musahhar eder ve etti..

Elhamdülillâhi hâzâ min fazl-ı Rabbi..

2008-09-14T22:42:00.001+02:00

Bilin bakalım başımıza ne geldi yine?

Dâima Elhamdülillah

2008-09-12T11:21:00.004+02:00

Bediüzzaman Hazretleri 29. Lem'ânın ikinci bâbında imanın bize bütün varlığımızla ''Elhamdülillah'' dediren güzelliklerinden, fayda ve nurlarından dokuz nokta ile bahseder. (9. noktayı Abdülmecit Ağabey tercüme etmemiş)

Bunlardan yedinci noktada Allah'ın varlığının bütün nimetlerin fevkinde bir nimet olduğunu görürüz. Öyle de olması gerekmez mi? Bizi şükre sevk eden, nimet bildiğimiz, güzel bulduğumuz, minnettar ve muhtaç olduğumuz her ne varsa Cenâb-ı Allah'ın varlığı ile kâim olan şeyler..

Söz konusu risalede Esma-i Hüsnâ ile birlikte düşündüğümüzde;

Bütün hayat sahiplerinin saadeti ile mütelezziz olan insanın, rahmete mazhar zevi'l hayatlarca, Rahmaniyeti için;

Aç olan her türden yavrunun ağlaması ile müteessir olan insanın, annelerinin şefkatinin o yavruların imdatına koşturulmasını görerek Rahimiyeti için,

Hikmetin güzelliği ile telezzüz eden aklı ile Hakîmiyeti için,

Nimetlerin zevâli ile müteessir olan bizleri, o nimetlerin ebedî alemlerde ebediyen devamı ile teselli eden Hafîziyeti için,

Uhrevî mükafatlar vermek üzere insanların güzel amellerini hıfz eden Vâsi isminin tecellisi için alemler dolusu hamd etmekliğimiz gerektiğini kalblerimize, ruhlarımıza, akıllarımıza ders veriyor.

Sonra da diyor Bediüzzaman Hazretleri ''şu isimlere bâki kalan Esma-i Hüsnâyı kıyas et.''

Ben de bir nebze kıyas ettim:

Cenab-ı Allah'ın adaleti için tahakkuk eden ve edecek bütün adaletler sayısınca Adl ismi için Elhamdülillah.

Bütün zîhayatları zevk ve safâlarına yardım edecek binler iştiha ve duygu ve alet ve cihazlarla teçhiz ve tezyin edip nihayetsiz rahmet hazinelerinin süslü ve tatlı nimetlerini önlerine seren ve umum masnuatın hilkatindeki tezyînat ve terbiyesindeki inâyet-i tâmme üzerinde tezâhür eden hadsiz keremi miktarınca Kerimiyetine gönül dolusu Elhamdülillah.

Afüvv-ü Gafûr, olduğu için, bağışlanmasını umduğum günahlarım ve günahkarlar sayısınca Elhamdülillah.

Bütün âlemlerin bütün mevcudâtının küçük büyük, gizli açık bütün hallerinden haberdâr olan Allah'a, Habîr ismi hürmetine hâlimi arz ederken, hâlimi en güzel bir hâle çevirmesini niyaz ederken, halleri Ona âyân mahlukat sayısınca Elhamdülillah.

Hidâyetleri ile mütelezziz olduğum bütün insanlar adedince Hâdi ismi için alemler dolusu Elhamdülillah.

Zemin denilen hastahâne-i kübrâdaki bütün dertlilere âlem denilen eczahâne-i kübrâdan ilaçlarıyla şifâ veren ve maddi ve manevi bütün dertlerin ve ihtiyaçların şifâsını ihsan eden Allah'a Şâfi ismi için dertler ve devalar, dertliler ve duâları adedince Elhamdülillah .

Kalbleri iman ve marifetiyle nurlandıran Münevvirü'l Kulûb'a, iman ve marifet nuruyla rızıklanmış, süslenmiş kalbler sayısınca Elhamdülillah.

Bütün nimet hazinelerini açmak selâhiyetinde olan, nimet-i imana vesile olan Hazret-i Muhammed Aleyhissalatü Vesselamın varlığı için zerrelerim adedince ilelebed Elhamdülillah.

Bu böylece Esma-i Hüsna ve tecellileri adedince yani sonsuza kadar devam eder, gider..

Not: Tâ'dad edilen Esma-i Hüsnânın açılımı için Ümit Şimşek'in Risale-i Nur Işığında Cevşen Meali'ne müracaat edilmiştir.

Risale-i Nur'u yaşayarak anlamak

2008-09-11T13:20:00.005+02:00

(Bilenler bilir.Bilmeyenler de bilmesi için;bu resim,Van kalesi..Üstad Bediüzzaman'ın Risale-i Nurları telifinden önce,gençlik yıllarında ders verdiği Horhor medresesinin girişi.Ki oradan ayağı kayıp düşerken davam! dediği yer..//Blog'sFoto//)

Risale-i Nur'a muhatap olmakla şereflenen bizler hep gözümüzü ince, dakik, zor anlaşılan meselelere dikeriz. Kader konusunu iyi anlamak, İşaret-ül İcazı okuyabilmek, Otüç üç pencereleri açabilmek, zühre , katre, reşhanın sırrına erebilmek vs. isteriz. Farkedilmemiş bir ayrıntıyı fark etmek, sorulmamış bir soruyu sormak..Elbette Risale-i Nurlar çok derin ilmî, imanî hakikatleri hâvi. Belki kıyamete kadar mânâları, sırları anlaşılmaya çalışılacak. Nitekim dünya çapında yapılagelen ilmi incelemeler, araştırmalar, tebliğler, sempozyumlar hep bu çabanın göstergeleri. Değeri anlaşıldıkça, üzerinde yapılacak çalışmalar da artarak sürecek.

Ama bugün kafama şöyle bir dank ediverdi ki: Bildiklerimizi, güzelce ve kolayca anladıklarımızı ne kadar yaşıyoruz?

Hz. Ömer; ''biz Kur'an'ı yaşayarak öğrenirdik'' dermiş. Bir ayet hayatlarına nüzul edince hemen onun hükmü ile amel etmeye çalışırlarmış.

Şimdi başta kendi nefsime soruyorum:

İktisat Risalesini okuyup duruyoruz. Ne kadar iktisatlıyız?

Üstadın Ramazan risalesinde ve daha başka Risalelerde defaatle dikkatimizi çektiği mâlâyâniyattan içtinâba ne kadar muvaffak oluyoruz?

Dünya- ahiret dengelerini kurarken Bediüzzaman'ı ne kadar rehber ediniyoruz?

İkinci Lem'anın sabır dersleri bizi gerçekten sabır silahı ile techiz edebiliyor mu?

Gıybet bahsini okurken dehşet alıyoruz. Peki gıybeti tamamen hayatımızın dışında tutabiliyor muyuz?

Sünnet-i Seniyye risalesine bayılıyoruz. Ama örnek vermeye gelince aklımıza yemekten önce elimizi yıkamakla, ayakkabıyı giymeye sağ ayakla başlamaktan fazlası gelmiyor mu yoksa?

Çocuğunu hâfız mektebinden alıp, ''aman oğlum paşa olsun'' diyen anneyi kınarken kendi tercihlerimiz ne durumda?

İhlas risalesi bize bir şey ifade ediyor: Bizim ne kadar ihlaslı, başkalarının ne kadar ihlassız olduğunu..

Hasta olduğumuzda hastalığımızdan istifâde edebilmeyi, yaşlandığımızda ihtiyarlığı sevebilmeyi becerebiliyor muyuz?

Bunca iman dersi bize aczimizi, fakrımızı, kusurumuzu hakikatiyle, derinlemesine hissettirebiliyor mu?

Mesleğimizin dört esasından biri olan şefkat olanca ihâtası ile kalbimizde yer bulabiliyor mu?

Onuncu Söz, haşri yanıbaşımızda hissettirebiliyor mu? Ki her dâim, vermek boynumuzun borcu olan hesabı tahattur ettirsin!..Bizi kul hakkına tecavüzden, dünya sevgisinden, tûl-u emelden men etsin!..

Cennet bahsi bizi şevke getiriyor, uhrevî yatırımlara sevk ediyor mu?

Namaz, ah namaz!..Her şeyden öncelikli olarak tesbihâtı ile birlikte hayatımızın baş köşesinde yer alabiliyor mu?

Nefis ve malımızı Cenab-ı Hakka satıp Ona abd ve asker olabildik mi biz?

Gerçekten küre-i arz bomba olup patlasa, harika bir Kudret-i Samedaniyeyi lezzetli bir hayret içinde seyredebilecek miyiz?

Seyredebilecek misin ey nefsim?

Kurtlu pirinçler

2008-09-08T06:29:00.003+02:00

Genellikle uygulama şöyledir: Misafirlerin tabaklarından kalan yiyecekler, el değmediği mutlak olanlar dışında atılır. Köşesinden ısırılmış bir börek, yarısı yenmiş pasta vb.

Ya, o attığımız yiyecekler son bir kaç gündür bulabildiğimiz yegâne yiyecek olsa idi yine de bu kadar titizlik taslar ve tereddütsüz atabilir miydik?

Çay demleyeceğiniz zaman, eğer çaydanlığın dibinde biraz su kalmışsa döküyor musunuz? Ya, bir parça çay demleyebilmek için bundan daha fazla suyunuz olmasaydı yine de döker miydiniz?

Yatılı okulda bir gün müdür, elinde bir leğen dolusu yarısı yenmiş ekmek dilimleri ile sınıfa gelmiş ve ''işte her öğün bu kadar ekmek atıyoruz sayenizde'' demişti.

Dünyanın bir kısmı yiyecekleri bol keseden atarken diğer bir kısmı o atılanları rüyasında göremiyor.

Böylece nimete hakettiği gayet lüzumlu ihtiramı göstermiyor oluşumuz da işin diğer cephesi.

Geçenlerde bir yerden bir kaç kilo hediye pirinç geldi. Baktım hafiften kurtlanmışlar. Onları atıp yenisini alabilirim. Ama düşündüm; ya kıtlık halinde olsaydık!..Ya Allah korusun savaş vs. Herhalde kurtlu falan demeyecek, o pirinçleri ayıla bayıla yiyecektik. Ben de kendime dedim ki ''farzet kıtlık var..''
Şimdi o pirincin kurtlarını özenle temizleyip güzelce yıkıyorum. Sonra da pişirip yiyoruz..
Not: Misafirlerimize yedirmiyoruz. Sadece biz..

Elhamdülillah nereye bakar?

2008-09-03T12:55:00.004+02:00

Ehl-i insaf her vicdan kabul eder ki şu dünyada mazhar olduğumuz nimetlerin şükrünü hakkıyla edâ etmekten acizizdir, ve edemeyiz.

Hangi birini sayabiliriz ki?

Maddi cihâzâtımız, hele manevi cihâzâtımız, duygularımız, istidatlarımız, imânımız, Kur'ânımız, nefesimiz, dünyamız, göklerde ve yerde temâşâmıza ve istifâdemize sunulmuş sayısız güzellikler..

Rabbim bir nimet vermek istediğinde ondan telezzüz edebilmemiz için gerekli techizâtı da verir, ihtiyaç da verir, iştiha da verir. Kuvve-i zâikaya hitap eden lezzetler böyle olduğu gibi, aklımıza, kalbimize, latîfelerimize, ruhumuza dair lezzetler de böyledir.

Netice-i kelâm; şu kısa dünya hayatında Rabbimizin bize verdiklerine her saniye şükretsek yine karşılayamayız.

Gel gelelim ikrâm ve lütûf bunun çok ötesinde..

''Elhamdülillâh''ın mânâsı içinde..

Zira mânâsı ''ezelden ebede kadar her kimden ve her kime karşı bütün hamd ve şükür Ona mahsustur'' demek olduğu için bekaya ve bütün nimetleri nimet yapan saadet-i ebediyeye bakar.

Yani ''Elhamdülillâh'' dediğinizde inşaallah cennetin peşin peşin şükrünü yapmış oluyorsunuz. Ve Cenab-ı Allah bu şekilde kabul ediyor.

Ve şükür nimeti arttırdığı sırrınca şükrettikçe bilin bakalım neyi arttırmış oluyorsunuz?

Artık lütûf ve ikrâm-ı İlahînin bu derecesi karşısında insan, bütün mevcudiyeti ile, nihayetsiz minneti ile secdeye kapanıp, bütün hücreleri ile beraber ''elhamdülillâh'' demekten başka ne yapabilir?

Ayrıntılı bilgi için bkz. Asa-yı Musa, Sekizinci Meselenin bir Hülasası, ikinci nükte

http://www.risaleinurenstitusu.org/index.asp?Section=Kulliyat&Book=AsayiMusa&Page=47

Niyazımdır

2008-09-02T12:51:00.004+02:00

Aminlere vesile olması niyazı ile..

Allah'ım!..

Bir kez daha Ramazan-ı Şerif'e ulaştırdın ki; ''âhiret ticareti için gayet kârlı bir meşher, bir pazardır. Ve uhrevî hasılat için gayet mümbit bir zemindir. Ve neşvünemâ-i a’mâl için, bahardaki mâ-i Nisandır. Saltanat-ı rububiyet-i İlâhiyeye karşı ubudiyet-i beşeriyenin resmigeçit yapmasına en parlak, kudsî bir bayram hükmündedir.''

Ben de bu Ramazan, uhrevî bir adam olabilirim. Gafletle geçmiş ömrüme bedel, 80 senesini dolu dolu ibadetle geçirmiş biri gibi muâmele görebilirim. Coşmuş ve coşacak, herşeyi kaplamış ve kaplayacak rahmetine gark olabilirim. Amellerim, sevaplarım, onlar, binler, milyonlar katlayabilir. Ben de Ramazan'ın bereketinden hesapsız istifade, istifâza edebilirim. Bayrama, mağfiret olunmuş olarak tertemiz erişebilirim.

Ama önümde bir büyük engelim var: Kendim..gafletim..tembelliğim...

O yüzden;

Beni bana bırakma Allah'ım!..Beni benden al, kendine götür.

Attan düşmek ne kadar güzel olabilir?

2008-08-23T22:37:00.002+03:00

Ne kadar iyimser olursanız olun, 60 küsur yaşlarınızda attan düşerseniz bundan pek fazla olumlu neticeler çıkarmaya muvaffak olamazsınız; Bediüzzaman değilseniz eğer..

Bediüzzaman hazretleri Kastamonu'da Karadağ ormanlarında tek başına emanet bir at ile gezerken at ürküp Üstadımı üstünden atıyor. Bereket kırık yok ama incinme ziyade. Allah'ın inâyeti ile, Nuriye isminde bir hanımın tevâfuk edip atı biraz ekmek vererek tutması ile tekrar binip, şiddetle bastıran bir yağmurun hemen öncesinde hücresine ulaşıyor. Durumu talebelerine şöyle bildiriyor:

''...titiz atın yüzünden gelen musibet gerçi ondan dokuzu nimete inkılap etti; ondan birisi eskiden beri bende bulunan kulunç illetine ve romatizma hastalığına iltihak edip beni yatağa düşürdü. Fakat merak etmeyiniz, ben kalkıyorum, geziyorum.''

Şimdi bu kadarından durumun vehâmetini anlıyoruz. Ama ondan sonrasını artık akıl anlamaktan aciz düşüyor. Bu bakış açısını; herşeyde rahmetin, hikmetin özünü yüzünü görmenin bu derecesini idrak edemiyoruz. Sıkı durun:

''..o musibetin bâki kalan ondan birisi, on derece bir nimet hükmünde oldu. Ve on adetten ziyade faydalarından bir faydası şudur ki: Ben tashihatta gerçi usanmıyordum; fakat her tashihte yine ders alıp istifade etmek bir âdetimdi. Bazı çok zevk alıyordum. Bu mevsimde dağlarda, bağlardaki güzel san’at-i İlahiyeyi temâşâ zevki, o tashihteki zevkime galebe ediyordu. Bu yeni musibetteki mütemadiyen kendini ihsas eden hastalik, kemal-i zevk ve şevkle, Hazret-i Eyyub Aleyhisselamin Lem’asiyla, Hastalik Lem’asini her nüshada yeniden görüyorum gibi okuyup tashih ediyorum. Kat’iyen şüphem kalmadı ki, o zahmetli hastalik, o lezzetli, rahmetli vazife-i Nuriye için verilmiş. Gerçi harekâtımızda namaz ve abdestte sıkınti veriyor; fakat hastalıkla ubudiyet muzaaf sevabı olduğu gibi, bu tashihat-i vazife-i Nuriyedeki zevk, o sıkıntıları hiçe indirdi. ( Inkarcilik ve sapiklik disinda her hâl üzere Allah’a hamd olsun)

Demek neymiş; tashihdeki zevk, bizim için müstehabb olan, belki ibadet olan; dağlarda, bağlarda güzel san'at-i Ilahiyeyi temaşa zevkine bile tefevvuk ediyor. Vazife büyük olunca, ind-i İlâhiden verilen techizat da ziyade oluyor..Ruh da büyük oluyor..

Daha sonra iki ayri mektubunda, hâlini soranlara, hem nazar, hem ervah-i gayr-i tayyibe cihetinden başına geldiğini bildirdiği bu musibetin, rahmet-i İlahiye ile, on adetten bire indiğini, dokuzunun nimet oldugunu, bâki kalan birisinin de, dokuz menfaati olduğunu öyle anlatıyor ki neredeyse diyeceksiniz; attan düşmek insanın başına gelebilecek en güzel bir şeydir. Tabii hakikat-i halde, imanın bu derecesi insanın başına gelebilecek en güzel bir şeydir..

''Birinci menfaati:
Hastalıkta her saat ibadeti, dokuz saat ibadet hükmüne getirdi. İkinci faydasi: On beş hasta risalesini, tam zevkle tashih etmek ve bu hastalık zamanında, hastalara ve muhtaç olanlara çabuk yetiştirmeye sebep oldu. Üçüncü faydası: Eski Said’i, Yeni Said’e kalb eden eski bir hastalık gibi, şimdi de, Risale-i Nur’un parlak bir tarzda intişarı, Yeni Said’i de dünyayla bir derece alâkadar ettiği cihetle, o hâlin zararından kurtulmaya sebep oldu. (dünya ile bu kadarcık, bu mahiyette bir alakadarliğa bile razı değil!..Fesubhanallah!..)

''Dördüncüsü:
Bu mübarek aylarda, pek çok iştiyak ve ihtiyaçla fazla âmâl-i uhreviyede bulunmak arzusuyla beraber, mevsim ve bazı esbap cihetiyle muvaffak olmayarak fazla müteessir idim. Bu hastalik, tam bu aylara lâyık bir tarzda, hastalıktan gelen ihlas ve kesret-i sevap cihetiyle azim bir menfaati oldu. Beni gündüzde dağ ve bağları gezmekten men ettiği gibi, gece uyku ve gafletten kurtarıp, kemal-i tazurru ve niyazla geceleri ihyaya sebep oldu.

Beşincisi:
Geçenki Ramazan’daki hastalık gibi, bu hastalık dahi, fedakar kardeşlerimin şefkatlerini heyecana getirip, benim hesabima âmâl-i uhreviyelerinin bir nevi zekâtini vermek; nâkıs, kusurlu sermayemi, birden ona, belki yüze ve bine çikarmaya sebep olmasıdır.

Altıncı faydası:
Hastalara, yirmi beş devâ-i imanî veren risalenin ilaçlarını nefsimde tatbik ederek ayn-i hakikat olduğunu tasdik edip, asap ve sinirden gelen ziyade hassasiyetimden kıymetsiz, fâni işleri lüzumsuz ve endişeli meraktan ve faydasız ve zararlı alâkadan bir derece kurtulmaya sebep olmasıdır. (Yazdıklarını bizzat yaşadığının canlı bir örneği. O yüzden bu kadar tesirli ya zaten..)

Yedinci faydasi: Risale-i Nur’un ehemmiyetli bir şakirdinin ehemmiyetli bir hatasını tamir etmesidir. Şimdilik bu ehemmiyetli faydayi izah etmek münasip değil. (Bunu pek merak ettim. Bilâhere açıklamiş mı acaba?)

Sekizinci faydası: Gayet incedir, izah edilmez; yalniz kısa bir işaret ederiz. Nasil ki Hüsrev, yazdığı Kur’an’ı fotoğrafla tab’ını kabul etmeyerek binler câzibedar Kur’an’lar kendi hattıyla âlem-i İslamda intisariyla, kutbiyet derecesinde bir mertebe-i ulviyeyi ve yüksek bir şeref-i imtiyazı bırakıp, Risale-i Nur dairesindeki sirr-i ihlasi muhafaza ve hazz-i nefisden teberrî etmiştir. Aynen öyle de, o hastalik ruhumda oyle bir inkilâp yapti ki, Risale-i Nur’un parlak fütuhatını müteşekkirâne temâşâ etmek ve sevapdârâne, mücâhidâne, bir nevi kumandan hizmetinde bulunmaktan gelen uhrevî zevki ve şerefi ve dünyada uhrevî meyvesini gösteren hizmet-i imaniyenin şahsıma ait lezzeti ve imtiyazi, o sırr-i ihlas icin birakmak ve kardeşlerime havale etmek ve onların şeref ve zevkleriyle iktifa etmeye nefs-i emmârem dahi muvafakat ederek, dünyanın bu uhrevî ve güzel yüzünde gözünü kapamak ve eceli ve mevti ferahla karşılamaya tam kabul etmesidir. (Artik bu kadarına ne denir?.. Böyle akıl almaz derecede âzami ihlas üzerine bina edilmiş bir iman hizmeti mağlup olabilir mi? Tabii biz gölge etmezsek..)

Dokuzuncu faydası:
Çoktan beri benim hususi bir virdim ve hiç kaleme alınmayan ve mesleğimizin dört esasından en büyük esası olan şükrün en geniş ve en yüksek mertebesini ihata eden ve bende çok defa maddî ve manevi hastalıklarin bir nevi şifasi olan ve İsm-i Âzam ve Besmeleyle dokuz âyât-i uzmâyi içine alan ve on dokuz defa şükür ve hamdi âzami bir tarzda ifadeyle, tahmidâtin adetleriyle o eşyanin lisan-i haliyle ettikleri hamd- ü senâyi niyet ederek, o hadsiz hamdlerin yekûnunu kendi hamdleri içine alarak azametli ve genis bir tahmidnâme ve teşekkürnâme bulunan ve Sekine’deki esmâ-i sittenin muazzam yeni bir dersini izhar etmeye sebep olmasıdır. '' Kastamonu Lahikasi

Bu satırlari okurken Üstadın; ''Risale-i Nur dünya işlerine alet olamaz, dünya işlerine siper edilmez'' derken ne demek istediğini, kendi hayatinda bunu nasıl tatbik ettiğini anlar gibi oluyorum ama künhüne guç yetiremiyorum.

Ama daha baska seyler de görüyorum:
O sıkıntı içinde, hâline çok üzüleceklerini bildiği talebelerini nasıl kemal-i şefkatle teselli ettiğini..

Ve bir de bazılarının Üstadın makamına sulanmalarının ne kadar komik olduğunu..

Sevgili Kamer'e açık mektup

2008-08-18T10:23:00.004+03:00

Bir takvim bu kadar mı sevilir? Böyle mi bıkmadan usanmadan izlenir her ay, her gece her hâli ile. Öyle güzelsin ki insanoğlu kız çocuklarına senin hallerinden isim yapmış: Hilal demiş, Mehtap, Dolunay, Kamer..

Yüksek minâre ve kulelerdeki büyük saatlerin parlayan akrepleri misillü, kubbe-i semâda zamanın saat-i kübrâsına bir akrep gibisin; muhteşem bir ulûhiyetin işaretisin. Ehl-i fikri imâna ve tevhide dâvet edersin.

Sana zatında kesiftir, zulûmatlıdır diyorlar. Bilmiyorum ben seni hep nurlu gördüm.

Küçük bir uydudur diyorlar. Oysa seni yıldızlara kumandan gördüm.
Feyzini güneşten alırmışsın. Gecede ona vekâlet edermişsin. Sonra o tulû ettiğinde saydamlaşarak çekilir nurun.Sanki bir parça bulut tostop olmuş, öyle latif..
Bizim küçük mavi dünyamız Allah'ın sonsuz mülkünde yol alırken sen de hep bizimle berabersin. Zira Hakîm-i Zülkemal, gözümüzün önünde, kemâl-i hikmet ve intizamla seni arzımıza bağlamış.

Ne kadar dakiksin, işinde ne titiz. Zerre miktar ve bir sâniyecik kadar hududundan tecavüz etmezsin. Belli ki Kadir-i Hakimin emrine nihayetsiz mûtisin. Milyarlarca senedir menzilden menzile gezersin de saniyenin milyonda biri kadar randevuna şaşmazsın.

Böyle, bir âşire-i dakika kadar vazifenden geri kalmayarak, Sâni-i Zülcelâlinin ne kadar dakîk bir mîzan-ı mahsus ile rubûbiyetini icrâ ettiğini nazar-ı dikkate gösterirsin.

Bu halinle; dakikliğin, güzelliğin, faydaların ile envar-ı hidâyeti ilham eder bir kelamsın.

Haşmet içinde öyle bir parlaman ve bir zînet içinde öyle bir tebessümün var ki, Sâni-i Zülcelâlin ne kadar muazzam bir saltanatı, ne kadar güzel bir san’atı olduğunu gösterirsin.

Rabbimizin muhtaç mahlukatına açtığı nihayetsiz sofralardan, semavat sofra-i nimetinde bizi minnettar eyleyen bir güzel nimetsin. Gözümüze gönlümüze sürûrsun.

Nasıl bir aşk ki seninki, Habibullâhı tasdik etmek için izn-i İlahi ile bağrından yarılırsın, kanatlanırsın. Ona pervane olmuş bütün mahlukat gibi sen de kendi lisanınca onu tanıdığını bildirirsin.

"Sonra kamere baktım. (Aya gelince, onun için de menziller takdir ettik ki, kurumuş hurma dalının ince yay halini alıncaya kadar incelir." Yâsin Sûresi, 36:39.) âyetinin gayet parlak bir nur-u i’câzı ifade ettiğini gördüm. Evet, kamerin takdiri ve tedviri ve tedbir ve tenviri ve zemine ve güneşe karşı gayet dakik bir hesapla vaziyetleri o kadar hayretfezâ, o derece harikadır ki, "Onu öyle tanzim eden ve takdir eden bir Kadîre hiçbir şey ağır gelmez; onu öyle yapan herşeyi yapabilir" fikrini, temâşâ eden herbir zîşuura ders verir. ''

Bediüzzaman Said Nursi

Evet evet evet..Ben de dersini mükemmelen verdiğine şahitlik ediyorum. Gecede görüşmek niyazı ile..

Dünya sevgisi

2008-08-17T17:03:00.006+03:00

Hayatı veren, ezeli hayat sahibi olan Allah, hayat sahipleri içinde intihab ettiği insandan kendisini tanımasını istemişti. Çünkü O, tanınmaya nihayetsiz değerdi. İnsanı insan yapacak olan, varlığına anlam kazandıracak gaye bu idi: Yaratıcısını tanımak. Tanımak, muhabbetullahı netice verecekti. Ve o da taat ile kendisini Rabbisine sevdirmek isteyecekti.

Ama ne oldu? Rabb-i Rahimimizi bulmamızı sağlayacak ipuçları ve işaretlerle döşenmiş ve tezyin edilmiş dünya, kendisi bizâtihi sevilir ve elde edilmek istenir bir metâ oldu. Öyle ki ibadetler bile dünyadan (dünyalık) nasibini ziyedeleştirmenin vasıtası yapılmak istendi.

Yine de insanlığın yüz akı bazı insanlar, sayıları gittikçe azalsa da âzami ihlas ile Rabblerine yönelmeye muvaffak oldular. Sayıları, insanlığın hiç bir döneminde çok olmadı. Olmayacak da..Ama belli ki insanlığın itici gücü, motoru onlar idi.

İşte onlar ahiret yurdunda Allah'ın va'dettiğini tastamam bulur iken, acaba dünya sevgisine türlü gerekçeler, bahaneler, kılıflar uyduran bizlerin durumu ne olacak?

Beraat Gecesi

2008-08-16T18:35:00.003+03:00

Üstadın, gıyâbında, ''kırk veli kuvvetindedir'' diye iltifat ettiği Tahiri Ağabey, her namaz vaktinden en az on dakika önce abdestini alır, seccadesine oturur, ezanı beklermiş. Bu ön hazırlık, namaza iştiyâkını ve hürmetini gösterdiği gibi, bütün duyguları ve latifeleri ile namaza yönelmesini ve yoğunlaşmasını da netice veriyormuştur.

Ramazan'a Recep ve Şaban ile adım adım hazırlanırız. Leyle-i Kadire doğru ruhumuzun temposu yükselmiş, heyecanlarımız doruktadır.

Ön hazırlıklar iyidir yani. Sınavlara, deneme sınavları ile hazırlanır. Çocukluk, yetişkinliğe, hastalıklar ölüme, kabir hayatı haşre hazırlık diyebiliriz.

Öyle de dolu dolu bir leyle-i beraat gecesi için de gündüzden hazırlanmak iyi olabilir. Geceye geceden değil, gündüzden başlamak, gecenin verimini artırabilir.

Bu gece, dünyanın her yerinde rahmet-i İlahiyeye el açmış, yakaran mü'minlerin dualarının müstecap ve makbul, iki dünyalarının pür-nur olması niyazı ile Beraat Kandilinizi tebrik ederim.

Bediüzzaman Hazretleri talebelerinin kandilini böyle tebrik ediyordu:

''Azîz, sıddîk kardeşlerim, bu medrese-i Yûsufiyede ders arkadaşlarım,

Bu gelen gece olan Leyle-i Berat, bütün senede birkudsî çekirdek hükmünde ve mukadderât-ı beşeriyenin programı nevinden olması cihetiyle, Leyle-i Kadrin kudsiyetindedir. Herbir hasenenin Leyle-i Kadirde otuz bin olduğu gibi, bu Leyle-i Beratta, herbir amel-i sâlihin ve herbir harf-i Kur’ân’ın sevâbı yirmi bine çıkar. Sâir vakitte on ise, Şuhûr-u Selâsede yüze ve bine çıkar. Ve bu kudsî leyâli-i meşhûrede, on binler, yirmi bin veya otuz binlere çıkar. Bu geceler, elli senelik bir ibâdet hükmüne geçebilir. Onun için, elden geldiği kadar Kur’ân’la ve istiğfar ve salâvâtla meşgul olmak büyük bir kârdır.''

Tarihçe-i Hayat, s. 516

''Elli senelik bir mânevî ibadet ömrünü ehl-i imana kazandırabilen Leyle-i Beratınızı ruh u canımızla tebrik ederiz. Herbiriniz, şirket-i mâneviye sırrıyla ve tesanüd-ü mânevî feyziyle, kırk bin lisanla tesbih eden bazı melekler gibi, herbir hâlis, muhlis Nur şakirtlerini kırk bin dille istiğfar ve ibadet etmiş gibi rahmet-i İlâhiyeden kanaat-i tamme ile ümit ediyoruz. ''

Şualar, s.434

''Aziz, sıddık kardeşlerim,

Evvelâ: Sizin leyle-i Berâtınızı ve gelecek Ramazanınızı tebrik eder ve bu gelecek leyle-i Kadri hakkınızda ve hakkımızda bin aydan daha hayırlı olmasını ve defter-i âmâlimize böyle geçmesini Cenab-ı Haktan niyaz ediyoruz. Ve böylece, bayrama kadar . duasını etmeye niyet ettik. Hem sizin iki mucizeli Kur’an’ı bizlere bu mübarek aylarda göndermeniz, inşaallah o derece medâr-ı bereket ve sevap ve hasenat ve fütuhat olacak ki, hakkımızda bu Ramazanın herbir günü bir leyle-i Kadir hükmüne geçeceğini rahmet-i İlahiyeden ümit ederiz.
Allah’ım! Bu Ramazan’da Leyle-i Kadrimizi bize ve sadık Risale-i Nur talebelerine bin aydan daha hayırlı kıl.''

Kastamonu Lahikası: s.62

Bediüzzaman'ın fareleri

2008-08-06T06:50:00.001+03:00

Biz sıradan insanlar, hayvanları severken seçici davranırız. Onları menfaatimize bakan yönleri ile ya da kendi güzellik, şirinlik anlayışımıza göre değerlendiririz. Kuşları, kuzuları severiz mesela. Kedileri, köpekleri, kelebekleri...Peki; sivirsineği, hamamböceğini, kertenkeleyi, fareyi sevebilmek nasıl bir yürek gerektirir?

İşte o yürek Bediüzzaman'da vardı. Bütün mahlukatı ihata eden uçsuz bucaksız şefkati, herşeyi olduğu gibi hayvanatı da mevcudiyetlerinin, Hâlıklarına bakan o yüzde doksandokuz hikmet ve faydaları ciheti ile görebilen külli bir nazarı vardı. Böyle olunca da herbirinin hakk-ı hayatına aynı oranda saygı duyuyordu.

Bediüzzaman için kedi; Abdürrahim idi, köpek; birader. Öküz; efendi idi, eşek; işlek. Sivrisinekler ''kuşcuklarım'' fareler ise ''ineklerim''.. Kertenkele'yi bâtıl bir itikat ile öldüren talebesi, Üstadının hiddeti karşısında neye uğradığını bilemeyecek, hapishanedeki azılı katiller, Üstad ile teşrik-i mesâi edince, hamamböceklerini öldüremez olacaklardı..Çamaşır ipine dizilmiş sinekler ise rahatsız edilmemeli, gerekirse çamaşırlar başka yere asılmalıydı..

Van günlerinde talebeleri ile kaldığı caminin tahtaları arasından iki farecik çıkar, ders dinlerlermiş. Üstad da onlara şeker tozu ikram eder ''bu da onların çayı olsun'' dermiş. Molla Resul'ün îtirazı varmış bu duruma: ''Seyda, bize iki şekerden fazla vermiyor, tutup fareleri şekerle besliyorsun'' Farelerin varlığından rahatsız olan Molla Hamid Ağabey ise Üstad'a çaktırmadan fareleri halletmenin yolunu, avcı bir kediyi camiye almak şeklinde bulmuş. Üstad kediyi farkettiğinde derhal camiden çıkartmış;

''demek ineklerim bu yüzden kaç gündür ortalıkta görünmüyordu..''

Cami, kediden arındırıldığında fareler yeniden derslere devam etmeye başlamışlar..

Kastamonu'da ise, ani baskın ve aramalara karşı işbirliği yapan şakirt fareler vardı. Bediüzzaman onları da beslerdi. Hatta bir rivayette, kedi ile fare bir süre aynı kaptan yemek yemiş. Tâ ki ''Yâ Rahimci'' oyunbozanlık yapıncaya kadar..(Bu rivayeti Son Şahitler'den te'yîd edemedim)

Sevgili ve şefkatli Üstadımız Barla'dan nefy edilirken, arkasına dönüp dönüp ''kedilerime iyi bakın'' dediği gibi, Kastamonu'dan götürülürken de ''Emin Bey'e söyleyin, farelerimin yemeklerini versin'' diyordu.

Hayvanlara böylesine şefkat eden bir gönlün, ehl-i imana ve talebelerine karşı neler hissediyor olabileceğini tasavvur edebilir misiniz?

Cezayirli kardeşlerimiz

2008-08-02T21:11:00.006+03:00

Cezayirli bir müslüman o. Umrede iken bizim beyin, mütamâdiyen Kur'ân ve Cevşen okuması dikkatini çekmiş, tanişmak istemis. Gâliba Türklerin çok okumadığına dâir bir kanı var. Biraz Ingilizce, biraz Arapca, daha çok da lisân-ı kalbî ile konuşup, tanışmışlar. Tabii bizim bey hemen Risale-i Nur'dan, Üstaddan bahis açmıs. Akabinde bir kez tavaf esnasinda, bir kez de Medine'de tevâfuk eseri karşılaşınca eni konu ahbap olmuşlar. Aralarında seccade, tesbih, Mushaf, telefon numaraları mübadeleleri yapılmış. Beyim daha sonra Cezayirde vakıf ve dershane olup olmadığını araştırarak Abdülkadir kardeşe ulaşıyor. Ve ona Beşir'in telefonunu verip ilgilenmesini rica ediyor.. Gayretli vakıf kardeşimiz, başka bir şehirde olan Beşir'i gidip buluyor. O günden sonra karşılıklı ziyaretler, dersler derken Beşir Kardeş Risale-i Nurlari kendisi okumaya başladığı gibi, cok arkadaslarına da vesile olup, tanıtmış. Ne zaman Abdulkadir kardeşimiz Turkiye'ye gelse, Cezayirden buraya, buradan Cezayir'e selâmlar, hediyeler gidip gelirdi.

Sonunda gecenlerde dokuz kişilik bir grupla Abdulkadir kardeşimizin refâkatinde Türkiye'ye geldiler. Önce Istanbul'u ve dershaneleri gezmişler. Sonra bize geldiler. Bizim buradaki dershanede de diğer yerlerde olduğu gibi bir muhabbet, bir uhuvvet..Sarmaş dolaş olmuşlar. En çok da genç- yaşlı-çocuk herkesin aynı ders halkasında beraber yer almaları onları şaşırtıyormus. Diyorlarmış ki ''nereye gitsek aynı kalbî, samimi hâl, Kur'an ahlakının tereşşuhatı.'' Buradaki kardeşler de arap âleminden kardeşlerinin Risale-i Nur'a teveccüh ve hürmetlerinden yeni bir şevk alıyorlardı..

Içlerinden biri hapishane imamı imiş ve mahpuslara Risale-i Nur okuyormuş. Risale-i Nur'un muhterem müellefinin de bu eserlerin bir kısmını hapishanelerde telif ettiğini öğrenmek, mahpusların hayretini ve ilgisini ziyâdeleştiriyormuş. Bir gün bir mahpus, kendisi ile özel gorüşmek istemiş ve demiş ki: ''Ben gece rüyamda Bediuzzaman'ı gördüm. Geldi ve bize ders yaptı..''

Risale-i Nur'un burada, bizim içimizde zuhur etmiş olmasının bize sorumluluk yüklediğini söylüyorlarmış. Bize gipta ediyorlarmış; Risale-i Nurlari orjinalinden okuyabiliyoruz diye. Biz de onlara; Kur'âni anlayarak okuyabildikleri için. Bu durumda en şansli Abdulkadir kardeşim..

Sabah namazını kılarlarken onları dinledim. Sonra sofra duâsi yaparlarken..Ben bile anladım. Işte bu, duâlarda, Allah'a kullukta buluşmak, insanlar arasındaki en anlamlı, en esaslı bir müşterek..

Velhâsıl; şimdi orada uzakta bizim bir kardeşimiz var; adı Beşir. Ve tabii diğerleri..

Böylece biz, umre ibâdetinin başka pek çok faydaları yanısıra müslümanların birbirleri ile tanışıp kaynaşmasına, kardeşlik ve muhabbetin inkişafına vesile olmak gibi faydalarını kendi hayatımızda bizzat görmüş olduk, elhamdulillah.

Hamdi ile Fifi

2008-07-27T14:00:00.005+03:00

İşbu fotoğraf, kedimiz Hamdi ile komşunun köpeği Fifi'nin ahbab olduğunun resmidir.
Hamdi, bilmem çok sosyal olduğundan, bilmem özgüveni yüksek bir kedi olduğundan, belki de Fifi'yi pek köpeğe benzetemediğinden, bir köpek ile dost olmakta bir beis görmemiştir.

Filmin devamında Fifi, Hamdi'yi eve davet ediyor ve birlikte pazar kahvaltısı yapıyorlar...

Rıfk

2008-07-26T23:13:00.003+03:00

Dost TV'de İsmail Lütfü Çakan Hoca, hadis derslerinde anlattı:

Hz. Ayşe rivayet etmiş; Bir grup yahudi Efendimizin (a.s.m.) yanına girip selam verir gibi yaparak, ses benzerliğinden istifâde ile ''essâmü aleyküm'' (ölüm üzerinize olsun) demişler. Hz. Ayşe öfkelenerek iâde etmiş:

''Ölüm, lanet ve Allah'ın gadabı sizin üzerinize olsun!..''

Rahmet Peygamberi Efendimiz ''Yâ Aişe'' demiş ''sakin ol!..''

Hz. Ayşe hışımla;

''Ne söylediklerini duymadın mı?'' diye itiraz edince de Resulullah;

''Ya sen benim onlara ne dediğimi duydun mu? Ben onlara ''ve aleyküm'' (sizin üzerinize olsun) dedim. Bu onlara yeter!.. Allah onların benim hakkımdaki temennilerini kabul etmez ama benim onlar hakkındaki dua ve temennimi kabul eder. Sen kötülükten, kötü sözden, kabalıktan uzak dur. Allah refiktir, rıfkı sever.'' buyuruyor.

Sevgili Efendimiz (a.s.m.) aynı anda hem ehl-i kitabın selâmını nasıl alacağımızı öğretiyor, hem duâsının müstecab olduğu müjdesini veriyor (ki bu bizim için ne büyük ümit kaynağıdır..), hem de Hz.Ayşe'nin şahsında bizlere rıfk ve edep dersi veriyor.

Rabbim sünnetine ittiba edebilmeyi ve şefaatini nasip etsin.

Keramet

2008-07-26T22:24:00.002+03:00

İhsan Kasım Ağabeyden nakille Seyfettin Bulut Dost TV'de anlattı:

İhsan Kasım Ağabey, tasavvuf ehli insanlarla bir mecliste iken, bir tasavvuf şeyhi, Risale-i Nur talebelerini kastederek;

''Sizde pek keramet gözükmüyor. Var mı bir kerametiniz?'' diye sormuş. O esnada bir bahçede oturuyorlarmış. İhsan Kasım Ağabey bir ağacı gösterip demiş ki:

''Ben bu bu ağaca bakıyorum ve Allah'ı görüyorum.''

Bu söz üzerine şeyh efendi cezbeye gelip ''Allah!..'' diye bağırmış ve fırlayıp İhsan Kasım Ağabey'in etrafında bir kaç kez dönmüş. Sakinleşince de şöyle demiş:

''İşte bu, tasavvufta en yüksek mertebedir; baktığı heryerde, herşeyde Allah'ı görmek..''

Karıncalarla Sulh

2008-07-26T22:14:00.001+03:00

Bediüzzaman Hazretleri karıncalara, cumhuriyetçi oluşlarını takdir ile çorbasının tanelerini veriyordu. Dost TV'de dinlediğime göre ise Hz. Süleyman, ordusu ile yağmur duasına çıktığı sırada, bir karıncanın sırtüstü yatıp, rahmetini göndermesi için Allah'a içli içli dua ettiğini duymuş, bunun üzerine ordusuna ''dönün, siz bu karıncanın duasından istifade edeceksiniz'' demişti.

Yani, bütün mevcudâtın olduğu gibi karıncanın da kendince ubûdiyeti, Rabbisini tesbihi, Esmâ-i Hüsnaya âyinedarlık vazifesi ve elbette hakk-ı hayatı vardı. Ama mübarekler; mutfağa bir kırıntı düşmeye görsün, hemen bunu bir ziyafet daveti gibi algılayıp üşüşüveriyorlar. Hamdi gibi pasaklı bir kediniz varsa yere bir şey düşmemesi de imkansız. Diyelim mutfak yerini sileceksiniz ama yer işgal altında. Risale-i Nurlar; hayata, hayat sahiplerine ve hayatı verene hürmeti öğretmiş ama evin temizliği de sizden soruluyor. Ne olacak şimdi?

Düşündüm, taşındım ve sonunda karıncalarla bir anlaşma yapabileceğime karar verdim. Eğer onları kontrollü bir şekilde beslersem, kontrolsüz şekilde eve yayılmalarına engel olabilirdim.

Netice: bir parça kakaolu keke işi bağladık. Şimdi hep çıktıkları duvar dibinde, herhalde görenlerin anlam veremedikleri bir parça kek var. Günden gene küçülüyor. Ama bu arada karıncalar ortada görünmüyor.

Sorunların çözümünde barış gibisi yoktur!..(genellikle..)

Zerrenin günlüğü

2008-07-20T22:46:00.000+03:00

Sevgili günlük,

Bugün yine çok sıradan ve çok meşgul bir günümdü. İş çoktu. Ama hamdolsun hepsini de eksiksiz yapabildim.

Canlılara nefes lâzımdı; nefes oldum. Pek çok insanın, hayvanın ciğerlerinde, bitkilerin damarlarında dolaştım. Kanlarını temizledim. Yaşamak ateşini ateşledim. Atık maddeleri yüklenip vücutları dışına taşıdım. Bunu yaparken pekçok mahlûkun lisânında kelime oldum. Kuzu olup meledim. Kuş olup cikledim. Bazen kükredim, ağladım... İnsanların lisanında sevgi sözcükleri oldum, hamd ve tesbih kelimesi oldum. Semâları donattım boydan boya..Bu oluşan sesleri başka kulaklara taşıdım. Milyonlar nüsha çıkardım. Hiç karıştırmadım. Rüzgar, fırtına arasında emaneti bozmadan naklettim. Herkesin sesi, sevenlerine aynı ile ulaştırıldı. Kıtalararası bile..Görüntüleri bile..Hazır gidiyorken oradan oraya, biraz elektrik, biraz ışık, biraz ısı taşıdım. Allah'ın izniyle hepsini de aynı dakikada yüklenebildim, hiç de zorlanmadım.

Bazı bitkilerin tohumlarını taşıdım uzaklara. Tâ ki oralarda da Esmâ-i İlahiyenin tecelli bayrağını dalgalandırabilsinler. Bunlar bana çocuk oyuncağı. İşimi güle oynaya yapıyorum. Yapmaktan lezzet alıyorum.

Benim bu, var ile yok arası mevcûdiyetimle yaptığım işlerin binden birine âciz ve cahil insanoğlu muvaffak olsaydı eğer, enâniyetinden yere göğe sığmazdı. Neyse ki ben biliyorum ki; ancak Allah'ın güç ve kuvvetiyle bu keyfiyetteyim. Onun kudretine bir latif perdeyim. Rabbimin emrine mutlak, kayıtsız şartsız itaatim ile şeref-yâbım.

Etin ahlakı

2008-07-20T08:13:00.000+03:00

Ateist olduğunu söyleyen kimi yazarları okuyorum. Onların da fazilet, dürüstlük, ahlak anlayışları var; hem de eni konu. Bunu anlayabiliyorum. Tıpkı eli, gözü, karaciğeri ve aklı olduğu gibi. Bunların tümünü ve daha fazlasını, fazilet duygusunu da, bu insanı yaratan Allah verdi. Maddi cihâzatını yaratıp emanet ettiği gibi, manevi cihâzatını da eline verdi. Rızıklandırırken, hem de bol bol, kâfir- mü'min ayırd etmediği gibi vicdani ölçülerinin ayarını da aynı şekilde esirgemeden yaptı. Kâfirin sorunu; maddi- manevi cihâzatını sû-i isti'mâl etmek, yaratıp eline vereni inkâr etmek.

Benim anlamadığım; ateistelerin, içlerinde hazır buldukları bu doğruluk ve dürüstlük duygusunu kendilerine nasıl açıkladıkları. Yani bunu etin bir fonksiyonu olarak mı görüyorlar? Maddeci olduklarına ve kâinatı maddenin devinimi ile açıkladıklarına göre...

Oysa iyilik duygusu, fazilet, dürüstlük gibi şeyler şu madde dünyasına âit olmayan, vicdan, ruh ve kalb gibi sırlara dâir şeyler.

Akıllı akıllı konuşmalarına bakıyorsun..Sonra da ete-kemiğe ahlak izâfe etmelerine bakıyorsun; fesubhânallah!..İnsan ne kadar aciz, câhil ve hidayete nasıl muhtaç!.Allah vermeyince olmuyor işte. Allah da bunu, isteyip liyâkat kesbedenlere veriyor.

İmân nurundan dolayı, Allah’a nihayetsiz hamd olsun.

Medine Muhabbeti

2008-07-14T09:39:00.000+03:00

Hafta sonu, 25 senedir Medine-i Münevvere'de yaşayan bir hanımla tanıştım. ''O kadar severek kalıyorum ki senede bir kez Türkiye'ye gelirken hasretle dönüp dönüp bakıyorum. İsteksiz gelip, sevinerek dönüyorum'' diyordu. Bu hanım, kimi kimsesi olmayan biri de değil. Anne babası hayatta ve kardeşleri de var.

Dahası; yine Medine-i Münevvere'de 30 yıldır yaşayan başka bir aileden bahsetti ki ailenin beyi, Hz. Bilal mescidinde müezzinlik yapıyormuş. Onlar, ''gelir de Türkiye 'de ölür kalırsak'' diye korkularından hiç gelmiyorlarmış.

Seneler önce eşimin yine Medine'ye yerleşmiş bir arkadaşını, Türkiye'deki anne babasının evinde ziyaret etmiştik. Annesi, oğlunu özlüyordu ve ''ah gurbet!..'' diye sızlanıyordu. Suriyeli olan gelin ise yarım yarım Türkçesi ile ve hayretle ''Ne gurbet?!..'' diyordu. ''Resulullah orada..Gurbet oluur?..'' Anlıyorum ki; dünyada da ahirette de Resulullah'a maddi manevi yakınlık sıla, uzaklık ise gurbet..

''İ’lem eyyühe’l-aziz! Şu gördüğün büyük âleme büyük bir kitap nazarıyla bakılırsa, nur-u Muhammedî (a.s.m.) o kitabın kâtibinin kaleminin mürekkebidir.

Eğer o âlem-i kebir bir şecere tahayyül edilirse, nur-u Muhammedî hem çekirdeği, hem semeresi olur.

Eğer dünya mücessem bir zîhayat farz edilirse, o nur onun ruhu olur. Eğer büyük bir insan tasavvur edilirse, o nur onun aklı olur.

Eğer pek güzel şaşaalı bir cennet bahçesi tahayyül edilirse, nur-u Muhammedî onun andelîbi olur.

Eğer pek büyük bir saray farz edilirse, nur-u Muhammedî o Sultan-ı Ezelin makarr-ı saltanat ve haşmeti ve tecelliyat-ı cemaliyesiyle âsâr-ı san’atını hâvi olan o yüksek saraya nâzır ve münâdi ve teşrifatçı olur. Bütün insanları dâvet ediyor. O sarayda bulunan bütün antika san’atları, harikaları ve mucizeleri târif ediyor. Halkı o saray Sâhibine, Sâniine iman etmek üzere câzibedar, hayretefzâ dâvet ediyor. '' Mesnevi-i Nuriye, s.100

Günebakanlar

2008-07-14T09:20:00.000+03:00

Ayçekirdeğinin istidat lisânıyla yaptığı duâ kabul olmuş, her bir çekirdek neşv-ü nemâ bulup kocaman bir çiçek olmuştu; bağrında yüzler çekirdeği olan, muzip muzip gülümseyen...

İhtiyac-ı fitri lisanıyla yaptığı duâ da makbul olmuş, Rabbim rahmetini bol bol yağdırmıştı. Şimdi şükür zamanıydı. Esma-i İlahiyeye mufassal mazhariyetini lisan-ı hâl ile îlan zamanıydı.

Güneşe benzeyen yüzlerini, güneşin tulû ettiği noktaya yöneltti binlercesi birden. Tam bir disiplin içinde, bir o kadar şen..Güneşin doğuşunu hayvanlar aleminde neşeli cıvıltıları ile kuşlar hoş-âmedî ettikleri gibi bitkiler âleminin coşkulu karşılayıcısı da günebakanlar. Kemâle erip kuruyuncaya kadar bakmaktan vazgeçmiyecekler. Güneş onlara bakacak, onlar güneşe. Aşk ile şevk ile. Sessiz ama fasih bir lisan ile duâlarının cevap bulmasına hamdederek..

''Elhasıl, bütün kâinattan dergâh-ı İlâhiyeye çıkan, bir duâdır. Esbab olanlar, müsebbebâtı Allah’tan isterler.'' 24. Mektup, 1.Zeyl

Trakya'da bugünlerde bir şenlik, bir şehr-âyîn. Ay çiçekleri Esma-i İlahiyeyi teşhir sahnesinde..Güne bakmalarına bakmaya doyum olmuyor.

Anlaşılmak üzerine

2008-07-06T15:29:00.000+03:00

Yakın arkadaşlarınızı veya aile bireylerini tanımanız sınırlıdır. Hani denir ya; ''beni bir sen anladın, sen de yanlış anladın!..'' Hatta kendimizi bile yeterince tanıyamayabiliriz. Neyi ne için yaptığımızı çözemeyebiliriz. Duygularımızı, düşüncelerimizi derinlemesine tahlil edemeyebiliriz. Öyle ki birileri bunu bizim için yapsın, kendi kendimizi anlamamıza yardımcı olsun diye para bile verebiliriz.

Ama her bir kulun Rabbiyle öyle bir intisabı var ki orada anlaşılamamak diye bir şey yok!.. Rabbiniz sizin, tabir caiz ise ''ciğerinizi'' biliyor. Hem de sıfır yanlışla..Duygularınızı, niyetlerinizi, dileklerinizi.. Siz dile getirmeden, belki daha farketmeden O biliyor.

Üstelik sonsuz tasarrufa kudreti var. Yani siz, bırakın yakınlarınızı, sevdiklerinizi; kendinizi ıslah etmekten, hatalarınızı izale etmekten, zaaflarınızla başa çıkmaktan aciz iken, O sizi doğrultabilir. Halden hale çevirebilir. Hidayet verebilir. Ve her zaman sizin lehinize hükmeder.

Muazzam bir rahatlık..

Şu dünyada Allah'a abd olmaktan daha güzel bir şey olabilir mi?

Muazzam fırsat

2008-07-02T09:22:00.000+03:00

Erzurum'un 1001 hatmi vardır. Her sene yaparlar. Dost TV ise kurulduğundan bu yana her kandil bundan çok daha fazlasını sağlıyor. Dünyanın dört bir tarafından izleyici ve dinleyicilerin katılımıyla hatim sayısı binleri katlıyor. Kandil gecesi ise genellikle Seyfettin Bulut tarafından, her kelimesine bütün ruh-u canınızla ''amiin'' diyebileceğiniz çok kapsamlı derlenmiş, çok güzel bir dua yapılıyor. Dünyanın her tarafından milyonlar gönüller aynı duaya amin diyor.

Şu sıra 3-4 Temmuz gecesi inşaallah idrak edeceğimiz Regaip kandili dolayısı ile cüzler dağıtılıyor. Şimdiden 3000'lere ulaşmış. Bu sayı, o geceye kadar ikiye üçe katlıyacaktır.

Nasıl ki bir büyük salonda Yasin-i Şerif okunsa dinleyiciler ister bir, ister bin olsun herbirinin kulağına bir Yasin tamam girdiği gibi, Ganî-i Kerîm-i mutlak olan Allah'a güç değil ki bu binlerce hatime iştirak eden herbir müslümana aynı binler hatmin sevabını vermesin..

Bu muazzam bir fırsat!

0312 341 20 30

0212 361 64 00

numaralı telefonları arayarak bu muazzam sevap şölenine katılabilirsiniz.

İki mektup

2008-06-26T11:45:00.000+03:00

İhsan Atasoy'un Nesil yayınlarından çıkan Bayram Yüksel Ağabey'i anlattığı kitabında beni çok duygulandıran iki mektuba rastladım. Birini Bayram Ağabey, diğerini de Abdulkadir Badıllı ağabey birbirlerine yazmışlar. Mevzu; Badıllı Ağabey'in Tarihçe-i Hayat çalışması ile Mesnevi-i Nuriye tercümesi.

Bayram Ağabey her iki çalışmayı da onaylamadığını kendi gerekçeleri ile birlikte ifade ediyor. Niyeti; Üstad ve Risale-i Nur'a âzami sadakat ve eserlerin orijinal halleri ile muhafazasına gayret. O, hem Tarihçe-i Hayat'ın, hem de Mesnevi-i Nuriye'nin kardeşi Abdülmecit Efendi tarafından yapılan tercümesinin Üstadımız tarafından tasdik edilmiş olduğunu, bunun dışında bir arayışa girmenin gereksiz ve sadakatsizlik olduğunu düşünüyor. Ve Badıllı Ağabey'e sitem ediyor.

Badıllı Ağabey ise Üstadın hayatının, başkaları yalan yanlış şeyler yazmadan bizzat talebeleri ve onlarla görüşenler hayatta iken bütün ayrıntıları ile yazılması gerektiğini, nesl-i âtinin bunu isteyeceğini söylüyor. Üstadın bu yöndeki temennisine dair bir hatırayı da naklediyor.

Mesnevi-i Nuriye'nin tercümesi için, sağlığında başka kimseye değil, sadece kardeşine izin vermesinin, Abdülmecit Ağabey'in Üstadın diline ve anlayışına en yakın kimse olmasından kaynaklandığını ama bu durumun başka hiç kimsenin ilelebed tekrar tercüme edemeyeceği anlamına gelmemesi gerektiğini söylüyor. Nitekim Abdülmecit Ağabey, Mesnevi'nin tamamını tercüme edemediğini kendisi söylüyor.Ayrıca Badıllı Ağabey, yaptığı işin Mesnevi'yi tercüme etmek olduğunu, arapça aslının meydanda olduğunu, yapılanın, aslına ilişmek olmadığını savunuyor. ''Tercümedeki yanlışlar tercümeye aittır, aslına raci değildir'' diyor.

Her ikisi de zaman zaman sertleşen üsluplarına rağmen, mektuplarında karşılıklı olarak muhabbet ve hürmetlerini gönderiyorlar birbirlerine. Karşılıklı dua ediyorlar.

Bir yanda Risale-i Nur'a ve Üstada mutlak bir sadakat, diğer yanda sadakatle birlikte tam da Risale-i Nur'un ruhuna uygun şekilde ilmî ve müdakkik bir yaklaşım..Her ikisine de ne çok ihtiyacımız var!.. Ve bu hizmet içinde yapılacak her şey, atılacak her adım, bu iki vasfı birlikte taşımalı diye düşündüm.

Bayram Ağabey'ime Allah'tan rahmet, Badıllı Ağabey'e istikametli, hayırlı, bereketli hizmetlerle dolu uzun ömür diledim.

2008-06-17T10:00:00.000+03:00

Gavs-ı Âzam Abdulkadir-i Geylanî Hazretleri (k.s.) Irak'ın sahra ve harabelerinde insanlardan uzak, nefisle mücâhede ederek tam 25 yıl geçirmiş. Türlü çeşit imtihanlar, zorluklar ve aşamalardan sonra nihayet bir gün bir ses duymuş:

"Ey Abdülkâdir! Ben senin Rabbinim! Sana haramları mubah, serbest kıldım. Başkasına yasak olan şeyleri sana helâl kıldım."

Bunun üzerine Abdülkâdir Geylânî "Eûzübesmele" çekmiş ve "Kovulmuş şeytandan Allah’a sığınırım. Sus ey mel'ûn!" diye bağırmış.

Aynı ses; "Ey Abdülkâdir! Rabbinin izni ile çeşitli yerlerde bana aldanmayarak, şerrimden, kötülüğümden kurtuldun. Halbuki ben bu yolla yetmiş kişiyi yoldan çıkarmışdım." demiş.

Onun şeytan olduğunu nasıl anladığını sorduklarında; "Sana haramları helâl ettim, sözünden anladım. Çünkü Allah böyle şeyleri emretmez." buyurdu.

Ben bu kıssadan kendime şöyle bir ders çıkardım:
Birileri Allah'ın haram kıldığı şeylere helâl makyajı yapmaya çalışıyorsa orada Şeytan'ın parmağı vardır mutlaka..

Yarın öleceğimi bilseydim eğer..

2008-06-16T09:50:00.000+03:00

Yarın öleceğimi bilseydim eğer, bugünümü nasıl geçirirdim?
Hemen bildiğim bütün tevbeleri yapardım.
Farkında olduğum- olmadığım tüm günahlarım için tevbe ederdim.
Boş işlerle geçirdiğim ömür dakikalarım için,
Bilmediklerim neyse ne, bildiklerimle bile doğru dürüst amel etmediğim için,
Yapabilecekken yapmadıklarım için,
Dilim damağım kuruyuncaya kadar tevbe ederdim.
Hiç değilse o niyet üzre olduğumu göstermek için hemen, hiç değilse bir kaç kaza namazı kılardım.

Mümkünse secdede can vermek isterdim.

Derhal Kur'an'a sarılırdım. Okurdum..okurdum..
Başta kocam, üzerimde hakkı olabilecek insanları düşünür, helallik almaya çalışırdım.
Son son tasadduk etmek isterdim..
Tabii ki son saniyeme kadar ailemin ve sevdiklerimin yanında olmak isterdim.

Bir yandan da gitmek üzere olduğum alemde kimlerle karşılaşabileceğimi hayal etmeden duramazdım. Peygamberim Efendim (a.s.m) hiç layık olmadığım halde, ümmetine şefkatinden, hani o fondan... karşılar mıydı beni? Üstadımı görebilir miydim? Hz. Hatice'yi, Hz. Fatma'yı ve diğerlerini...görmeyi hayal edebilir miyim?

Rabbim rahmetini umabilir miyim ki herşeyi kaplamıştır?

Oysa yarın ölebilirim!.

Öyle ise bu ihtimal hiç yokmuş gibi yaşamak neden?

Gafletten uyandır Allah'ım!..

Merhaba

2008-06-15T22:23:00.000+03:00

Blogcudaki resim yükleme limitimizi doldurunca buraya taşındık. Hoşbulduk..